Μακρινό ξαδελφάκι του Άντρα του Πολλά Βαρύ, ο Άντρας ο Ναιμεναλλάς, κάθε που σκάει στην επικαιρότητα τρομοκρατία, βία και αναίτιος θάνατος ένεκα «υψηλού στόχου και σκοπού», εδώ τον έχει τον «καλό» τον λόγο. Παλιά φυλή, τους θυμάμαι από τις μέρες της 17 Νοέμβρη, πώς σχολίαζαν και τοποθετούνταν με βάση τις προκηρύξεις του Κουφοντίνα. Απλά τώρα, με την ηλεκτρονική δημοκρατία, κάθε μέρα είναι μια ευκαιρία για τον Άντρα τον Ναιμεναλλά παντού να σκορπίσει της «γνώσης το φως».
Έτσι και με το Παρίσι. Τραγωδία, ναι μεν, αλλά φταίνε και οι Γάλλοι, που χρόνια τώρα «θύελλες έσπειραν και γι' αυτό θάνατο θερίζουν», «δεν είδες το “Μίσος” του Κασοβίτς, όλα τα είπε στην ταινία ο τύπος». Συμψηφιστικός και κλισεδιάρης, επιλεκτικός και προπάντων «ευαίσθητος», ο Ναιμεναλλάς, τύπος τρυφερούλη με αριστερό πρόσημο, επειδή είδε κάποτε Γκοντάρ, διάβασε Μπαρτ και γι’ αυτό όλα τα κατάλαβε, συναντάται κατά κόρον στο «καφενείο» του Facebook - ως γνωστόν, ειδικά για την Ελλάδα, θεωρείται ο τόπος όπου συχνάζουν όλες οι «ιδιοφυΐες». Εξ ου και αγορεύει, αναρτά και «αναλύει», προκειμένου να καλύψει το κενό που άφησαν πίσω τους οι Πουλατζάς και Καστοριάδης.
Έχει υποπέσει βέβαια στην αντίληψή μου και μια προσπάθεια κάποιων Ναιμεναλλάδων να καλύψουν και το κενό των Καμύ και Σαρτρ, όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία, μιας και ο Ναιμεναλλαδισμός είναι παιδική ασθένεια του Οτινανισμού, αλλά και εμπύρετη ανίατη ίωση που πρώτος διέγνωσε ο Γιάννης Τσαρούχης, γνωστή στον κατάλογο των ασθενειών και ως Στοπληκτρολογιοεισαιοτιδηλώσεις. (Δεν είναι κακό, εγώ προσωπικά στα όνειρά μου νομίζω πως γράφω καλύτερα μυθιστορήματα από της Σώτης Τριανταφύλλου, ειδικά για την Αμερική, ασχέτως εάν δεν πήγα ούτε στο CBGB's, ούτε στο Άινταχο. Αν ήμουν Ναιμεναλλάς όμως, για να σας δώσω και ένα παράδειγμα ναιμεναλλιστικής σκέψης, δεν θα έτρεχε τίποτα! Dream come true: γιατί να πάω, αφού το CBGB's έκλεισε και, άμα θέλω Άινταχο, χτυπάω google earth).
Του Κλιντ Ίστγουντ ρήμασι πειθόμενοι (όλοι έχουν από μία), αλλά και με μιαν αφόρητη καχυποψία και μένος για τη Δύση, την οποία κατά βάθος θα έπρεπε να την ευγνωμονούν, γιατί αν μη τι άλλο, τους χάρισε το πληκτρολόγιο και την ασύρματη σύνδεση για να διαλαλούν τον Ναιμεναλλαδισμό τους, οι Ναιμεναλλάδες τούτες τις μέρες ξεσαλώνουν. Τα δίνουν όλα τα «βαθυστόχαστα» και τα ναι μεν αλλά τους, προκειμένου να δικαιολογήσουν και να ερμηνεύσουν τη βία των τζιχαντοφασιστών. Πάντα, επαναλαμβάνω, με το πρόσημο ενός δήθεν αριστερού ανθρωπισμού και μιας «εμβριθούς» ουμανιστικής προσέγγισης στο «δίκαιο» των λαών, που ένεκα της βίας που υπόκεινται, απαντούν με...Bataclan attack.
Δεν ξέρω για εσάς, μα εγώ, όσο και να τους βαριέμαι, ούτε πλοκ ούτε ανφρέντ τους κάνω. Τολμώ να πω πως διασκεδάζω κιόλας, ειδικά με τους ώριμους Ναιμεναλλάδες, μιας κάποιας ηλικίας, ειδικά τους άνω των πενήντα. Ίσως γιατί στον όλο πάθος διαπρύσιο λόγο τους, ενθυμούμαι και προτάσσω τη μόνη ίσως σωστή απάντηση: για την ηλικία σου, καλή και η μαλακία σου! Γιατί με τους Ναιμεναλλάδες συζήτηση δεν ανοίγουμε! Ακόμα κι όταν απρόσκλητοι εισβάλλουν στον τοίχο μας επιχειρώντας «διάλογο» και «αντιπαράθεση» επιχειρημάτων. Κράτα αυτό το τελευταίο, ήταν η χρυσή συμβουλή της ημέρας και ίσως η απάντηση στην ερώτηση των εκατό χιλιάδων δολαρίων. Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι, χμ, ναι μεν αλλά...
17°
