Η ακροδεξιά και οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας

Τόσο ο Εθνικός Συναγερμός της ΛεΠεν στη Γαλλία, όσο και η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) έχουν εξαπολύσει τα τελευταία χρόνια μια λυσσαλέα εκστρατεία εναντίον των ΑΠΕ, ιδιαίτερα των αιολικών πάρκων. Αναφέρομαι ιδιαίτερα σ’ αυτά τα δυο κόμματα, γιατί διεκδικούν κυβερνητικό ρόλο άμεσα εντός του 2027. Αυτό λοιπόν που είδαμε ήδη με τον Τραμπ στις ΗΠΑ (drill baby drill) δεν αποκλείεται να το δούμε και στην Ευρώπη, αν οι εκλογείς το αποφασίσουν και αν οι ακροδεξιές πεποιθήσεις κυριαρχήσουν πάνω στις πιο πράσινες και δημοκρατικές. Τι έχουν όμως να κερδίσουν τα ακροδεξιά κόμματα συντασσόμενα με μια τέτοια στάση ή και προοπτική; Το πρώτο σίγουρο είναι πως οι κοινωνικές αντιδράσεις εναντίον των ΑΠΕ, πριμοδοτούν σε τοπικό επίπεδο τα ποσοστά της ακροδεξιάς: η διατήρηση του παραδοσιακού αγροτικού τοπίου, γίνεται σύνθημα εθνικιστικό, συνδέεται δηλαδή με την εθνική ταυτότητα. Για χώρες, όπως η Γαλλία και η Γερμανία, όπου η προστασία του τοπίου εξισώνεται με ένα περίεργο αντικαπιταλιστικό και εσωστρεφές μοντέλο ανάπτυξης, αυτό δεν είναι καθόλου περίεργο. Η ΛεΠεν το πάει όμως πολύ μακρύτερα: δεν κάνει ένα «πολιτισμένο» debate με επιχειρήματα και δεδομένα, αλλά πάνω στην ιδεολογικοποιημένη της αντίδραση, στηρίζει εν πολλοίς την αύξηση των ψήφων στην επαρχία που μπορεί να την φέρει στην προεδρία. Κακά τα ψέματα: το κίνημα εναντίον των ΑΠΕ είναι ένα κίνημα κυρίως της επαρχίας η οποία παραδοσιακά κινείται μονίμως εναντίον των αποφάσεων ενός «Κέντρου το οποίο την αγνοεί». Πάνω σ’ ένα τέτοιο υπόβαθρο έχτισε και σε μας ο ΣΥΡΙΖΑ πριν το 2015 κερδίσει τις εκλογές. Στο ίδιο σήμερα χτίζει η ακροδεξιά και οι παραφυάδες της. Η κλιματική πολιτική και οι κίνδυνοι που επισημαίνουν οι σχετικές επιστήμες, απορρίπτονται ως δόγματα του διαβόλου που σκοπό έχουν την απαλλοτρίωση του εθνικού χώρου υπέρ των πολυεθνικών. Στην πραγματικότητα όμως αβαντάρουν κάποιες άλλες πολυεθνικές, αυτές του άνθρακα, του πετρελαίου και της πυρηνικής ενέργειας οι οποίες είναι πρόθυμες να στηρίξουν οικονομικά τα ως άνω κόμματα, σε επερχόμενες εκλογές. Μια τόσο θορυβώδης καμπάνια και με τόση διάρκεια, δεν μπορεί να γίνει χωρίς μια γενναία χρηματοδότηση εκ μέρους των ενδιαφερομένων.

Βέβαια στη Γαλλία, όπου το κόμμα της Αριστεράς (Μελανσόν - Ανυπότακτη Γαλλία) είναι αναφανδόν υπέρ των ανανεώσιμων αλλά και κατά της πυρηνικής ενέργειας (100%), μια καθολική συμμαχία όπως θα περίμενε κανείς για την Πράσινη Μετάβαση –η οποία μάλιστα στηρίχθηκε από τη Συμφωνία του Παρισιού (Μακρόν)– δεν φαίνεται και πολύ πιθανή. Άλλωστε στην Κεντροαριστερά, εκ παραδόσεως, φαίνεται ότι προτιμούν να προβάλουν αυτά που τους χωρίζουν και λιγότερο αυτά στα οποία συμφωνούν.

