Ένα σωσίβιο για τον Γκόρντον Μπράουν

Ο κατά το Economist πιο καταρτισμένος Άγγλος πρωθυπουργός μετά τον Τσόρτσιλ, πνίγεται σε μία θάλασσα πολιτικής ίντριγκας 

Το 1994, ο Τόνι Μπλερ και ο Γκόρντον Μπράουν ήταν τα ανερχόμενα αστέρια των εργατικών. Οι άνθρωποι που θα προσγείωναν το κόμμα στην πραγματικότητα και θα κέρδιζαν εθνικές εκλογές ύστερα από 23 χρόνια. Ο χαρισματικός Τόνι ανέλαβε να σαγηνεύσει τα πλήθη των απηυδησμένων ψηφοφόρων, ενώ ο στιβαρός Γκόρντον τη διαχείριση της οικονομίας. Το 2007, ύστερα από τρεις εκλογικές επιτυχίες και 10 συναπτά έτη στο πρωθυπουργικό γραφείο, ο Τόνι πάτησε το eject κάνοντας το όνειρο του Γκόρντον πραγματικότητα. 

Μία οικονομική κρίση αργότερα, οι 30 μήνες από την ενθρόνιση του Μπράουν φαντάζουν αιωνιότητα. Ο Μπλερ τείνει να καταστεί γραφική φιγούρα που θα μείνει στην ιστορία ως ο άνθρωπος που έσυρε τη χώρα στο Ιράκ διότι πίστευε στο Θεό αλλά δεν το είπε σε κανέναν. Ο Μπράουν παρέλαβε το λογαριασμό της συσσωρευμένης αγανάκτησης για τo ξεθωριασμένο όνειρο της κουλ Μπριτάνια που θυμίζει πλέον τη χλιαρή μπύρα που απεχθανόταν ο Οβελίξ. Αρχικά τον είπαν δειλό γιατί δεν προκύρηξε εκλογές, μετά τον είπαν άχρηστο και προσπάθησαν να τον ανατρέψουν απλά και μόνο για να τον δουν να πέφτει. 

Ο κατά το Economist πιο καταρτισμένος Άγγλος πρωθυπουργός μετά τον Τσόρτσιλ, πνίγεται σε μία θάλασσα πολιτικής ίντριγκας που θα έκανε ακόμα και τον Σερ Χάμφρι να αναφωνήσει No, Prime Minister.