Ποιος θα αποζημιώσει τα τελευταία θύματα της τρομοκρατίας;

Ποιος θα αποζημιώσει τα τελευταία θύματα της τρομοκρατίας; «Κανείς» είναι η πρώτη απάντηση που μου έρχεται στο μυαλό και φοβάμαι μην είναι και η τελευταία. Η εμπειρία λέει ότι οι πολίτες ήταν, είναι και όπως όλα δείχνουν θα συνεχίσουν να είναι όχι απλώς απροστάτευτοι απέναντι στη δράση των εγκληματιών αλλά και ακάλυπτοι απέναντι στις συνέπειές της. Και μπορεί τα τελευταία θύματα της τρομοκρατίας να ζητούν «επίσημη ενημέρωση και δέσμευση για το αν, πότε και με ποιους όρους θα καλυφθούν οι δαπάνες για τις απαραίτητες εργασίες για την αποκατάσταση του κτιρίου» αλλά φοβάμαι ότι το πολύ-πολύ να λάβουν μια αόριστη απάντηση η οποία δεν θα δεσμεύει κανέναν και για τίποτα. Πράγμα εντελώς εξωφρενικό αν σκεφτούμε το πόσοι τους οφείλουν αποζημίωση.

Για αρχή οι ίδιοι οι εγκληματίες που τους τίναξαν τα σπίτια στον αέρα. Μόνο που όλοι μπορούμε με ασφάλεια να στοιχηματίσουμε ότι αυτή η αποζημίωση ποτέ δεν πρόκειται να καταβληθεί όχι μόνο εξαιτίας της πιθανής (αλλά καθόλου βέβαιης) αδυναμίας των εγκληματιών να καλύψουν το ποσό, αλλά κι επειδή οι νόμοι μας προστατεύουν περισσότερο τους εγκληματίες παρά τα θύματά τους. Με λίγα λόγια, ακόμα κι αν σε κάποια χρόνια κάποιο δικαστήριο επιδικάσει ένα ποσό σε βάρος των δραστών, αυτό θα είναι πολύ μικρό και πιθανότατα δεν θα καταβληθεί ποτέ. Η λογική λέει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η εκδίκαση πρέπει να γίνεται άμεσα και αυτομάτως να κατάσχεται από τους δράστες κάθε περιουσιακό στοιχείο μέχρι να καλυφθεί το ποσό της αποζημίωσης αλλά δυστυχώς λογική και νομοθεσία δεν ταυτίζονται πάντα. 

Προφανώς το μεγαλύτερο μέρος της αποζημίωσης θα πρέπει να την αναλάβει το κράτος το οποίο όχι μόνο αδυνατεί να συλλάβει τους δράστες αλλά, ακόμα και όταν καμιά φορά το κάνει, σπεύδει να τους αφήσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα ελεύθερους (κι από ό,τι φαίνεται χωρίς καμία παρακολούθηση) ώστε να συνεχίσουν την εγκληματική τους δράση. Η σύλληψη ενός σταρ της εγχώριας τρομοκρατίας που αφέθηκε πρόωρα ελεύθερος από κάποιους «πονόψυχους» δικαστές μετά τις πιέσεις κάποιων επαγγελματιών ευαίσθητων συμπολιτών, αποδεικνύει ότι η διάλυση στις υπηρεσίες ασφαλείας είναι τόσο μεγάλη ώστε ακόμα κι ένας καταφανώς επικίνδυνος άνθρωπος να αφήνεται να δρα ελεύθερος χωρίς την παραμικρή επιτήρηση των κινήσεών του. Ας μην σπαταλήσω τον χρόνο σας περιγράφοντας ποιου αγίου ανήμερα θα καταβληθεί η οποιαδήποτε κρατική αποζημίωση.

Το δυστύχημα είναι ότι πάλι θα μείνουν χωρίς καμία απόδοση ευθυνών οι ηθικοί αυτουργοί της δράσης των τρομοκρατών, οι συμπολίτες εκείνοι που όταν συλλαμβάνεται ένας τρομοκράτης σπεύδουν να τον υπερασπιστούν και να διαδηλώσουν για την ελευθερία του. Είναι κρίμα οι ανησυχούντες για το μέλλον και τις σπουδές των τρομοκρατών να μη δίνουν δεκάρα για το μέλλον και τις ζωές των θυμάτων τους, αλλά τι να κάνουμε; Έτσι δεν γίνεται πάντα με τους κατ’ επάγγελμα ευαίσθητους; Οπλίζουν τα όπλα και μετά, όταν οι προστατευόμενοί τους τραβούν τη σκανδάλη, εκείνοι σφυρίζουν αδιάφορα.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι άνθρωποι που είχαν την ατυχία να πέσουν στον δρόμο των φρενοβλαβών «επαναστατών», την πάτησαν. Έμειναν άστεγοι, θα χρειαστεί να δώσουν έναν σκασμό λεφτά για να επισκευάσουν τα σπίτια τους και θα νιώσουν στο πετσί τους τι σημαίνει να είσαι απροστάτευτος. Και μπράβο τους.

Υ.Γ.: Παρότι το πήρε κάπου το μάτι μου, δεν γράφω για αποζημίωση από τις οικογένειες των τρομοκρατών αφού μου φαίνεται παλαβομάρα. Οι τρομοκράτες όχι μόνο είναι ενήλικοι αλλά όπου να ‘ναι μπαίνουν και σε εκείνη την ηλικιακή ομάδα που ονομάζουμε «μεσήλικες» οπότε δύσκολα κανείς μπορεί να συνδέσει την εγκληματική τους δράση με τις οικογένειές τους. Μπορεί οι γονείς να έχουν μεγάλη ευθύνη για την εξέλιξη των παιδιών τους αλλά, αν εξαιρέσουμε κάποιους βαριά διαταραγμένους, σχεδόν κανείς γονιός δεν θα ήθελε το παιδί του να βάζει βόμβες και να σκοτώνει. Και είμαι σίγουρος ότι ακόμα και οι γονείς τρομοκρατών (τουλάχιστον οι περισσότεροι) μπορούν να καταλάβουν ότι το να βάζεις βόμβες και να σκοτώνεις σε μια δημοκρατία, δηλαδή σε ένα περιβάλλον στο οποίο όχι μόνο κάθε άποψη μπορεί με άνεση να εκφραστεί αλλά και να μετρήσει την απήχηση της σε εκλογές, είναι μια εγκληματική τρέλα.