Προς ετεροδημότες

Γιατί πόλεις εκατομμυρίων σαν την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη μυρίζουν εγκατάλειψη στις εκλογές; (αλλά και στην απογραφή, άλλη παράνοια!) Πόσοι, άραγε, από τους «ενεργούς πολίτες» που αυτάρεσκα κράζουν την αποχή ψήφισαν στον τόπο όπου κατοικούν κι όχι στην «ιδιαίτερη πατρίδα» τους; (μήπως υπάρχουν πολλά είδη «αποχής»;) Νιώθουν, αλήθεια, ικανοποιημένοι που άσκησαν το δικαίωμά τους του εκλέγειν σταυρώνοντας έναν άγνωστο, με τον οποίο όμως ο παππούς κάνει μουχαμπέτι στο καφενείο, ή έναν παλιό τους συμμαθητή, που έχουν να τον συναντήσουν από τότε;

Υπάρχουν αβυσσαλέες διαφορές ανάμεσα στις φιλοσοφίες «ψηφίζω αυτόν που μου είπε ο μπαμπάς μου» με το «ψηφίζω εκεί που ψηφίζει ο μπαμπάς μου»; Είναι λογικό πόλεις εκατομμυρίων να αποθέτουν το μέλλον τους σε μερικές χιλιάδες εγγεγραμμένων στο όνομα της «παράδοσης»; Για ποιο λόγο οι ετεροδημότες, του «αλλού τρως, αλλού πίνεις, αλλού πας και το δίνεις», δεν φαίνεται τελικά να ενοχλούν κανέναν, ούτε καν τη συνείδησή τους, όταν στην ουσία είναι το πιο άδικο κομμάτι του εκλογικού σώματος (τουλάχιστον σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης); Όταν στην Ελλάδα οι εκλογές θεωρούνται εθιμοτυπική δραστηριότητα, η μεταδημότευση «προδοσία των ριζών» και η επιχορηγούμενη από τα κόμματα μεταφορά «καραβανιών» σχεδόν θεσμός, υπάρχει καμιά ελπίς;