2ο Forum ATHENS VOICE | Ανθεκτικότητα: Λάκης Γαβαλάς

Ο Λάκης Γαβαλάς, Έλληνας σχεδιαστής μόδας και επιχειρηματίας, μια από τις πιο αντισυμβατικές και δημιουργικές προσωπικότητες της ελληνικής δημόσιας ζωής, μοιράζεται πώς πέρασε από την ζενίθ της επαγγελματικής επιτυχίας στην κατάρρευση και από εκεί στη φυλακή — και πώς κατάφερε όλο αυτό όχι μόνο να μην τον διαλύσει, αλλά και να τον μεταμορφώσει. Με χιούμορ, αυτογνωσία και απίστευτη αντοχή, μιλά για το πώς ξαναφτιάχνεις τον εαυτό σου από την αρχή. Μια συζήτηση για το τι σημαίνει να πέφτεις και να σηκώνεσαι – και κυρίως για το τι σημαίνει να μένεις πιστός στον εαυτό σου, ακόμα κι όταν ο κόσμος γύρω σου επιμένει να σου λέει το αντίθετο. Ο Λάκης Γαβαλάς απαντάει στις ερωτήσεις της Επιστήμης Μπινάζη.

• Λάκης Γαβαλάς | Σχεδιαστής Μόδας, Επιχειρηματίας
• Επιστήμη Μπινάζη | Δημοσιογράφος, Ραδιοφωνική Παραγωγός, Podcaster

Ο Λάκης Γαβαλάς μίλησε για την ανθεκτικότητα μέσα από μια ζωή που έχει περάσει από όλα: από τον Κορυδαλλό όπου μεγάλωσε, στην κορυφή της ελληνικής μόδας και στη φυλακή, πριν ξαναβρεθεί πάλι στον Κορυδαλλό — αυτή τη φορά για να παρουσιάσει το βιβλίο του. «Ανθεκτικότητα σημαίνει ότι μεγάλωσα εκεί, προχώρησα, έκανα αυτά που ήθελα και όταν χρειάστηκε ξαναστάθηκα στα πόδια μου», είπε, τονίζοντας ότι η δύναμη αυτή ήταν αποτέλεσμα δύο πραγμάτων: της γνώσης και της αγάπης των γονιών του.

Μίλησε για τα παιδικά του χρόνια, για την πειθαρχία που απέκτησε μέσα από τον αθλητισμό και τη μελέτη, αλλά και για το πώς αυτή η πειθαρχία τον συνόδευσε αργότερα στη ζωή του ως επιχειρηματία. Η ανθεκτικότητα, όπως την περιέγραψε, δεν είναι έμφυτη αλλά επίκτητη: «Κάποιος δαμάζει τον εαυτό του σιγά-σιγά, μαθαίνει πού αντέχει και συνεχίζει».

Από τον καιρό της φυλακή είπε ιστορίες με έναν τρόπο απολύτως δικό του — σαν να ήταν ένα σκηνικό, μια παράσταση με ρόλους, ρουτίνα και σχέσεις. Η πειθαρχία ήταν αυτό που τον προστάτευσε. Μίλησε για τις στιγμές που μια δύσκολη εμπειρία σε αναγκάζει να κάνεις απολογισμό και να δεις τι καλό έχεις ζήσει μέχρι τότε. Εκεί αποκαλύπτονται τα πραγματικά όρια και οι δυνατότητες του ανθρώπου.

Τέλος, με το χιούμορ και το ταπεραμέντο που τον διακρίνουν, αναφέρθηκε και στο πώς καλλιεργείται η ανθεκτικότητα όσο περνάνε τα χρόνια: όχι μόνο με εμπειρίες, αλλά με καλλιέργεια. «Στα 74 μου αισθάνομαι μέσα μου ένα παιδί 20–25 χρονών. Κάθε πρωί πρέπει να ανανεώνουμε την ανθεκτικότητά μας. Η πρότασή του ήταν σαφής: να επιστρέφουμε στο βιβλίο, στο χαρτί, στην τέχνη, στα μουσεία, στον κινηματογράφο· να μορφωνόμαστε και να καλλιεργούμαστε. Γιατί αυτά —και όχι η ταχύτητα και η σκληρότητα της εποχής— είναι που μας κρατούν ανθεκτικούς.