Κοινωνια

Να παραδοθεί στη Βουλή των Ελλήνων η σημαία του Πολυτεχνείου

Το σύμβολο της αντιδικτατορικής ενότητας δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για τον διχασμό του λαού ούτε και για ιδιοτελείς παραταξιακές ή εσωκομματικές σκοπιμότητες

Γιάννης Μεϊμάρογλου
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Σημαία του Πολυτεχνείου: Η ιστορική της σημασία, η σύνδεσή της με την ενότητα και τη δημοκρατία και το αίτημα παράδοσής της στη Βουλή.

Η συζήτηση για την αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου άνοιξε με καθυστέρηση 52 χρόνων και μάλλον για τους λάθος λόγους. Αφορμή στάθηκε το ρεπορτάζ του ιστότοπου iefimerida.gr με βάση το οποίο η σημαία-σύμβολο της κορυφαίας στιγμής του αντιδικτατορικού αγώνα έχει παραδοθεί πλέον στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Αυτό που ήταν ανεπισήμως γνωστό, όλα αυτά τα χρόνια, ήταν ότι η ιστορική σημαία φυλασσόταν από κάποιους νεολαίους της ΠΑΣΠ και εμφανιζόταν κάθε χρόνο λίγο πριν την πορεία για να εξαφανιστεί μπροστά στην Αμερικανική Πρεσβεία μέσα από ένα μυστικοπαθές «τελετουργικό» των μελών της παράταξης.

Η λαφυροποίηση της σημαίας ήρθε ως αποτέλεσμα της διάλυσης της ΕΦΕΕ ως της ενιαίας έκφρασης του φοιτητικού κινήματος. Η ενότητα που επιτεύχθηκε στις κρίσιμες μέρες της εξέγερσης, παρά τις διαφωνίες, τις ιδεολογικές και πολιτικές συγκρούσεις μεταξύ των παρατάξεων θυσιάστηκε αμέσως μετά στο βωμό της εξυπηρέτησης κομματικών σκοπιμοτήτων στα Πανεπιστήμια. Η ανάδειξη της απολιτικής (και Α και ΟΥ) ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στην πρώτη σε ψήφους παράταξη στις φοιτητικές εκλογές δεν έγινε αποδεκτή από την επαναναστατική Αριστερά με αποτέλεσμα την πολυδιάσπαση της ΕΦΕΕ και την απαξίωση του φοιτητικού κινήματος.

Ωστόσο, το Πολυτεχνείο άντεξε στον χρόνο. Όπως άντεξε και η μεταπολιτευτική δημοκρατία μ’ όλες τις αδυναμίες και τα φάλτσα της. Η διαχρονική αυτή αντοχή οφείλεται κυρίως στην ομόθυμη παλλαϊκή ενότητα που ορθώνεται απέναντι σε κάθε κίνδυνο αντιδημοκρατικής εκτροπής. Η εξάρθρωση της τρομοκρατικής 17Ν και η καταδίκη των νεοναζιστών της εγκληματικής Χρυσής Αυγής αποτελούν αδιάψευστα παραδείγματα. Οι παραφωνίες αυτών που επιμένουν ότι «η χούντα δεν τελείωσε το ‘73» όπως και όσων εξακολουθούν να αμφισβητούν τα γεγονότα της εξέγερσης ηχούν παράταιρες.

Το Πολυτεχνείο κλόνισε τη χούντα των συνταγματαρχών, την υποχρέωσε σε ανασύνταξη η οποία δεν στάθηκε ικανή να αποσοβήσει την πτώση της μετά το πραξικόπημα στην Κύπρο. Ο χαρακτήρας της πορείας του Πολυτεχνείου, ως η κορυφαία έκφραση της ενότητας του λαού απέναντι σε κάθε διχαστική επιβουλή, πρέπει να διαφυλαχτεί ως πολύτιμη παρακαταθήκη ενός ηρωικού και νικηφόρου αγώνα. Άλλωστε, χάρη σε αυτή την ενότητα η ελληνική κοινωνία απέκρουσε τον κίνδυνο του διχασμού που χτύπησε αρκετές φορές την πόρτα της στη διάρκεια της μεταπολίτευσης.

Στις μέρες μας, η Ακροδεξιά και ο νεοναζισμός ξυπνούν τον εφιάλτη του φασισμού στην Ευρώπη και στον κόσμο. Η παραμικρή επανάπαυση μόνο κινδύνους εγκυμονεί. Η Χρυσή Αυγή αποφυλακίζεται και απειλεί, ο εθνικισμός και ο ρατσισμός επισημοποιούνται και αποθρασύνονται, ο ακραίος λαϊκισμός δηλητηριάζει την πολιτική ζωή και την κοινωνία. Από την άποψη αυτή, οι μνήμες και τα σύμβολα του αντιδικτατορικού αγώνα αποκτούν, εκτός από συμβολικό, και επίκαιρο χαρακτήρα. Η υπεράσπιση και διασφάλιση της λειτουργίας των θεσμών είναι υποχρέωση όλων των δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου.

Η σημαία του Πολυτεχνείου συμπυκνώνει και εκφράζει όλα τα μηνύματα του αγώνα για ελευθερία, ανεξαρτησία και δημοκρατία. Το σύμβολο της αντιδικτατορικής ενότητας δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για τον διχασμό του λαού ούτε και για ιδιοτελείς παραταξιακές ή εσωκομματικές σκοπιμότητες που προσβάλλουν τη μνήμη και τις θυσίες των αγωνιστών. Η Βουλή των Ελλήνων είναι ο αυθεντικός και θεσμικός εκφραστής του πολιτεύματος και όσοι επιχειρούν να της προσδώσουν κειμηλιακό χαρακτήρα υπονομεύουν τη ζώσα δημοκρατία μας. Ήρθε η ώρα να παραδοθεί στη Βουλή το σύμβολο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.