Σε ποιον ανήκει η πρωτεύουσα;

Η απάντηση στην ερώτηση του τίτλου είναι μακροσκελής και γι’ αυτό θα την αποφύγω. Είναι πολύ καλύτερο (και πιο σύντομο) να σας γράψω σε ποιους δεν ανήκει: η πρωτεύουσα λοιπόν σίγουρα δεν ανήκει στους κατοίκους της και στους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά και επιχειρηματικά σε αυτήν. Κι αν τους ανήκει τόσο δα, δεν είναι αυτοί που έχουν τον πρώτο λόγο. Γιατί ο πρώτος λόγος ανήκει στους πραγματικούς ιδιοκτήτες της πρωτεύουσας: σ’ αυτούς που την αντιλαμβάνονται ως μια μεγάλη σκηνή στην οποία μπορούν να ανεβάζουν τις παραστάσεις τους χρησιμοποιώντας κατοίκους, εργαζόμενους και επιχειρηματίες ως κομπάρσους.

Την Τρίτη το απόγευμα (κι ενώ τα καταστήματα ήταν ακόμα ανοιχτά) η πρωτεύουσα έκλεισε για να τρέξουν μερικές εκατοντάδες συνάνθρωποί μας «για καλό σκοπό». Δεν καταλαβαίνω γιατί οι «καλοί σκοποί» πρέπει πάντα να συνοδεύονται με τον βασανισμό εκατοντάδων χιλιάδων αλλά ίσως φταίει που δεν είμαι αρκετά φιλάνθρωπος ώστε να καταλαβαίνω ότι η προσφορά πρέπει απαραίτητα να συνοδεύεται από σαδισμό, συσχέτιση την οποία κατανοούν και αποδέχονται στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων*.

Την επόμενη το πρωί μερικές εκατοντάδες «εργαζόμενοι» έκλεισαν πάλι το κέντρο για να κάνουν τη συνδικαλιστική τους γυμναστική. Το κέντρο που κλείνει δυο-τρεις φορές την ημέρα για κάθε πικραμένο που θέλει να συμπληρώσει τα κομματικά του ένσημα ή απλώς να εκτονώσει την ψυχολογική του πίεση. Το κέντρο που κλείνει και για τις επισκέψεις διαφόρων ηγετών. Το κέντρο που κλείνει και πολλά Σαββατοκύριακα για μαραθωνίους, ημιμαραθωνίους, ενατεταρτομαραθωνίους, μικρομαραθώνιους και τοσοδουλικομαρθώνιους ή για ποδηλατάδες και άλλες ωραίες ευκαιρίες για σπόνσορινγκ. Μόλις πριν από λίγες μέρες το Ζάππειο γλίτωσε στο τσακ τη μετατροπή του σε προκάτ αναψυκτήριο.

Και όλα αυτά γίνονται σε βάρος μιας πρωτεύουσας η οποία κυρίως χρησιμοποιείται παρά κατοικείται. Οι κάτοικοι και η ζωή τους, οι πραγματικοί εργαζόμενοι και οι επιχειρηματίες που επιμένουν να δραστηριοποιούνται στο Φαρ Ουέστ της Αθήνας δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Σίγουρα δεν ενδιαφέρουν την κυβέρνηση και την τοπική αυτοδιοίκηση.

Μπορώ να καταλάβω μια πρωτεύουσα να κλείνει για ένα γεγονός τόσο μεγάλο όσο ας πούμε ο κλασσικός Μαραθώνιος. Αλλά αρνούμαι να δεχτώ ότι πρέπει να κλείνει κάθε τρεις και λίγο για την παραμικρή εκδήλωση που κάποιος έχει τη φαεινή ιδέα να διοργανώσει για να διαφημίσει και να διαφημιστεί. Αρνούμαι να δεχτώ ότι είναι φυσικό η κυβέρνηση και ο Δήμος να έχουν γραμμένους τους ανθρώπους που ζουν και δραστηριοποιούνται στην Αθήνα. Αλλά μάλλον πρέπει να σταματήσω να το αρνούμαι. Γιατί η καθημερινότητα δείχνει ότι δεν ζω σε πόλη αλλά σε παιδική χαρά προνομιούχων και «αγωνιστών». Και ότι είμαι κι εγώ, όπως και εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες, απλώς ένας κομπάρσος στις παραστάσεις τους. Και μπράβο μου.

*Η νομοθετική ρύθμιση (που είχε προκληθεί από την αντίστοιχη εκδήλωση το 2022) καθιστά τον δήμο Αθηναίων τον μοναδικό αρμόδιο να δίνει άδεια για τον βασανισμό των Αθηναίων προς τέρψιν φιλάνθρωπων και χορηγών και η πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου ψήφισε υπέρ της παραχώρησης της πόλης σε εργάσιμη μέρα και ώρα (η αντιπολίτευση του Μπακογιάννη καταψήφισε).