Ο Αλέκος Αλαβάνος και ο προσωπικός του επιτάφιος

Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και αρχηγός του κόμματος «Σχέδιο Β» κ. Αλέκος Αλαβάνος έκανε την εξής δήλωση:

«Η περιφορά του Επιταφίου είναι μια βαθιά παράδοση του λαού μας. Οι πηγές της βρίσκονται χιλιετίες πίσω, πριν τον Χριστιανισμό, στις μυσταγωγίες και τα πανηγύρια για τον Διόνυσο, στις τελετές για τον Άδωνι. Γιατί τη στερούμε τόσο απόλυτα φέτος από την κοινωνία, όταν, στις σημερινές συνθήκες, σε κάθε οικογένεια επικρέμαται ο φόβος του πένθους, υπάρχει η μοναξιά, αλλά και υπερίπταται η ελπίδα του λυτρωμού; Γιατί να μην τελεστεί η περιφορά του Επιταφίου στους δρόμους των πόλεων, με έναν ιερέα μόνο, έναν ψάλτη, έναν νεωκόρο που θα κρατάει μια ανθοδέσμη με βιολέτες, ώστε να διατηρηθεί πλήρως η κοινωνική απόσταση; Και να μπορούν μικροί και μεγάλοι από τα μπαλκόνια να τραγουδούν με την ψυχή τους το “Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη ταφή Σου…”; Και να νιώσει ο λαός μας ότι είναι κοινή η μοίρα σε κάθε μπαλκόνι, ότι αν και απομονωμένοι, είμαστε ο ένας συναισθηματικά δίπλα στον άλλο και θα ξεπεράσουμε μαζί το κακό; Η Πολιτεία οφείλει να είναι στο θέμα του ιού αποφασιστική και αποτελεσματική, αλλά δεν χρειάζεται να στερείται συναισθήματος και να μην παίρνει υπόψη τη σημασία της εμψύχωσης του λαού μας».

1. Ο Αλαβάνος ταυτίζει το λαό με την ορθόδοξη θρησκεία και λατρεία

2. Ο κ. Αλαβάνος μιλάει συνέχεια για το «λαό μας», του οποίου έχει ορίσει εκπρόσωπο τον εαυτό του

3. Δεν υπάρχουν μόνο πόλεις, ούτε μόνο πολυκατοικίες. Η περιφερόμενη τριάδα που φαντάζεται ο κ. Αλαβάνος στην πορεία θα γίνει εύκολα δεκάδα, πενηντάδα, εκατοντάδα ανθρώπων

4. Γιατί ειδικά βιολέτες και όχι κρίνα, μπιγκόνιες, πανσέδες ή γαϊδουράγκαθα;

5. Το άσμα λέει ύμνων (ρήμα), όχι «ύμνον» (ουσιαστικό) και την ταφήν σου (αιτιατική), όχι τη ταφή σου (δοτική). «Τα μεταξωτά βρακιά ...» κλπ κλπ κλπ

6. Ο φετινός (μη) επιτάφιος είναι μια στιγμούλα σε μια δίμηνη μέχρι στιγμής προσπάθεια, επομένως δεν αποτελεί προϋπόθεση για να «είμαστε ο ένας συναισθηματικά δίπλα στον άλλο» και να «ξεπεράσουμε μαζί το κακό». Τόσον καιρό δηλαδή τι κάνει η έρευνα, τα νοσοκομεία, η πολιτεία, η επικοινωνία μας μέσω τεχνολογίας και τα μέτρα μη διάδοσης;

7. Από πού κι ως πού ένας επιτάφιος, δηλαδή το μιμητικό δρώμενο ενός θρήνου, αποτελεί εμψύχωση;

8. Κι αν ο κ. Αλαβάνος απαιτεί τα παραπάνω για τον επιτάφιο, τι θα απαιτήσει αύριο βράδυ, που ο χριστιανοί το βλέπουν πράγματι σαν εμψύχωση και ανάσταση και «άγιο φως», άρα και ευκαιρία για μεγαλύτερη σύναξη απ’ ό,τι οι επιτάφιοι;

9. Η όλη φρασεολογία του κειμένου είναι φρασεολογία ένθεου και μάλιστα νεορθόδοξου: Επιτάφιος με κεφαλαίο, «επικρέμαται ο φόβος του πένθους», «υπάρχει η μοναξιά, αλλά και υπερίπταται η ελπίδα του λυτρωμού», «Σου» με το κεφαλαίο τονισμένο κλπ.

10. Μήπως ο κ. Αλαβάνος ‘χει καταλήξει να είναι απλά ένας κρυφορθόδοξος, μεταμελημένος επειδή είχε αναδείξει τον κ. Τσίπρα (που και γι’ αυτό χριστιανικά είχε αντιδράσει, παραβάλλοντας τον εαυτό του με το Χριστό και τον κ. Τσίπρα με τον Ιούδα), καθολικά διαμαρτυρόμενος τώρα απέναντι στον κρυφοάθεο Μητσοτάκη;