Στην εποχή του κοροναϊού

Τι έκαναν, άραγε, οι άνθρωποι που εγκλωβίστηκαν στο κρουαζιερόπλοιο και δεν τους επέτρεπαν να ελλιμενιστούν πουθενά τόσες μέρες, για να μη μεταδοθεί ο κοροναϊός που θεωρήθηκε πιθανό ότι μετέφεραν κάποιοι ανάμεσά τους; Μιλούσαν μεταξύ τους, αγκαλιάζονταν, έκλαιγαν, τσακώνονταν; Κάποιοι έπαθαν κρίση πανικού, άλλοι έπεσαν σε μελαγχολία και ίσως ορισμένοι κατέρρευσαν; Απέφευγαν οι υγιείς τους πάσχοντες και πώς προφυλασσόταν το προσωπικό; Μήπως πέθανε κανείς και δεν το μάθαμε; Μήπως έγιναν αυτοκτονίες; Θα γυριστεί κάποτε ταινία και θα λέγεται «το πλοίο των νυχτερίδων»; Η Καμπότζη, που τελικά τους δέχτηκε, πήρε λεφτά; Ή έδειξε, έτσι απλά, αλτρουισμό; Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, όταν ξεκίνησαν για το ταξίδι τους, ήταν ευτυχισμένοι; Και θα μπορούν να ευτυχήσουν ποτέ ξανά;

Τα συνηθίζουμε όλα. Η απανθρωποποίηση δεν είναι ένας μελλοντικός κίνδυνος, είναι μια διεργασία σε πλήρη εξέλιξη. Στην πιο καταραμένη πόλη της Κίνας, στη Γουχάν, ασκείται βία σε όποιους δεν πηγαίνουν να εξεταστούν, αρνούνται να μπουν σε καραντίνα ή δεν φορούν μάσκα. Τους σέρνουν από τα μαλλιά και τους δέρνουν. Μα είναι δυνατόν να μην πάρουν κάθε μέτρο για τον περιορισμό της νόσου; Ναι, αλλά είναι δυνατόν να τους χτυπούν; Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες. Και τα ερωτήματα είναι αμείλικτα.

Θα συνεχίσουν, άραγε, να τρώνε νυχτερίδες στην Κίνα; Γιατί κανείς στο Πεκίνο δεν μιλά για αυτό; Και πώς θα προστατευθεί η ανθρωπότητα από την επιδημία, τον τρόμο, τους κλυδωνισμούς της παγκόσμιας οικονομίας, τις νέες μορφές ρατσισμού και αποκτήνωσης;

Κατέρρευσε και ο μύθος της κινεζικής αναδυόμενης δύναμης. Ο δράκος είναι ξεδοντιασμένος. Η καχεξία της δημοκρατίας τους έχει μεγαλύτερη δύναμη από τη φτηνή παραγωγή τους. Ενας γιατρός προειδοποίησε και του έκλεισαν το στόμα. Τελικά πέθανε ο ίδιος από την αρρώστια και κανείς δεν ζήτησε συγνώμη. Αν τον είχαν ακούσει, θα είχαν αντιδράσει πιο έγκαιρα και θα ήταν καλύτερα τα πράγματα. Αλλά δεν τον άκουσαν γιατί δεν ακούν τους ενοχλητικούς, τους αντιφρονούντες, τους εκτός γραμμής.

Οι λάτρεις του κινεζικού θαύματος έχουν πέσει σε περισυλλογή. Και τα όρια της επιστήμης θα δοκιμαστούν ξανά. Μπορεί να προλάβει η ιατρική την ανεξέλεγκτη εξάπλωση του ιού; Μήπως δεν τα ξέρουμε όλα για την πορεία καταστροφής του πλανήτη; Μήπως δεν είναι μόνο η κλιματική αλλαγή η μεγάλη απειλή; Μήπως ο άνθρωπος κάνει για τον αφανισμό του περισσότερα από αυτά που ξέρουμε;

Για την παγκόσμια διασύνδεση του κακού δεν υπάρχουν και πολλά να πει κανείς. Απλώς ότι είναι αυταπάτη να νομίζουμε εμείς, οι προνομιούχοι του δυτικού κόσμου, ότι δεν θα μας αγγίξουν η υστέρηση και ο πόνος των άλλων. Ότι θα μένουμε για πάντα προστατευμένοι και αλώβητοι.

Στο κρουαζιερόπλοιο επέβαιναν πάνω από 2.000 άνθρωποι, μαζί με το προσωπικό. Τους ένωσε η κοινή τους μοίρα, του αποκλεισμού; Ή διχάστηκαν στους λιγότερο και τους περισσότερο δυστυχισμένους; Προσευχήθηκε κανείς γι’ αυτούς; Και αν έφταναν σε ένα δικό μας λιμάνι, θα τους δεχόμασταν;