Το ατέλειωτο μονοπάτι του Χουσεΐν από την Τουρκία στη Στουτγάρδη

Ήταν Παρασκευή βράδυ όταν ο Χουσεΐν κατάφερνε επιτέλους να πατήσει το πόδι του στον Πειραιά. Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια, όταν για πρώτη φορά περνούσε τα σύνορα για να καταφύγει στην Τουρκία, ούτε που θα μπορούσε να το φανταστεί πως κάποια στιγμή θα βρισκόταν μία ανάσα από το τελικό προορισμό του. Από τη νότια Τουρκία έως την Αμυγδαλέζα, ένα ψαροχώρι κρυμμένο στον απέραντο ελαιώνα, βόρεια από τις Κυδωνιές και λίγο κάτω από την Άσσο, ένα τσιγάρο πέρασμα έως τη Λέσβο, ο Χουσεΐν είχε παρέα τον Ενγκίν, παλιόφιλο από την Πόλη, δημοσιογράφο, που ιχνηλάτησε το μονοπάτι της προσφυγιάς ίντσα-ίντσα μέχρι την πλατεία Βικτωρίας στην Αθήνα. Με τον Ενγκίν βρέθηκε όλη η παρέα το Σάββατο που μας πέρασε στου Μήτσου για λίγο κρασί και μπόλικο παστουρμά, ψημένο καλά από το Benito στο Φάληρο, μαζί με καυτερό σαλάμι και φρέσκο τελεμέ.

Ο Χουσεΐν μιλάει τα τούρκικα που έμαθε στα εργοτάξια μιας κατασκευαστικής τούρκικης εταιρείας όπου δούλευε τα τέσσερα αυτά χρόνια. Σκαφτιάς και μπετό για 20 λίρες μεροκάματο, τότε, πριν από την υποτίμηση, καμιά δεκαριά ευρώ. Θα μπορούσε να σχεδιάσει και να χτίσει όλη την κατασκευή από την αρχή, ακόμη και να σηκώσει ουρανοξύστη. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Δαμασκού βλέπεις, καλός στην επιστήμη του, έμπειρος ήδη αλλά ο πόλεμος τον έστειλε σε άλλα μέρη. Η οικογένεια χωρίστηκε και η μισή κατέφυγε στον Λίβανο. Ο Χουσεΐν είναι σουνίτης, δηλαδή ορθόδοξος, ούτε καν αλεβίτης σαν τον Άσαντ. Θα μπορούσε λογικά να είναι αποδεκτός ακόμη και από τους τζιχαντιστές της Αλ Νούσρα ή του Ισλαμικού Κράτους αν έκανε υπομονή και έσκυβε το βλέμμα, βούλωνε τα αυτιά και σερνόταν από λακκούβα σε λακκούβα για να επιβιώσει. Τέσσερα εκατομμύρια νοματαίοι σαν τον Χουσεΐν και άλλα δύο εκατομμύρια και κάτι παραπάνω στον Λίβανο, λιγότεροι στην Ιορδανία και άλλοι πολλοί που περιμένουν την ευκαιρία, όλοι αυτοί οι άνθρωποι έφυγαν. Σουνίτες, αλεβίτες συροχαλδαίοι μονοφυσίτες, μαρωνίτες καθολικοί, ελληνοορθόδοξοι, άθεοι ή θεοσεβούμενοι, οπαδοί του Άσαντ ή και πολιτικοί εχθροί του, όλοι ακολούθησαν το μονοπάτι του Χουσεΐν αντικρίζοντας τα γκρέμια μιας κοινωνίας που σε οποιαδήποτε πολιτική της έκφανση και θρησκευτική απόχρωσή της δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει χημικά όπλα, βόμβες ναπάλμ, τεθωρακισμένα κατά σπιτιών, ειδικές δυνάμεις κατά συνοικιών, φανατικούς σφαγείς κατά των γυναικόπαιδων, αποτρελαμένους μουλάδες κατά της Ιστορίας, αχόρταγους κατσαπλιάδες και οπλαρχηγούς της συμφοράς για τη συλλογή των λαφύρων, διεθνείς μυστικές υπηρεσίες που άλωσαν συνειδήσεις, στρατιωτικά επιτελεία που εξάντλησαν τις γνώσεις τους ως προς τη μαζική καταστροφή και τις εκτοπίσεις πληθυσμών. Από τα νότια του Ερμπίλ στο Κουρδιστάν μέχρι το Χαλέπι και από τα όρια της Βαγδάτης έως τη Ράκα, το Χομς και τα σύνορα με τον Λίβανο, ο κάθε Χουσεΐν αναγκάστηκε να κρυφτεί από τους μπααθιστές του Άσαντ, τους τζιχαντιστές της Αλ Νούσρα, με επιχορήγηση από το Κατάρ και την Τουρκία, τις ορδές του Ισλαμικού Κράτους με την ευγενή χορηγία της Σαουδικής Αραβίας, ολίγη της Τουρκίας, χώρια τις «προσφορές» στην αρχή τουλάχιστον του διεθνούς παρακράτους των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ιορδανίας και δεν συμμαζεύεται.

