Σκέψεις της καραντίνας

«… φοβάσαι σαν αθώο παιδί μπροστά σ' ένα βαθύ ποτάμι» -Μιχάλης Κατσαρός

Έχουν αλλάξει όλα και δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει η βίαιη μεταβολή του τρόπου ζωής μας. Το βέβαιο είναι, με βάση όσα προκύπτουν από τις πιο τεκμηριωμένες επιδημιολογικές έρευνες, ότι η επιστροφή στην κανονικότητα δεν είναι θέμα λίγων εβδομάδων. Ίσως δεν έχει καν νόημα να μιλάμε για το «όπως πριν». Μπροστά μας διαγράφεται ένα δυστοπικό μέλλον. Θα εργαζόμαστε αλλιώς, θα αθλούμαστε αλλιώς, θα ταξιδεύουμε αλλιώς, θα διασκεδάζουμε αλλιώς, θα συνδεόμαστε και θα χωρίζουμε αλλιώς.

Το καλό σενάριο είναι ότι δεν θα αργήσει το εμβόλιο και ότι σύντομα θα απελευθερωθούμε από τους περιορισμούς της αναγκαστικής κοινωνικής απόστασης και θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μόνο μια νέα οικονομική καταστροφή. 

Το κακό σενάριο είναι ότι η πανδημία θα κάνει κύκλους, από την έξαρση στην ύφεση και πάλι στην έξαρση, ότι ακόμη και αν βγει το εμβόλιο θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε νέες πανδημίες λόγω της διαταραχής της ισορροπίας του πλανητικού οικοσυστήματος.

Μάθαμε να είμαστε βιαστικοί, να μην προλαβαίνουμε, να αναμετριόμαστε με επείγουσες συνθήκες και τώρα αναγκαζόμαστε να περιμένουμε παθητικά κάτι που δεν ξέρουμε αν υπάρχει, πότε θα προκύψει, πόσο θα μας ανακουφίσει, πώς θα επιδράσει στην καθημερινότητά μας.

Τίποτα από όσα συμβαίνουν σήμερα δεν ήταν στα σχέδιά μας. Ξέραμε ότι κάποια στιγμή μπορεί να αντιμετωπίσουμε πρόβλημα υγείας αλλά όχι κάτι τέτοιο. Όχι έναν ιό που δεν γνωρίζει σύνορα και που ο ρυθμός της διάδοσής του εξαρτάται από τον αυτοπεριορισμό μας, από τον εγκλεισμό μας, από την απομόνωσή μας, από την εγκατάλειψη των συνηθειών που όριζαν την πραγματικότητά μας.

Ακόμη κι αν εμείς προσέξουμε όσο πρέπει, μπορεί να την πατήσουμε επειδή δεν πρόσεξαν οι διπλανοί μας. Ακόμη και αν τα κάνουμε όλα σωστά, μπορεί αυτό να μην αρκεί.

Δεν ελέγχουμε τίποτα κι αυτό είναι μια σκληρή τιμωρία για όσους πίστευαν ότι μπορούν να προγραμματίσουν τη ζωή τους με σκληρά ορθολογικό τρόπο.

Τα καλά νέα είναι ότι η χώρα μας αποτελεί θετικό παράδειγμα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Η έγκαιρη λήψη μέτρων, η ανάθεση της ευθύνης διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης σε επιστημονική ομάδα υπό τον Σ. Τσιόδρα, η κινητοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας για τη στήριξη του συστήματος δημόσιας υγείας είναι όψεις της πραγματικότητας που εμπνέουν αισιοδοξία.

Όταν θα μπορούμε να αγκαλιαστούμε ξανά θα έχουμε πολλά να σκεφτούμε. Τυχεροί όσοι δεν θα έχουν σοβαρές απώλειες - στην υγεία τους, στα αγαπημένα τους πρόσωπα, στις σχέσεις τους, στην ανθρωπιά τους.