Η Κιβωτός του Κόσμου, ο πατήρ Αντώνιος κι εμείς

Ανήκω κι εγώ σ’ αυτούς που ολόψυχα υποστήριξαν την Κιβωτό του Κόσμου, και όχι μόνο λεκτικά. Πίστεψα κι εγώ, (που αντιπαθώ τον κλήρο), σ’ αυτό τον ξεχωριστό παπά, που αντί να ασχολείται με ιερατικές καριέρες, φαντεζί αντερί και μεγαλόσταυρους, άφησε όση βολή του αναλογούσε και πήγε και ανακατεύτηκε με το πιο σακατεμένο κομμάτι της κοινωνίας, προκειμένου να βοηθήσει. Εκεί στον Κολωνό, όπου ήταν η ταπεινή του ενορία, πήγε και στάθηκε κοντά στα πονεμένα, παρατημένα, καμένα από κούνια  παιδιά που οι άλλοι προσπερνάμε, τρομαγμένοι από την αγριάδα και το ζοριλίκι τους. Αυτός όμως τόλμησε. Τα τάισε στο τραπέζι του σπιτιού του, σήκωσε τα ράσα κι έπαιξε ποδόσφαιρο μαζί τους, προσπάθησε να τους μάθει ό,τι εκείνος νόμιζε πως άξιζε να μάθουν. Αυτό τουλάχιστον είναι το επίσημο αφήγημα για την αρχική δράση του πατρός Αντώνιου. Κι είναι ένα αφήγημα δυνατό, απ’ αυτά που δεν μπορείς να τους αντισταθείς, απ’ αυτά που πολλαπλασιάζουν την όση ανθρωπιά έχεις μέσα σου, που την κάνουν χειροπιαστή. Καθώς το αφήγημα διαδίδονταν, όλο και περισσότεροι άνθρωποι, μπήκαν στην αλυσίδα της προσφοράς, που άνοιξε ο παπάς αυτός.

Και τώρα που αυτή η αλυσίδα προσφοράς, έφτιαξε μια τεράστια δομή, όλοι σοκαριζόμαστε με τις παιδαγωγικές μεθόδους της. Και πράγματι, είναι πολύ πιθανό, οι τιμωρίες που επέβαλε το πρωτόκολλο της Κιβωτού του Κόσμου, να ήταν αναχρονιστικές, και ασύμβατες με τις σύγχρονες παιδαγωγικές αντιλήψεις, με αποτέλεσμα όταν αυτές βγήκαν στη φόρα να βουίξει το σύμπαν, από τη χρήση του όρου κακοποίηση. Πιθανόν λέω, πολύ πιθανό, η τιμωρία που συνεπάγονταν το κάπνισμα να ήταν απομόνωση για μια βδομάδα και στέρηση μέρους των γευμάτων, όπως υποστηρίζουν οι έφηβοι που τα έχουν υποστεί. Πιθανό λέω, πιθανόν, να αληθεύει ότι κάποια παιδιά είχαν στοχοποιηθεί ως κακή επιρροή, και να τα κρατούσαν απομονωμένα από άλλα παιδιά, πιθανόν τα κορίτσια που έβγαιναν με αγόρια να απομακρύνονταν από μια δομή και να μεταφέρονταν σε κάποια άλλη, πιθανόν κάποια πολύ ζόρικα παιδιά, να έτρωγαν ξύλο, πολύ ξύλο, ξύλο από αυτό που αφήνει σημάδια στο πρόσωπο και στο κορμί. Τόσο ήξεραν τόσο έκαναν, όπως λένε και στο χωριό μου.

Οι υπεύθυνοι αυτών των δομών, που ήταν διορισμένοι από τον πατέρα Αντώνιο, αποδείχθηκε ότι δεν είχαν τις περγαμηνές που θα δικαιολογούσαν την ανάληψη θέσης παιδαγωγού, καθώς τα μόνα τους προσόντα ήταν πως είχαν μεγαλώσει στην Κιβωτό, είχαν βρει εκεί στέγη προστασία, και στη συνέχεια τους ανατέθηκε η συγκεκριμένη δουλειά. Ήταν δηλαδή παιδιά που είχαν υποστεί βία στη ζωή τους, και που πιθανόν σε ένα βαθμό είχαν ασπαστεί την εκκλησιαστική αντίληψη περί σωφρονισμού, η οποία είναι ιδιαίτερα σκληρή. Αν εξαιρέσουμε τις καταγγελίες περί σεξουαλικής κακοποίησης από κάποια άτομα της δομής, οι οποίες το πιθανότερο είναι να τελέστηκαν, καθώς δεν υπάρχει παιδική δομή στην οποία να μην τρυπώνουν παιδοβιαστές, (έχοντας την πεποίθηση ότι της κατηγορίας αυτής εξαιρείται ο πατήρ Αντώνιος) τα υπόλοιπα καταγγελλόμενα έχουν να κάνουν αποκλειστικά με την εφαρμογή αναχρονιστικών παιδαγωγικών μεθόδων. Το να έχεις όμως λανθασμένη αντίληψη για την ανατροφή των παιδιών, δεν σε καθιστά μέρος της σήψης μια κοινωνίας. Ούτε αναιρεί τις καλές σου προθέσεις. Απλά σε καθιστά ακατάλληλο άνθρωπο για τη δουλειά που ανέλαβες. Μόνο που ο πατήρ Αντώνιος δεν ανέλαβε μόνος του αυτή τη δουλειά. Του τη φορτώσαμε. Όλοι εμείς, με τα λίγα ή τα πολλά που δίναμε. Όλοι εμείς, συμπεριλαμβανομένων των διαχρονικά κυβερνώντων, (κυρίως αυτών), οι οποίοι αγνόησαν για τη δική τους ευκολία, ότι ούτε πτυχία παιδαγωγικής έχει, ούτε οικονομικά έχει σπουδάσει, ούτε από μάνατζμεντ ξέρει. Στηριχτήκαμε στις καλές του προθέσεις, μόνο που οι καλές προθέσεις δεν αρκούν, ούτε καν στις οικογένειες, πόσο μάλλον στα ιδρύματα. Κι αν αποδειχθεί τελικά, ότι ο πατήρ Αντώνιος δεν διασπάθισε το χρήμα της Κιβωτού του Κόσμου, τότε καλά θα κάνουμε να σωπάσουμε, καθώς η Κιβωτός του Κόσμου έγινε το άλλοθι της κοινωνίας μας, αλλά και τους κράτους μας. Το αφήσαμε να γίνει, επειδή αυτό βόλευε τους πάντες.