Άκου, καραγκιοζάκο

Ο Σαλβίνι δεν είναι και χθεσινός. Φαινόταν, αλλά τελικά δεν ήταν και τόσο γλυκούλης. Μαρσάροντας τη βέσπα του, με μπριγιαντίνη στα μαλλιά και το μάτι γαρίδα, όλο και κάποια Μαλένα, όλο και κάποια Μαλίτσια θα ’βρισκε να ξεχαρμανιάσει μέχρι να έρθει η ώρα να μαζευτεί νωρίς νωρίς σπίτι, μη χάσει στην τηλεόραση τη Ραφαέλα Καρά και κάθε πρόδρομο φαινόμενο του μπερλουσκονισμού που δεν θ’ αργούσε πολύ να φτάσει. Πταίσμα μπροστά στην πολιτική νεκρανάσταση της Μαρίν Λεπέν, που από χτες βολτάρει επισήμως στη Ρώμη. Το λες κι εξαγωγή της επανάστασης, αν δεν έχεις καθόλου μυαλό στο κεφάλι σου κι αν δεν σε καθιστά αναξιόπιστο ο εθισμός σου στον Αλέξη Τσίπρα.

Βασικά, σύντροφοι, δεν μας παίρνει καθόλου να ελεεινολογούμε τους Ιταλούς, τουλάχιστον όχι όσο μας διαφεντεύουν ο Τσίπρας, ο Καμμένος, ο Ρουβίκωνας, η πεπαλαιωμένη Παπακώστα και η μη με λησμόνει Μαριλίζα. Εγώ ωστόσο θα το πω το λογάκι μου, γιατί υπάρχει πολύ, πάρα πολύ αίμα σ’ αυτό το τρομαχτικό πισωγύρισμα μιας τόσο σπουδαίας χώρας. Το αίμα του Παζολίνι πρώτα απ’ όλα, ή η τελευταία πνοή του Μπερλιγκουέρ στο μπαλκόνι, που πήγε σκαστός ο άνθρωπος από την προσπάθεια να πείσει τους συντρόφους να μη συμπεριφέρονται σαν παρτσακλά. Lasciate mi cantare, γιατί αλλιώς θα σκάσω κι εγώ. Για μια χώρα που είχε τον Βισκόντι της, τον Καλβίνο της, τον Βέρντι της, τον Φελίνι της, τον Λαμπεντούζα της, τον Ίταλο Σβέβο της, τον Γκράμσι της, τον Άλντο Μόρο της, τον Τζόρτζιο Ναπολιτάνο της, e un partigiano come presidente, τον Σάντρο Περτίνι της. Κανονικά, η Ιταλία θα ’πρεπε να είναι η κιβωτός της Ευρώπης κι όχι τώρα να τείνει να γίνει το τείχος των δακρύων της.

Ο λαϊκισμός, είναι αλήθεια ότι φυτρώνει ευκολότερα σε χώρες με θερμά κεφάλια και ανάλογες κλιματικές συνθήκες. Ξεκινάει σαν πλάκα, σαν ωχ αδερφέ, σαν la vita e bella, σαν stasera mi butto για να φτάσει θάττον ή βράδιον στην τριζάτη μπότα του φαλακρού δικτάτορα μπου μου. Πρώτη φορά δεν θέλω να κλείσω κείμενο, να βάλω τίτλο και τελεία. Κάθομαι και κοιτάζω το τέλος του αιώνα που μόλις άρχισε.