Βενεζουέλα: Το μοντέλο δίωξης που εφαρμόζεται εναντίον της εφημερίδας El Nacional και του διευθυντή της Miguel Henrique Otero
Σήμερα ξεχωρίζουν δύο μοντέλα αντιμετώπισης της κριτικής δημοσιογραφίας. Το πρώτο είναι το μοντέλο που εφαρμόζει η νέα φίλη και σύμμαχος της Ελλάδος. Εδώ καλείς τον κριτικό δημοσιογράφο σε μια απο τις πρεσβείες σου στο εξωτερικό, τον κόβεις κομματάκια αφού τον έχεις βασανίσει, βάζεις τα κομμάτια σε βαλίτσες και τα θάβεις σε διάφορα μέρη της πόλης. Όμως να διευκρινίσουμε ότι η πατρότητα αυτού του μοντέλου ανήκει στα καρτέλ του Μεξικού μόνο που σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχουν πρεβείες και τα τεμαχισμένα πτώματα των δημοσιογράφων μπαίνουν σε πλαστικές, κατά προτίμηση μαύρες, σακούλες και όχι σε βαλίτσες.
Το δεύτερο μοντέλο έχει λιγότερα αιμάτα αλλά είναι περισσότερο αποτελεσματικό. Εδώ βάζεις τα δικαστήρια να επιβάλουν εξοντωτικές οικονομικές ποινές που καταλήγουν να κλείσουν το έντυπο και να οδηγήσουν στην ανυπαρξία τον δημοσιογράφο.
Το δεύτερο αυτό μοντέλο εφαρμόζεται σήμερα εναντίον μιας από τις πιο σημαντικές εφημερίδες αναφοράς στη Βενεζουέλα, της El Nacional και του διευθυντή της Miguel Henrique Otero. Η εφημερίδα ιδρύθηκε το 1941 και είχε στην αρχή κεντροαριστερή γραμμή. Στις σελίδες της είχαν την δυνατότητα να εκφρασθούν πολλοί λατινοαμερικάνοι διανοούμενοι καθώς και εξόριστοι Ισπανοί σε περιόδους που η περιοχή έβριθε από δικτατορίες. Επίσης η εφημερίδα λειτούργησε επίσης και ως σχολή εκπαίδευσης για πολλούς δημοσιογράφους της χώρας.
Αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι ότι η δίωξη δεν ασκείται εναντίον της εφημερίδας για ρεπορτάζ της αλλά για ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκε σε εφημερίδα του εξωτερικού και σε ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία.
Έτσι τον περασμένο μήνα το Ανώτατο Δικαστήριο της Βενεζουέλας καταδίκασε το El Nacional να καταβάλει 13 εκατομμύρια δολάρια (!) στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Diosdado Cabello επειδή τον δυσφήμησε αναπαράγοντας δημοσιεύματα διεθνών πρακτορείων και εφημερίδων ότι ο Cabello βρισκόταν στο επίκεντρο ερευνών των αμερικανικων αρχών ως αναμεμειγμένος σε θέματα διακίνησης ναρκωτικών.
Να σημειωθεί οτι η DEA (υπηρεσία διώξεως ναρκωτικών των ΗΠΑ) μετά από τριετή έρευνα προέβη σε καταγγελίες εναντίον του βενεζολάνου πολιτικού ενώ ταυτόχρονα τον επικύρηξε για 10 εκατομμύρια δολάρια. Κύριος μάρτυρας κατηγορίας ήταν ο αρχηγός της προσωπικής φρουράς του Cabello που παρουσίασε τεκμήρια τις αμερικανικές αρχές.
«Μας διώκουν» αναφέρει σε συνέντευξή του στο Universal ο Otero «επειδή αναφερθήκαμε σε ένα πραγματικό γεγονός, ότι δηλαδή ήταν το αντικείμενο ερευνών, όχι στο αν είναι αληθή ή όχι τα περί διακίνησης ναρκωτικών».
Απαντώντας σε σχετική ερώτηση ο Otero ανέφερε ότι κύριος στόχος της απόφασης του δικαστηρίου είναι να εμπεδώσει την «επικοινωνιακή ηγεμονία» του καθεστώτος εξαφανίζοντας κάθε φωνή αντιπολίτευσης σύμφωνα με τις προδιαγραφές του κουβανικού μοντέλου.
«Έσβησαν (την αντιπολίτευση) από την τηλεόραση, μετά ήρθε η σειρά του ραδιοφώνου, μετά των εντύπων, μας αφαίρεσαν το χαρτί, σήμερα επιτίθενται εναντίον των ψηφιακών σελίδων. Στο μεταξύ συνεχίζουν να αγοράζουν με δημόσιο χρήμα ΜΜΕ και να τρομοκρατούν και να απειλούν ΜΜΕ καταλήγοντας να τα κλείνουν».
Να σημειωθεί ότι στα τέλη του 2017 λόγω των φορολογικών πιέσεων, της οικονομικής κρίσης και της απουσίας χαρτιού η εφημερίδα αναγκάσθηκε να κλείσει την έντυπη έκδοση και να διατηρήσει μόνο την ψηφιακή έκδοση περιορίζοντας έτσι σημαντικά το προσωπικό σύνταξης.
«Σήμερα είμαστε μόνο στο ίντερνετ, όμως αυτό δεν είναι το μέλλον, όταν το καθεστώς πέσει θα αναστηθούμε πάλι οπως το πουλί ο φοίνικας. Θα έχουμε πάλι την έντυπη έκδοση και αυτοί δεν μπορούν να αποφύγουν το μέλλον ούτε ότι θα συνεχίσουμε να ασκούμε κριτική δημοσιογραφία».
Και ο Βενεζολάνος δημοσιογράφος κατέληξε:
«Αντισταθήκαμε και θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε. Είμασταν και θα συνεχίσουμε να είμαστε το προπύργιο της πληροφοριακής αντίστασης. Μας στέρησαν τα πάντα εκτός από τη λαχτάρα για τη λευτεριά στην Βενεζουέλα!».
Ένας από τους δημοσιογράφους με τη στενότερη πρόσβαση στον Ντόναλντ Τραμπ μιλά στην ATHENS VOICE για τον Μητσοτάκη, το Ιράν, το ΝΑΤΟ, την Κίνα, την Ουκρανία και τα όρια της τραμπικής πολιτικής
17°
