To post της ημέρας: Στράτος Τζιτζής

Κάθε φορά που εκφράζω αντιδημοφιλείς απόψεις στα σοσιαλ, χάνω και κάποιους φίλους (και FB "φίλους"). Όταν εκφράστηκα ενάντια στους "αγανακτισμένους" του Συντάγματος έφυγαν οι μισοί. Η φυλλοροή συνεχίστηκε με τις θέσεις μου υπέρ της Ευρώπης, υπέρ του μεταρρυθμιστικού Κέντρου, υπέρ των εμβολίων, υπέρ της Ουκρανίας, κλπ.

Έμειναν λίγοι να συνεννοούμαι, κι αυτοί τώρα κινδυνεύουν να γίνουν ακόμα λιγότεροι γιατί κάποιοι ανάμεσά τους δεν μπορούν να δουν το έγκλημα που διαπράττει το Ισραήλ στη Γάζα και επικαλούνται συνέχεια το κακό της Χαμας. Δεν εννοούν να καταλάβουν ότι το ένα κακό δεν δικαιολογεί το άλλο κακό (που είναι και ασύμμετρα μεγαλύτερο στη συγκεκριμένη περίπτωση).

Είναι τόσο εύκολο να είσαι μονομερής, να καταδικάζεις μόνο ό,τι ταιριάζει με τις ιδεοληψίες σου και να κωφεύεις σε όλα τα άλλα.

Όπως είναι και τόσο πιο ασφαλές να πηγαίνεις με το ρεύμα, που στην Ελλάδα σημαίνει να φορτώνεις στην κακιά Ευρώπη τις βαλκανικές σου παθογένειες, να κρατάς τις αριστερές παρέες σου, να το παίζεις αντιδυτικός και να χαϊδεύεις τη ρώσικη αρκούδα, να καταδικάζεις αυτά που κάνει το Ισραήλ στη Γάζα αλλά να δικαιολογείς αυτά που κάνει η Ρωσία στην Ουκρανία, να υιοθετείς όλα αυτά τα βολικά ψευδή για να βολευτείς.

Ξέρω ότι υπάρχουν αρκετοί που δεν συμφωνούν με αυτά τα "κατά συνθήκη ψεύδη" στη χώρα μας αλλά σιωπούν για να μη βρουν τον μπελά τους. Ειδικά στον "καλλιτεχνικό χώρο" που εξαρτάσαι τόσο πολύ από την αποδοχή, εκεί πέφτει μεγάλη μούγκα.

Στο τέλος θα μείνω μόνος να παραμιλάω ή θα αρχίσω παρέα κι εγώ με κανένα chatbot.