Ο Χουσεΐν ξεκίνησε από την Αμυγδαλέζα της Ιωνίας και ευτυχώς γι’ αυτόν δεν κατάληξε στην Αμυγδαλέζα των Άνω Λιοσίων, από καθαρή χρονική συγκυρία δηλαδή, και τώρα βολτάροντας με το αδιάβροχο στο χέρι, μια τριμμένη πρασινωπή νιτσεράδα της συμφοράς, σχεδιάζει την τελευταία «περατζάδα» που θα πρέπει να υποστεί μέχρι τη Στουτγάρδη. Αυτός ο πολιτικός μηχανικός, με τα αγγλικά του και τα γαλλικά του, με τα τουρκικά του και την κλασική αραβική λαλιά του από την πρωτεύουσα του Χαλιφάτου (τότε) τη Δαμασκό, ξέρει ότι θα καταλήξει σε ένα εργοστάσιο κάποιας αυτοκινητοβιομηχανίας με ένα καλό για τον ίδιο κατώτατο εγγυημένο εισόδημα, κοινωνική ασφάλιση, κι αν είναι τυχερός ή ικανό «μαμούνι» και με ένα μικρό διαμερισματάκι σε κάποια εργατική κατοικία στα γκρίζα περίχωρα της γερμανικής πόλης. Ο παράδεισος, δηλαδή. Θα μετακομίσει και η οικογένεια, θα μάθει γερμανικά και το παιδί τους θα σπουδάσει. Δεν έχει καμία σημασία το ποιος θεός λατρεύεται στη Στουτγάρδη εκτός από τον εκείνον της Volkswagen ο οποίος τελευταία διανύει περίοδο έντονης ζαλάδας, αλλά θεός είναι θα το ξεπεράσει. Ο Χουσεΐν θέλει να πίνει στις 5 το πρωί το μαύρο αλεσμένο καφέ με λίγα σπόρια κάρδαμο, να μαζεύει τα ρετάλια της ζωής του για να πάει στο εργοστάσιο, ήσυχος, κανονικά επιτέλους, σπίτι δουλειά, ούτε καφενείο, γιατί πόλεμος γίνεται εκεί κάτω στην πατρίδα και δεν ξέρεις ποτέ σε ποιον μιλάς.

Ο Ενγκίν ήταν εκεί στα σύνορα, όταν το ρώσικο «Σουχόι 30» με τα τεράστια φτερά του και με δύο πιλότους να μιλούν μια περίεργη γλώσσα άρχισε τις τσάρκες στον ουρανό πάνω από την Τουρκία. Λίγο αργότερα οι Τούρκοι άρχισαν τις «μαγκιές» και έστειλαν δύο F16, δήθεν τάχα μου, αλλά για πέντε ολόκληρα λεπτά βρέθηκαν εγκλωβισμένα στο στόχαστρο των ρωσικών MIG 29. Για πρώτη φορά στη ζωή τους οι Τούρκοι πιλότοι βρέθηκαν απέναντι από αυτά τα «τερατάκια». Είχαν συνηθίσει στα καθιερωμένα παιχνίδια πολέμου πάνω από το Αιγαίο, όπου εχθροί και φίλοι έχουν τα ίδια αεροπλάνα, τα ίδια όπλα, τους ίδιους προσομοιωτές και πάνε στα ίδια σχολεία στην Αμερική και αλλού. Ο Ερντογάν αιφνιδιάστηκε. Ένα μήνα πριν από τις εκλογές, οι Ρώσοι τού χάλασαν την ήδη χαλασμένη πολιτική του σούπα.

