Το φακελάκι και οι διαφορές στην προσέγγιση της ιατρικής ιδιότητας
Θα ξεκινήσω από τα καλά. Βρέθηκα πριν χρόνια στη Σκύρο. Στο εστιατόριο όπου έτρωγα χτύπησε κάποια στιγμή το τηλέφωνο και ήταν φίλη μου, κόρη χειρουργού που όταν έμαθε πού ήμουν, «να δώσεις πολλούς χαιρετισμούς από τον πατέρα μου», μου είπε. Δεν είχα ιδέα ότι οι χαιρετισμοί που έδωσα αντιστοιχούσαν σε δύο ψητούς αστακούς, κέρασμα από τον μαγαζάτορα, αφού είστε φίλοι της οικογένειας του γιατρού. «Μου έσωσε τον γιο». Λιτά, κοφτά. Αυτή ήταν η αιτιολογία. Ο γιατρός χειρουργός στο παίδων «Αγία Σοφία».
Υποθέτω οτι αφού σε μας έφερνε αστακούς, τον γιατρό τον είχε χρυσώσει. Είχε κάθε δικαίωμα. Το ίδιο θα είχα κάνει κι εγώ στη θέση του. Υποθέτω όμως ότι ο γιατρός δεν ζήτησε. Το αν έλαβε στη συνέχεια δεν έχει τίποτα μεμπτό. Μου συνέβη με τη μητέρα μου στο «Αττικόν». Ο γιατρός δεν ζήτησε. Έλαβε όμως. Πήγα και του άφησα ένα σεβαστό ποσό. Σηκώθηκε από το γραφείο του να μου τα επιστρέψει. «Σας παρακαλω» του είπα «είναι το ευχαριστώ». Μπορούσα, το έκανα.
Στα χωριά μας παλιά, ακόμα και στον παθολόγο της πόλης, άμα κατάφερνε να σταματήσει κάποιο πόνο οι θεραπευμένοι πήγαιναν και του άφηναν ό,τι μπορούσαν, κοτόπουλα, τυριά, κρέατα, βούτυρα, κεντήματα. Η μάνα μου αγόραζε μετάξι από το Σουφλί, το κεντούσε όλο τον χειμώνα, μετά το χάριζε με όλη της την καρδιά και πολλές ευχές στο γιατρό απ’ όπου είχε δει καλό.
Μόνο που υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο λαμβάνω και στο απαιτώ. Ανάμεσα στο παίρνω επειδή από ευγνωμοσύνη μου δίνουν και στο ζητώ εκβιάζοντας. Ανάμεσα στο χειρουργώ κάθε έναν που είναι στη λίστα του δημόσιου νοσοκομείου και στο δεν πιάνω νυστέρι άμα δεν στάξει πριν το παραδάκι.
Και μια που γράφω για προσωπικές εμπειρίες θα πω για την περίπτωση αναισθησιολόγου που όταν έκανε χειρουργείο η μητέρα μου, της υποσχέθηκα μέσω τρίτου ένα συγκεκριμένο ποσό. Στο σημείο αυτό να πω ότι δεν μου ζητήθηκε, όμως εγώ το πρότεινα. Κάποια στιγμή και ενώ το χειρουργείο συνεχιζόταν άρχισαν να με αναζητούν οι νοσοκόμες. Μου λύθηκαν τα γόνατα. Κάτι πήγε στραβά στο χειρουργείο σκέφτηκα. Λάθος σκέψη. Με αναζητούσε η αναισθησιολόγος. Εννοείται ότι είχα τα λεφτά μαζί μου. Με εντόπισε. Τα έχω της είπα. Πάμε σε κάποιο γραφείο να σας τα δώσω. Γιατί εδώ σε πειράζει, μου είπε σχεδόν περιπαικτικά. Ένιωσα άβολα όταν έβγαλα τα λεφτά από την τσάντα και της τα έδωσα μπροστά σε όλους. Σκασίλα της. Τα πήρε και έφυγε, δίχως ίχνος ντροπής. Έμεινα εγώ να ντρέπομαι για λογαριασμό της και για λογαριασμό μου. Δεν περίμενε να τελειώσει το χειρουργείο για να τα λάβει ως ευχαριστώ. Πήγα στη γωνίτσα του διαδρόμου, να μη διασταυρώνεται το βλέμμα μου με όσους είδαν τη συναλλαγή.
Υπάρχει λοιπόν τεράστια διαφορά ανάμεσα στον γιατρό που σηκώθηκε από το γραφείο του για να μου επιστρέψει το ποσό, το οποίο δεν υπήρχε περίπτωση να πάρω πίσω, και στην αναισθησιολόγο που εμφανίστηκε σαν βαποράκι στην Ομόνοια, που μόνο σουγιά δεν κουβαλούσε μαζί της για να μου τα αποσπάσει. Υπάρχει διαφορά ηθικής τάξης και προσέγγισης στην ιατρική τους ιδιότητα. Η μια περίπτωση, κατά τη δική μου γνώμη, δεν έχει τίποτα μεμπτό. Η άλλη συνιστά εκβιαστική πράξη και πρέπει να τιμωρείται και όχι απλά αυστηρά, αυστηρότατα.
17°
