Οι γονείς που δεν αντέχουν τα παιδιά τους και η ηλεκτρονική πιπίλα

Κάθε καλοκαίρι η θλιβερή εικόνα γίνεται όλο και πιο συχνή: ένα ζευγάρι με το μικρό (5-6-7 ετών) παιδί τους φτάνει στην ταβέρνα και, με το που κάθονται, ο ένας από τους δύο γονείς τοποθετεί το κινητό του μπροστά στο παιδάκι. Όχι μετά από απαίτηση του παιδιού, όχι μετά από γκρίνια και τσακωμό, αλλά αμέσως. Με τη φυσικότητα που κάποιος βγάζει τα γυαλιά ηλίου όταν κάθεται στη σκιά, οι γονείς προσφέρουν την ηλεκτρονική πιπίλα στο παιδί τους, προκειμένου αυτό να μην τους ενοχλήσει με την παρουσία του.

Καταλαβαίνω ότι κάποιοι γονείς δεν αντέχουν τα παιδιά τους. Καταλαβαίνω ότι τα αντιλαμβάνονται ως εμπόδια στην ανέμελη ζωή που μέχρι να τα κάνουν απολάμβαναν. Ότι τα βλέπουν ως το μεγάλο λάθος που δεν μπορούν να διορθώσουν. Αλλά δεν ξέρω αν αυτός είναι λόγος να τα εκδικούνται αποβλακώνοντάς τα και μετατρέποντάς τα σε αντικοινωνικούς οθονομανείς από τόσο μικρή ηλικία. Δεν είμαι σίγουρος ότι ένα εθισμένο παιδί είναι η λύση στο πρόβλημά τους.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι κάνας τεχνοφοβικός που βλέπει τα κινητά και τα τάμπλετ και τις οθόνες γενικότερα σαν βαρύ αλκοόλ που τα παιδιά πρέπει να μένουν μακριά του. Πιστεύω ότι ένα παιδί πρέπει να εξοικειώνεται με τον κόσμο γύρω του και άρα με την τεχνολογία που τον καθορίζει. Αλλά αυτή η κίνηση που περιέγραψα στην αρχή δεν έχει να κάνει με καμία εξοικείωση. Είναι η θλιβερή απόδειξη της απροθυμίας των γονιών να είναι γονείς. Είναι η εκδήλωση της επιθυμίας να απαλλαγούν από το παιδί-βάρος και να μείνουν μόνοι. Σε ακόμα πιο θλιβερές περιπτώσεις, το πασάρισμα του κινητού στο παιδί για να μη μιλάει και να μην ενοχλεί συνοδεύεται κι από τη σιωπή του ζευγαριού, που, ακόμα και με το παιδί «αλλού», δεν έχει τίποτα να μοιραστεί και βαριέται (αλλά όχι τόσο ώστε να επιτρέψει στο παιδί να υπάρχει και να ενοχλεί).

Φυσικά από όλο αυτό δεν υπάρχει σωτηρία. Οι γονείς που δεν αντέχουν τα παιδιά τους και σε κάθε ευκαιρία τους πασάρουν μια οθόνη για να τα βάλουν στο mute θα συνεχίσουν να το κάνουν και τα παιδιά θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν σε μια οικογένεια που τα αντιμετωπίζει ως ενόχληση η οποία πρέπει όσο το δυνατόν να περιορίζεται. Και στρατιές αντικοινωνικών θα δημιουργηθούν επειδή οι γονείς τους δεν είχαν την όρεξη να ασχοληθούν, να ενοχληθούν, να γίνουν δυσάρεστοι, να βάλουν όρια, να είναι δηλαδή γονείς. Και μπράβο τους.