Νίκη Τζαβέλλα

Υποψήφια ευρωβουλευτής της ΝΔ

Πόσο... Ευρώπη είναι κατά τη γνώμη σας η Ελλάδα και πόσο Ευρωπαίοι οι Έλληνες; Η Ελλάδα είναι Ευρώπη στο ακέραιο, ακριβώς όπως και οι Έλληνες είναι Ευρωπαίοι. Αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς και δεν το διαπραγματεύεται κανείς.

Η κυβέρνηση λέει πως μνημόνια τέλος και η αντιπολίτευση πως υπάρχει κρυφή συμφωνία για νέο μνημόνιο με τους Ευρωπαίους. Ποια είναι η δική σας άποψη;

Η αντιπολίτευση έχει βρει μια εξαιρετική προεκλογική τακτική: τη φαντασία. Τα επιχειρήματά της βασίζονται σε ένα μυστικό μνημόνιο, το οποίο μάλιστα έχει και κρυφούς όρους. Δηλαδή, μάχεται κάτι που κανείς δεν μπορεί να βρει, επειδή βρίσκεται σε κάτι που κανείς δεν μπορεί να ξέρει. Καταλαβαίνω πως για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτός είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να μη διαψευστεί ποτέ από την πραγματικότητα, αλλά περισσότερο κι από αυτό είναι ένας τρόπος για να μην έχει επαφή με την πραγματικότητα. Το μνημόνιο τελείωσε. Μας έχει μείνει η στιβαρή νομοθετική και οικονομική υποδομή που επιτάχυνε, όπως και οι προοπτικές που άνοιξε. Η αντιπολίτευση έχει επανειλημμένως πει πως θέλει να τα γκρεμίσει όλα αυτά, αλλά πρέπει να θυμάται ότι τα θεμέλιά τους έχουν αίμα από τις θυσίες των Ελλήνων, οι οποίες αξίζουν να δικαιωθούν και όχι να ακυρωθούν.

Η Γερμανία είναι κυρίαρχη των εξελίξεων στην Ευρώπη και όπως όλα δείχνουν θα είναι ο πρωταγωνιστής και την επόμενη μέρα. Μήπως τελικά θα ζήσουμε και τα επόμενα χρόνια ένα «μερκελικό καθεστώς», ένα είδος γερμανικής επιτήρησης; 

Η Ευρώπη είναι προϊόν διαπραγμάτευσης. Όσο βελτιώνουμε τα επιχειρήματά μας, τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα έχουμε. Κανείς δεν έχει ορίσει τη Γερμανία επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκτός από την απροθυμία ή την αδυναμία των άλλων κρατών-μελών να την ανταγωνιστούν στη διαπραγμάτευση. Για να αυξήσει ένα κράτος τη διαπραγματευτική του δύναμη, απαιτούνται δύο πράγματα: Η παραμονή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και η αποδοχή, τουλάχιστον αρχικά, του στόχου ή της μεθόδου τους. Αν δεν ικανοποιούνται αυτοί οι όροι, ποιος θα σε εμπιστευτεί για να σου εκχωρήσει την εξουσία; Εγώ, για να εξασφαλίσω την αναγνώριση της ελληνικής ΑΟΖ από την ΕΕ, οργάνωσα τα επιχειρήματά μου στη βάση των πρακτικών και αντικειμενικών δυνατοτήτων μου. Ενέταξα την ΑΟΖ μέσω του δικαίου της θάλασσας, το οποίο ήταν μέρος του ενεργειακού χάρτη που εισηγήθηκα στην ολομέλεια. Δεν τα κατάφερα επειδή κανείς άλλος δεν ήθελε να το καταφέρει. Τα κατάφερα επειδή εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία που υπήρχε, αντί να κάθομαι στο περιθώριο και να θεωρητικολογώ για το πώς θα έπρεπε να είναι τα πράγματα αν μπορούσαν να αλλάξουν όλα, όπως κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μπορεί η Ευρώπη να πάει μπροστά με μόλις 1% του ΑΕΠ για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση;

Κατ' αρχήν, η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν είναι ένας αποκλειστικός κωδικός στο πρόγραμμα. Στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση συμβάλλουν δράσεις που επιμερίζονται σε κάθε πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 1%, λοιπόν, είναι στην πραγματικότητα μεγαλύτερο. Αλλά ας υποθέσουμε πως ισχύουν τα μεγέθη που αναφέρετε εσείς. Η απάντηση είναι πως όχι. Όσο τα ποσοστά είναι τόσο μικρά, τα πράγματα θα προχωρούν αργά. Οι επιλογές που απομένουν είναι δύο. Είτε αυξάνει κανείς το ποσοστό, μεταφέροντας ποσά από αλλού και αναστατώνοντας ισορροπίες που έχουν διαμορφωθεί με ιστορικό και εξαιρετικό κόπο, είτε εργάζεται για να σιγουρευτεί πως το 1% θα αντιστοιχεί σε μεγαλύτερο ποσό. Αυτό εξασφαλίζεται μόνο με τόνωση της οικονομίας, γενικώς. Προσωπικά, διαλέγω το δεύτερο.