Στους στρατώνες, στα δυτικά παράλια, Σύριοι λοχίες εκπαιδεύουν ασταμάτητα δέκα χιλιάδες νεοσύλλεκτους, αμούστακα εικοσάχρονα παιδιά τελευταίας σοδειάς. Μία πλήρη μεραρχία, δηλαδή. Πρέπει να είναι έτοιμοι λίγο πριν τα Χριστούγεννα, όταν τα ρωσικά Σουχόι θα έχουν ολοκληρώσει την πρώτη φάση των επιχειρήσεων. Τα «στραβάδια» θα πρέπει να αντικαταστήσουν έμπειρες μονάδες που κρατούν τα «κάστρα» του Άσαντ στα δυτικά και τα νότια παρέα με τους Χεζμπολάχ του Λιβάνου. Αυτές οι ετοιμοπόλεμες μονάδες θα πρέπει να αναλάβουν τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στο Χομς, την Παλμύρα (για συμβολικούς λόγους), στο Χαλέπι, στα προάστια της Δαμασκού και μετά, γραμμή για τη Ράκα όπου Ρώσοι και Αμερικανοί από κοινού θα έχουν σφυροκοπήσει τις θέσεις του Ισλαμικού Κράτους. Στη φάση αυτή θα λάβουν μέρος και επίγειες ειδικές δυνάμεις παραστρατιωτικών του Ιράν. Οι Αμερικανοί επιτέλους αναπνέουν καλύτερα. Η παρέμβαση των Ρώσων αποτελεί το τέλειο άλλοθι για τους ενοίκους του Κογκρέσου. Το ζήτημα παγκοσμιοποιήθηκε, η Μόσχα είναι εκεί, η κατάσταση δεν σηκώνει ούτε αναβολή ούτε και «αναστολές» εκ μέρους των γερουσιαστών και βουλευτών που φοβούνται και τη σκιά τους. Η ρωσική αρκούδα «έσωσε τα προσχήματα» και η Αμερική μπορεί πια να βομβαρδίζει ανηλεώς χωρίς να τρομοκρατείται από το CNN. Αφού οι Ρώσοι το κάνουν, θα το κάνουν και οι Γάλλοι και οι Εγγλέζοι και οι Αμερικανοί. Η Ράκα πρέπει να πέσει, ο Αλ Μπακρ πρέπει να κρυφτεί κάπου βαθιά στη γη ή στον πάτο της θάλασσας ώστε μετά να σκεφτούν όλοι μαζί πώς θα χαραχθούν τα νέα σύνορα τις επόμενες δεκαετίες.

Ο Χουσεΐν τα ξέρει όλα αυτά, έστω και αν απαντά αόριστα σε ερωτήσεις ή καμώνεται πως δεν καταλαβαίνει τα ερωτήματα. Δεν υπηρέτησε σε κανένα επιτελείο, αλλά δεν χρειάζεται κιόλας. Όλα εκτυλίχθηκαν με τη μέθοδο του μονοπλάνου του Αγγελόπουλου μπροστά στα μάτια του, με μία βασανιστική αργή κίνηση που επέτρεπε στον εγκέφαλό του να αναλύει την εικόνα σε στιγμές και να τις αποτυπώνει στον εξωτερικό φλοιό του. Ο Χουσεΐν τα ξέρει όλα, όπως το ψάρι στο τραγούδι του Μπρέγκοβιτς που τραγουδά ο Ίγκι Ποπ στον «Χορό των Τσιγγάνων». Ο Χουσεΐν είναι παντογνώστης και αυτόπτης μάρτυρας. Το καταλαβαίνεις από τον τρόπο που απολαμβάνει κάθε ρουφηξιά από το τσιγάρο του έχοντας ακουμπήσει τη ράχη του σε μία κολόνα της πλατείας Βικτωρίας.