Η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) όπως είπαμε παραπάνω αντιτίθεται σθεναρά στη μετάβαση στην πράσινη ενέργεια (Energiewende) αλλά και στις πολιτικές της Γερμανίας για το κλίμα. Το AfD απορρίπτει την επιστημονική συναίνεση για την ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή, την αποκαλεί «παγκοσμιοποιητική» ιδεολογία και υποστηρίζει την αποχώρηση της Γερμανίας από τη Συμφωνία του Παρισιού. Πιέζει επίσης για μια πλήρη στροφή 180 μοιρών στην ενεργειακή πολιτική, η οποία περιλαμβάνει:

• Αναστολή της σταδιακής κατάργησης του άνθρακα και υποστήριξη της συνέχισης της παραγωγής ενέργειας από λιγνίτη.
• Αναβίωση και επέκταση της πυρηνικής ενέργειας.
• Τερματισμό των κρατικών επιδοτήσεων και της υποστήριξης για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (όπως η αιολική και η ηλιακή ενέργεια), τα ηλεκτρικά οχήματα και τις αντλίες θερμότητας.
• Επιβολή μορατόριουμ στις χερσαίες ανεμογεννήτριες και περιορισμό των ηλιακών πάρκων, ιδίως σε γεωργικές εκτάσεις.

Το ΑfD υποστηρίζει ακόμα τον τερματισμό των ρωσικών ενεργειακών κυρώσεων, την αποκατάσταση των ρωσικών εισαγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου (συμπεριλαμβανομένης της επισκευής των αγωγών Nord Stream) και τη μείωση των φόρων στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Όπου μάλιστα το AfD έχει ισχυρή εκλογική υποστήριξη π.χ. στην Ανατολική Γερμανία (Σαξονία-Άνχαλτ), όπου και πήρε τη νίκη στις εκλογές των κρατιδίων, οι επιχειρηματική κοινότητα και οι ενεργειακές ενώσεις προειδοποίησαν ότι οι οπισθοδρομήσεις πολιτικής, οι καθυστερήσεις στον περιφερειακό σχεδιασμό και οι αντι-ανανεώσιμες θέσεις θα μπορούσαν να απειλήσουν την περιφερειακή οικονομική ανάπτυξη και την ενεργειακή ασφάλεια στο άμεσο μέλλον.

Ακούει κανείς; Καμιά φορά ναι. Στο Βερολίνο, η Ελίφ Εράλπ, ηγέτιδα του σοσιαλιστικού Αριστερού Κόμματος (Die Linke) κατάφερε να συσπειρώσει τα τρία κόμματα (Αριστερά, Πράσινους και Σοσιαλιστές), κέρδισε τις Περιφερειακές εκλογές, και οδεύει προς τη δημαρχία. Η Εράλπ έχει επισημάνει ότι το Βερολίνο έχει καταστεί τελευταίο μεταξύ των γερμανικών κρατιδίων στην επέκταση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας . Η πλατφόρμα της στοχεύει στη διόρθωση αυτής της υστέρησης και μέσω της επιθετικής επέκτασης των δημοτικών ηλιακών και αιολικών υποδομών. Η ατζέντα της για το κλίμα είναι στενά συνδεδεμένη με την κοινωνική της πλατφόρμα. Η καμπάνια της επικεντρώθηκε στην μείωση του κόστους ενέργειας, παρουσιάζοντας τη μετάβαση στις ανανεώσιμες ως έναν τρόπο ελάφρυνσης των λογαριασμών κοινής ωφέλειας, ιδιαίτερα για τους κατοίκους με χαμηλό εισόδημα.

Διαβάστε επίσης -> Νέα Υόρκη, Βερολίνο, Αθήνα: Τρεις δημαρχίες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά