Η αρρωστημένη και επικίνδυνη ανοχή στα «εγκλήματα πάθους»

Είμαι σίγουρος πως όταν έγινε γνωστή η είδηση «επίθεση σε γυναίκα στην Καλλιθέα» πολλοί συμπολίτες ξεκίνησαν να γράφουν πύρινα ποστ και τουίτ για τη νέα απόπειρα γυναικοκτονίας τα οποία θα ήταν άλλη μια γροθιά στην πατριαρχία (η οποία έχει βρει το δάσκαλο της από τότε που οι συμπολίτες αυτοί άνοιξαν λογαριασμό στο face το book ή το twitter). Όπως είμαι σίγουρος ότι σταμάτησαν να γράφουν όταν έμαθαν ότι δράστης ήταν μια άλλη γυναίκα η οποία έριξε στο θύμα της βιτριόλι.

Με το που κατάλαβαν ότι ο ένοχος δεν ήταν ένα αρσενικό γουρούνι αλλά μια άλλη γυναίκα η όρεξη για καταγγελίες εξανεμίστηκε και κάποιοι απλώς περιορίστηκαν στο να γράψουν πόσο παλιομοδίτικο είναι το βιτριόλι ενώ οι περισσότεροι δεν έγραψαν απολύτως τίποτα.  Ίσως γιατί «συμβαίνουν αυτά» ή γιατί «πρέπει να είμαστε ψύχραιμοι και να μη φερόμαστε σαν όχλος» ιδιαιτέρως όταν δράστης είναι μια γυναίκα (φυσικά από το να φερόμαστε πάντα σαν όχλος είναι προτιμότερο να φερόμαστε τις μισές φορες σαν όχλος, αλλά το καλό είναι να μην φερόμαστε ποτέ σαν όχλος).

Προφανώς η μουγκαμάρα αυτή είναι εντελώς σεξιστική (αφού προκύπτει από το φύλο του δράστη) αλλά τουλάχιστον δεν είναι τόσο άρρωστη κι επικίνδυνη όσο η συμπεριφορά καποιων συμπολιτών οι οποίοι, στην υποψία ότι η αιτία της απόπειρας ανθρωποκτονίας ήταν η ερωτική αντιζηλία, άρχισαν να δικαιολογούν το τέρας που παραλίγο να σκοτώσει και σημάδεψε έναν άνθρωπο για όλη του τη ζωή.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα το ίδιο τρομακτικά με την επίθεση μου φαίνονται τα γεμάτα κατανόηση ή ακόμα και επιδοκιμαστικά για την δράστη σχόλια. Αυτά τα σχόλια των σίγουρα αρρώστων και πιθανότατα επικίνδυνων συνανθρώπων οι οποίοι φαίνεται να πιστεύουν ότι ένας άνθρωπος δικαιούται να επιτεθεί και πιθανότατα να σκοτώσει εναν άλλο άνθρωπο αν αυτό που διακυβεύεται είναι η ερωτική ή η συζυγική σχέση.

Φυσικά κανείς δεν ξέρει αν η επίθεση της Καλλιθέας έχει τέτοιου είδους αιτία αλλά αυτό δεν έχει σημασία γιατί αυτού του είδους οι απόψεις ήδη εκφράζονται. Και καθώς εκφράζονται αποκαλύπτουν  ότι, παρότι βρισκόμαστε ήδη στον 21o αιώνα, οι προβληματικοί συνάνθρωποι οι οποίοι δικαιολογούν ή ακόμα και γοητεύονται από αυτό που ονομάζεται «έγκλημα πάθους» δεν είναι δυστυχώς μετρημένοι στα δάχτυλα.  

Δεν είναι μετρημένοι στα δάχτυλα οι συμπολίτες που η πολιτισμική εξέλιξη μοιάζει να μην έχει αγγίξει. Εκείνοι που αντιλαμβάνονται τον σύντροφο/σύζυγο/γκόμενο (όπως σας αρέσει) όχι μόνο ως ιδιοκτησία τους (που ειναι ήδη προβληματικό) αλλά και ως μια ιδιοκτησία της οποίας η απώλεια ή η απειλή της απώλειας δικαιολογεί μέχρι και τον φόνο ή (αν δεν δικαιολογεί) είναι ένα ελαφρυντικό που απαιτεί επιείκια.

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, η ανοχή (ή η κατανόηση και τα ελαφρυντικά) των «εγκλημάτων πάθους», των εγκλημάτων δηλαδή που βασίζονται στην πεποίθηση ότι οι άνθρωποι είναι αντικείμενα που «ανήκουν» και «κλέβονται», είναι τρομερά αρρωστημένη και επικίνδυνη. Αν δεν καταλαβαίνετε πόσο αρρωστημένη και πόσο επικίνδυνη είναι, σκεφτείτε ότι και τα φρικτά εγκληματα σε βάρος της Τοπαλούδη είχαν ενόχους οι οποίοι στον πυρήνα της αντίληψης τους για τον κόσμο υπήρχε ακριβώς η ίδια αρρωστημένη πεποίθηση: ότι οι άνθρωποι είναι αντικείμενα. Αντικείμενα που τα κάνουμε ό,τι θέλουμε. Κι αν δεν μπορούμε να τα κάνουμε ό,τι θέλουμε, αν δεν μπορούμε να τα έχουμε για μας, μπορούμε να τα καταστρέψουμε ή να σκοτώσουμε αυτούς που μας τα έχουν πάρει.

Τόσο αρρωστημένη και επικίνδυνη είναι.

ΥΓ – Ο λόγος που βάζω εισαγωγικά στα «εγκλήματα πάθους» ειναι ότι βρίσκώ τον χαρακτηρισμό γελοίο και τον χρησιμοποιώ μόνο για να συνεννοηθούμε. Με δεδομένο ότι το μόνο πάθος που έχουν οι δράστες αυτών των εγκλημάτων είναι ο εαυτός τους και οι επιθυμίες του, νομίζω ότι πιο σωστό είναι να τα αποκαλούμε «εγκλήματα αρρωστημένης εγωπάθειας».