Η γενιά των 600 ευρώ ακόμα

Πριν την κρίση οι τότε 30αρηδες ήταν η γενιά των 600-800 ευρώ που περίμενε την σειρά της, να κάνει το επόμενο βήμα να πάρει αύξηση - να πάρει ρίσκα - να ανοίξει φτερά - να χτίσει σπίτι - να κάνει παιδιά - να κάνει καριέρα – να δημιουργήσει το αύριο. Ήταν η γενιά «στο περίμενε» που έβλεπε τους μεγαλύτερους να απολαμβάνουν τρελές συντάξεις, τις παλαιοσειρές των διορισμένων στο δημόσιο να απολαμβάνουν τρελούς μισθούς, και αυτή περίμενε. Και μετά έσκασε η χρεοκοπία.

Κάπως έτσι η γενιά των χαμηλόμισθων νέο διορισθέντων στο δημόσιο που έτρεχαν την δουλειά μαζί με λίγους από τους παλαιούς, των μόνιμα στην πρίζα υπαλλήλων στον ιδιωτικό τομέα, και των νέων επαγγελματιών που άνοιγαν χαρτιά, κόλλησε στην κρίση. Ένα μεγάλο μέρος της έφυγε έξω. Ένα μεγαλύτερο μέρος της έχασε την δουλειά της και έτρεχε και τρέχει στον ΟΑΕΔ ή σε κακοπληρωμένες και απλήρωτες δουλειές, delivery τα όνειρα σε pause. Ένα μεγάλο μέρος έμεινε με μείωση μισθού με αύξηση ωρών εργασίας με την ανασφάλεια της επόμενης ημέρας, σήμερα έχω δουλειά αύριο μπορεί όχι. Αντί για σπίτι παιδιά και καριέρα γύρισε στο πατρικό, ή όλα τα λεφτά πάνε για το δάνειο και ότι μείνει για να ζήσει. Εγώ, εσύ, οι φίλοι μας. Οι πρωταγωνιστές σε μια σπουδαία b movie για καλούς σινεφίλ. Οι ήρωες της every day life. 

Η γενιά που είδε πρώτα τους φίλους της να μένουν άνεργοι και να τρέχουν να πιστέψουν τον κάθε παραμυθατζή που θα έφερνε λεφτά από τα πετρέλαια, από τα Ζάπεια, από την Κίνα, από  την αγανάκτηση, από τις γερμανικές αποζημιώσεις, αλλά έμεινε ψύχραιμη και συνέχισε να πιστεύει στα δικά της χέρια στην δική της δουλειά. Και μετά είδε τους εργοδότες της να βγάζουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, να της κόβουν τους μισθούς να την πληρώνουν με καθυστέρηση μηνών, να τρέχει για 60ευρώ στο ΑΤΜ στα capital control να βλέπει τους άλλους να γεμίζουν ψυγεία και αποθήκες και αυτή να μένει ταπί και ψύχραιμη γιατί τα 60 ευρώ δεν έφταναν για να γεμίσουν το ψυγείο.

Πρώτα μπερδεύτηκε, μετά αγανάκτησε, μετά λυτρώθηκε, παγιδεύτηκε στις αυταπάτες των άλλων και έμεινε στάσιμη. Στάσιμη στην ίδια θέση, η γενιά των 600 ευρώ ακόμα, χωρίς προοπτική με τα σχέδια της γκρεμισμένα στις συντάξεις τους μετακλητούς και τα golden boys. Άντε και αυτήν την χρονιά. Και οι χρονιές να περνάνε και που πάνε;  Χρονιές που φεύγουν σαν λιμάνια που θυμάσαι από ταξίδια που δεν έκανες, και εμείς κολλημένοι. Reality bites. Κάποτε νέοι ωραίοι ονειροπόλοι και άνεργοι, τώρα μεσήλικοι πεισμωμένοι και στάσιμοι.   

Και όσο μένεις στάσιμος φοβάσαι περισσότερο, να τα χάσεις όλα, και μένεις εκεί. Και πιάνεσαι από την άνεση των άλλων, εσύ επιβιώνεις για να ζήσουν οι άλλοι, και μαζί σου η οικογένεια σου, πληρώνεις για τα παιδιά στο φροντιστήριο, για τον γιατρό εκτός ωραρίου γιατί για εσένα δεν έχει άδεια, για το δάνειο που τρέχει στον διακανονισμό. Γίνεσαι συντηρητικός δεν ρίχνεις ιδέες αρκείσαι σε αυτές που σου δίνουν, έτσι γίνονται τα πράγματα πώς να τα αλλάξεις, τώρα είσαι σαράντα φεύγα. Τσακωνόμουν με ένα φίλο ότι τα επιδόματα τύπου 13η σύνταξη για τα ψηφαλάκια της μαγκούρας, θα έπρεπε να είναι επιδόματα για νέες θέσεις εργασίας. Αλλά εκείνος, εκείνοι, πιστεύουν ότι κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά να τρέχεις να φτιάχνεις νέες δουλειές. Ναι αν ψηφίζεις αυτούς και τους άλλους πώς να αλλάξει κάτι. Αντί για μεταρρυθμίσεις, εκλογικά φιλοδωρήματα στο target group.  Και είναι και  αυτοί που οι γονείς τους έπαιρναν τρελές συντάξεις και έλεγαν συνέχεια ότι από αυτές ζουν και οι ίδιοι, από την σύνταξη του παππού. Μέχρι που ο παππούς με την τρελή σύνταξη πέθανε (αυτό που λέει ο Τσίπρας ότι το «πρόβλημα» του ελλείμματος των συντάξεων θα το λύσει η φύση, αλλά δεν είναι έτσι το έλλειμμα θα συνεχίσει να είναι έλλειμμα) και οι σαραντάρηδες έμειναν ρέστοι. Χωρίς την σύνταξη του παππού, χωρίς ανάπτυξη, χωρίς νέες θέσεις εργασίας, χωρίς μέλλον. Τα δύο μεγάλα κόμματα μια εβδομάδα πριν τις ευρωεκλογές πλακώνονται για το ποιος έκοψε περισσότερα από τις συντάξεις! Αλλά το μέλλον είναι οι επιλογές που κάνουμε. Αυτό που ζούμε είναι οι εύκολες μαγικές λύσεις χάρυ πότερ που ψηφίσαμε το 2012 και το 2015, αυτό το μέλλον ήταν η επιλογή μας: η σύνταξη του παππού.

Και τώρα τι θα κάνουμε;