To Post της ημέρας: Γρηγόρης Φαρμάκης

«Η Γαλλική Επανάσταση δεν ήταν η μεγάλη επανάσταση του Διαφωτισμού για την Δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε η γέννηση της Γαλλικής République. Να φανταστείτε ψωμί ζητούσαν οι άνθρωποι και οι περισσότεροι δεν ήθελαν καν να διώξουν τον βασιλιά, άλλο που αργότερα του έκοψαν το κεφάλι. Η Αμερικανική Επανάσταση δε, δεν ήταν η θεμελίωση ενός νέου έθνους και της πρώτης φιλελεύθερης δημοκρατίας της Ιστορίας. Για την φορολογία ξεσηκώθηκαν οι άνθρωποι, για την τσέπη τους.

Το να λέμε ότι ο αγώνας της Ελλάδας στον Β' ΠΠ δεν ήταν αντιφασιστικός, ακολουθεί την ίδια λογική. Δεν ήξεραν λέει από φασισμό οι απλοί άνθρωποι που πολεμούσαν, πολεμούσαν μόνο επειδή κάποιος μας επιτέθηκε, από σκέτο πατριωτισμό. Αλλά η Ιστορία, έλεγε ο Βρετανός φιλόσοφος Michael Oakeshott, είναι αυτό που φτιάχνουν οι άνθρωποι με τις πράξεις τους, χωρίς όμως να γνωριζουν τις συνέπειες των πράξεών τους αυτών. Εμείς είμαστε που χρειαζόμαστε να σπάμε την ροή των μυριάδων ξεχωριστών συμβάντων σε ιστορικά επεισόδια, να τα εντάσσουμε σε κατηγορίες και να τα οργανώνουμε σε αλυσίδες αιτίων και συνεπειών, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να τους δώσουμε νόημα. Αλλιώς δεν υπάρχει Ιστορία.

Το να πεις ότι το Αλβανικό Έπος ήταν μία αντίσταση σε εισβολείς που θα γινόταν ακόμα κι αν αυτοί δεν ήταν φασίστες, το φτωχαίνει πολύ από το νόημά του γιατί το αποκόβει, το πετάει έξω, από ένα μεγάλο επεισόδιο της παγκόσμιας Ιστορίας, όπου η Ελλάδα πήρε συνειδητά θέση στην σωστή μεριά της Ιστορίας με τους υπερασπιστές της Ελευθερίας και εναντίον της βαρβαρότητας. Το φτωχαίνει γιατί αυτοί δεν ήταν οποιοιδήποτε εισβολείς αλλά οι φορείς μιας απεχθούς ιδεολογίας και ο λόγος που επιτέθηκαν δεν ήταν απλά ο επεκτατισμός τους αλλά μια ιδεολογία “ζωτικού χώρου” και τέλους της Ιστορίας. Το κάνει έναν πόλεμο σαν όλους τους άλλους. Το υποβαθμίζει.

Αλλά το να λες ότι ότι ο πόλεμος αυτός δεν ήταν αντιφασιστικός δεν σε φέρνει πιο κοντά στην ιστορική τάχα αλήθεια. Δεν είναι αυτή η άποψη πιο «αντικειμενική» επειδή είναι τάχα πιο γυμνή. Δεν υπάρχουν γυμνές θεωρήσεις της Ιστορίας. Και αυτή αποσκοπεί στο να δώσει το δικό της νόημα. Γιατί αυτός ο αναθεωρητισμός δεν είναι αθώος: απογυμνώνει την Ιστορία από νόημα για να την παραγεμίσει μετά με το δικό του. Ένα νόημα που αποκόβοντας αυτό το γεγονός από το παγκόσμιο δράμα του οποίου υπήρξε επεισόδιο, βγάζοντας την Ελλάδα από την πλευρά των υπερασπιστών της Ελευθερίας, έρχεται να την τοποθετήσει σε μια εσωστρεφή ουδετερότητα ανάμεσα στις ιδεολογίες του καιρού της, την οποία όμως δεν είχε ποτέ. Αποκαθάροντας έτσι το κομμάτι αυτό της ελληνικής κοινωνίας που δεν στάθηκε τότε στην σωστή πλευρά της Ιστορίας, νομίζει ότι εξισορροπεί τάχα αυτην την μυθική “ηγεμονία της Αριστεράς” που δίνει λόγο ύπαρξης σε αυτούς που έχουν ανάγκη τέτοια πράγματα για να έχουν πολιτική ύπαρξη».