Σταθερότητα ή περιπέτεια, είναι το δίλημμα της ΝΔ για τις ευρωεκλογές. Μα, δεν έχει εκλείψει ο κίνδυνος από το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή»;

Ήμουν κι εγώ βέβαιη ότι είχε εκλείψει, μέχρι που άκουσα μία από τις πολλές απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ και των στελεχών του. Από την άλλη, οι απόψεις της αξιωματικές αντιπολίτευσης κάνουν τις πεταλούδες να μοιάζουν υπεραιωνόβιες, οπότε ποιος ξέρει τι εννοούν.

«Καμιά θυσία για το ευρώ» λέει ο ΣΥΡΙΖΑ. Το σχόλιό σας;

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μαθημένος στο να μη θυσιάζει το παραμικρό, εκτός και αν ανήκει σε κάποιον άλλον. Στον πραγματικό κόσμο, όμως, τα πάντα έχουν ένα αντίτιμο, εκτός και αν τα αποκτάς σπάζοντας τα μαγαζιά που τα πουλάνε. Το θέμα δεν είναι να αποφεύγεις τις θυσίες. Το θέμα είναι να τις αντιστοιχίζεις σωστά με τους στόχους σου. Το ευρώ αξίζει τις θυσίες που έχουμε κάνει.

Υπάρχουν μεταρρυθμίσεις που οφείλαμε να τις έχουμε κάνει χωρίς μνημόνια; Μπορείτε να αναφερθείτε σε ορισμένες από αυτές;

Το μνημόνιο ήταν ο τρόπος που είχαν οι δανειστές μας για να πουν ότι δεν εμπιστεύονται το πνεύμα και το ήθος της νομοθεσίας μας, αν δεν μπορούν να την καθοδηγήσουν με την απειλή της διακοπής χρηματοδότησης. Ασφαλώς, οι μεταρρυθμίσεις ήταν απαραίτητες και αυτό φαίνεται από τις οικονομικές επιτυχίες της χώρας μας, οι οποίες αναδεικνύονται συχνά το τελευταίο διάστημα. Το θέμα είναι να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε συνεπείς επί πληρωμή, να αποδείξουμε ότι επιλέγουμε να συντονιζόμαστε οικονομικά, πολιτικά,

θεσμικά με τους εταίρους μας, επειδή αντιλαμβανόμαστε τα οφέλη μιας συνομιλίας με κοινούς όρους. Σκεφτείτε την τεράστια αλλαγή που αποτελεί η ηλεκτρονική οργάνωση των διαφορετικών τομέων του κράτους: Διευκολύνει την επόπτευση του κρατικού μηχανισμού, καταπολεμά τη διαφθορά, περιορίζει τη σπατάλη και προάγει με όλα αυτά την ποιότητα ζωής των πολιτών.

Σχολιάστε το δίπολο «πρωτογενές πλεόνασμα-μπαράζ φόρων».

Θα απαντήσω πρώτα στην ερώτηση που μάλλον υπονοείτε. Ναι, οι φόροι είναι πολύ υψηλοί. Και ναι, πολλές φορές εφαρμόζονται άδικα, επειδή εφαρμόζονται αδιάκριτα. Το πλεόνασμα, όμως, δεν έχει προκύψει μόνο επειδή αυξήθηκαν οι φόροι. Η χώρα ψάχνει να βρει τις ισορροπίες στην οικονομία της και αυτό σημαίνει ένα ολόκληρο μείγμα οικονομικής πολιτικής. Όσο ερευνούμε περισσότερο τη σύσταση αυτού του μείγματος, τόσο θα περιορίζουμε τιςαδικίες. Και το πλεόνασμα μας δίνει την άνεση για αυτή την έρευνα.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως η ΕΕ θέλει την Ελλάδα αγροτική χώρα και ξενοδόχο της Ευρώπης. Είναι αυτό ανάπτυξη; Υπάρχει και άλλος δρόμος για μια παραγωγική Ελλάδα και ποιος;

Θέλετε να πείτε πως υπάρχει κόσμος που έχει την εντύπωση ότι η χώρα μας θα αξιοποιήσει τα φυσικά της πλεονεκτήματα; Ντροπή του! Προφανώς, αστειεύομαι. Καταλαβαίνω πως εκφράζετε τον φόβο πολλών που νομίζουν ότι, ως λαός, θα ξεπουλήσουμε τις πρώτες ύλες μας σε τιμές κόστους, επειδή οι πλούσιοι εταίροι μας θα μας πιάσουν κότσο πάνω στην ανάγκη μας. Συμφωνώ πως κάτι τέτοιο δεν είναι ανάπτυξη, αλλά συγχρόνως επιμένω πως η ανάπτυξη θα ξεκινήσει από αυτά που μας είναι αμέσως διαθέσιμα και στα οποία έχουμε ένα επιπλέον ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, λόγω εμπειρίας. Σε τέτοια πράγματα βασίζεται μια οικονομία για να αναπτυχθεί και να επιβάλλει κατόπιν τους όρους της.