Η Άννα Κανδαράκη μίλησε για τις πιέσεις που δέχονται σήμερα τα παιδιά, αλλά και τα δύο θέματα για τα οποία ζητούν οι γονείς βοήθεια στην ψυχοθεραπεία
Η Άννα Κανδαράκη μίλησε στην ERTNews για την πίεση που βιώνουν οι νέοι για τις Πανελλήνιες, αλλά και τη σχολική επιτυχία. Όπως εξήγησε η ψυχολόγος, το ουσιαστικό ζητούμενο δεν είναι η συνεχής στόχευση στους βαθμούς, αλλά η καλλιέργεια μιας καθημερινότητας με συναισθηματική ασφάλεια και χαρά.
«Ξεχνάμε να δίνουμε στα παιδιά το μήνυμα ότι εκεί έξω υπάρχει κάτι όμορφο που τα περιμένει», είπε η Άννα Κανδαράκη και συμπλήρωσε ότι η έννοια της τρυφερότητας συνδέεται με τον χρόνο, το παιχνίδι και τη συναισθηματική παρουσία των γονιών. «Τρυφερότητα είναι να δίνω χρόνο στο μη σημαντικό και να κάνω σημαντικό το μη απαραίτητο, που σημαίνει το παιχνίδι».
Σε άλλο σημείο, η κ. Κανδαράκη τόνισε ότι η συναισθηματική απομάκρυνση των γονιών μπορεί να λειτουργήσει πιο επιβαρυντικά από μια ανοιχτή σύγκρουση. «Η πιο σκληρή βία είναι η σιωπή μέσα στο ζευγάρι», ανέφερε, περιγράφοντας οικογενειακά περιβάλλοντα όπου δεν υπάρχουν καβγάδες μπροστά στα παιδιά, αλλά κυριαρχεί μια παρατεταμένη ψυχρότητα και απουσία επικοινωνίας. Αυτή η συνθήκη δημιουργεί ένα «γκρίζο συναισθηματικό τοπίο» μέσα στο σπίτι, το οποίο τα παιδιά καταγράφουν βαθιά, ακόμη κι αν δεν εκφράζεται λεκτικά.
Κανδαράκη: Οι γονείς φέρνουν στην ψυχοθεραπεία την επίδοση στο σχολείο και τον σεξουαλικό προσανατολισμό
Η Άννα Κανδαράκη ανέφερε ότι τα πιο συχνά ζητήματα που φέρνουν οι οικογένειες στην ψυχοθεραπεία δεν σχετίζονται με τη συναισθηματική κατάσταση των παιδιών, αλλά με την επίδοση και την ταυτότητά τους. Τα δύο βασικά θέματα που συναντά επαναλαμβανόμενα είναι «αν το παιδί είναι καλός μαθητής» και «ζητήματα που αφορούν τον σεξουαλικό προσανατολισμό, όπως η ομοφυλοφιλία». Αντίθετα, πολύ λιγότερο συχνά οι γονείς ανησυχούν για το αν το παιδί τους είναι χαρούμενο, αν έχει φίλους ή αν αισθάνεται ότι έχει προοπτική στη ζωή του.
Αναφερόμενη στην ψυχική υγεία των εφήβων, η ψυχολόγος σημείωσε ότι η κατάθλιψη συχνά δεν είναι ορατή. Μπορεί να υπάρχει ακόμη και σε παιδιά που εμφανίζονται κοινωνικά ενεργά ή χαμογελαστά. «Υπάρχει η κρυφή κατάθλιψη των χαρούμενων ανθρώπων», είπε, εξηγώντας ότι η ευερεθιστότητα, η απόσυρση ή ο διαρκής θυμός μπορεί να αποτελούν εξίσου σημαντικά σημάδια με τη θλίψη. Ένα ακόμη κεντρικό σημείο της συζήτησης ήταν ο ρόλος των κοινωνικών δικτύων. Η Άννα Κανδαράκη επισήμανε ότι οι έφηβοι βρίσκονται σε μια φάση έντονης ανάγκης για αποδοχή και ότι τα social media ενισχύουν μια κουλτούρα συνεχούς σύγκρισης. Όπως είπε, «η ζητιανιά των likes είναι πιο ακραία από ποτέ», καθώς η αξία των νέων συχνά μεταφράζεται σε αριθμούς, ακολούθους και ψηφιακή αποδοχή.
Η ψυχολόγος στάθηκε και στον ρόλο των γονιών, σημειώνοντας ότι συχνά η ανάγκη για κοινωνική επιβεβαίωση περνά μέσα από τα παιδιά. Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις τα παιδιά χρησιμοποιούνται άθελά τους ως μέσο προβολής στα social media, γεγονός που εντείνει την πίεση και θολώνει τα όρια ανάμεσα στην προσωπική και δημόσια ζωή. «Είναι πως τελικά μέσα από το παιδί μου εγώ θα αλλάξω κοινωνικό στάτους, θα δείξω πώς τα κατάφερα, θα δείξω πως θα κάνω τη δική μου προσωπική διαφήμιση» δήλωσε.
Η Άννα Κανδαράκη υπογράμμισε ότι τα σημερινά παιδιά συχνά μεγαλώνουν χωρίς σταθερές συναισθηματικές αναφορές. Όπως είπε, λείπει η αίσθηση ενός ενήλικα που λειτουργεί ως «πυξίδα», δίνοντας ασφάλεια αλλά και χώρο για λάθη και ανάπτυξη. «Τα παιδιά σηκώνουν στους ώμους τους δυσκολίες που δεν τους αναλογούν» σημείωσε.
Τα «περήφανα νιάτα/τιμημένα γηρατειά» είναι κομμάτι πια ενός θολού παρελθόντος. Η κοινωνία, όπως έχει διαμορφωθεί, ούτε περήφανα νιάτα θέλει ούτε τιμά τα γηρατειά…
Η νέα γενιά γίνεται πηγή εκμετάλλευσης ως πόρος αλλά κυβερνάται ως κίνδυνος. Η φρεσκάδα καταναλώνεται, η αμφιθυμία αισθητικοποιείται, η επισφάλεια εκλαμβάνεται ως ψευδεπίγραφη αυθεντικότητα
17°
