Στ’ άρματα, εμπρός στον αγώνα!

Μέχρι πρότινος νόμιζα πως οι στίχοι του τίτλου ανήκαν σε αριστερό θούριο. Το Σάββατο πείστηκα πως πρόκειται για πλάνη μου.

Εξαιτίας της ουράς που συναντήσαμε στο Αττικόν για την καινούργια ταινία του Γούντι Άλεν, βρισκόμαστε ξεβρασμένοι, Σάββατο στις 20.30, στην κοντινή πλατεία Καρύτση να κλείνουμε, για μια ακόμα φορά, το ρήμα «φταίω» με τον τρόπο που τον κλείνουμε όλοι οι Έλληνες αυτή την περίοδο: Εγώ φταίω; Εσύ φταις! Αυτός/αυτή φταίει! Εμείς φταίμε; Εσείς φταίτε! Αυτοί/ αυτές φταίνε! Ήμασταν στο τρίτο πληθυντικό πρόσωπο όταν φίλη, που μέχρι πριν από ένα χρόνο οι πολιτικές συζητήσεις μας την μεταμόρφωναν σε Λίντα Μπλερ μπροστά στον εξορκιστή, ενώ η διπλή έλικα του DNA της είναι φτιαγμένη από ΕΡΕ και Νέα Δημοκρατία, είπε: «Με αυτά τα μέτρα πλήττεται η λαϊκή κυριαρχία!»

Λίγα λεπτά μετά άκουγα κάπου στο βάθος το όνομά μου... Παρά την πίεση να εξηγήσω τι μου συνέβη, αρνήθηκα να μαρτυρήσω αυτό που θα εξομολογηθώ εδώ. Είχα πέσει σε τρανς. Είδα τη φίλη μου να στέκεται σε ένα υπόγειο, να χτυπάει την πόρτα και αφού απαντήσει στην ερώτηση «ποιανής δισέγγονος είναι ο Αντώνης Σαμαράς;» («της Πηνελόπης Δέλτα») να μπαίνει μέσα, όπου μισοί Νεοδημοκράτες έβλεπαν με προσήλωση 902, κάποιοι επαναλάμβαναν τις λέξεις ενός καθοδηγητή (π.χ. «ιδεολογικό προτσές»), ενώ 5 κυρίες αρνούνταν να πεισθούν πως από εδώ και στο εξής δεν θα αναφέρονται στους Ντόλτσε και Γκαμπάνα, αλλά στους Σάκο και Βαντσέτι. Ομιλίες, συνομιλίες και τηλεόραση έπαψαν καθώς εμφανίστηκε ένας παπάς, ντυμένος με τρίχινο ράσο. Αποδείχτηκε πως πρόκειται για έναν (καμουφλαρισμένο) δεσπότη. Αφού του φίλησαν όλοι το χέρι, ανέβηκε σ’ ένα θρανίο(!) και άρχισε να τους μιλάει για το κρυφό σχολειό και τον επαναστατικό ρόλο της εκκλησίας το 1821. Τελειώνοντας, κι αφού τον καταχειροκρότησαν, έψαλλαν από κοινού το «Υπερμάχω». Την ώρα που μετά παρότρυνσή του φώναζαν «Απεταξάμην την Τρόικα» ξύπνησα… για να την ξανά ακούσω να λέει: «πρέπει να αγωνιστούμε για να μην τους περάσει».

Κρίμα γιατί ήταν βράδυ και ήταν κλειστή η παρακείμενη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου να μπω ν’ ανάψω ένα κερί –εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο πρωθυπουργό μας!- για να βάλει το χέρι του να μας σώσει από αυτούς τους… επαναστάτες.