Ευτυχώς που ήταν ο Σπανούλης

Η εθνική είναι πολύ τυχερή που έχει έναν προπονητή σαν τον Βασίλη Σπανούλη. Άλλος στη θέση του μπορεί να τα είχε χάσει και να είχε μπει στη διαδικασία να απαντήσει στην προβοκατόρικη ερώτηση για το αν η ομάδα θα κάνει κάτι εναντίον του Ισραήλ πριν το μεταξύ τους ματς. Και όποια απάντηση κι αν έδινε πλην του «μιλάω μόνο για μπάσκετ» θα ήταν μια κακή απάντηση για την εθνική μπάσκετ. Θα την έβαζε στο μάτι ενός διχαστικού και τοξικού κυκλώνα που αναπόφευκτα θα της στερούσε την απολύτως απαραίτητη για την πρόκριση αυτοσυγκέντρωση. Φυσικά και τώρα ο Σπανούλης δέχεται πυρά επειδή δεν απήγγειλε το ποίημα που κάποιοι περίμεναν αλλά μόνο από τους εντελώς γραφικούς (ή τους απολύτως πονηρούς). Οι υπόλοιποι καταλαβαίνουν ότι η δουλειά του είναι να πάει καλά η εθνική του μπάσκετ και όχι να λύσει το μεσανατολικό, να εξυπηρετήσει κάποια ατζέντα ή να πάρει μέρος σε κάποια ιεραποστολή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται κάποιος άλλος να θέλει να λύσει το μεσανατολικό ή να υπηρετήσει κάποια ατζέντα ή να πάρει μέρος σε ιεραποστολή. Είναι απολύτως θεμιτό για τον οποιονδήποτε να βάζει την ιδεολογία του πάνω από την πορεία της εθνικής. Είναι θεμιτό να πιστεύει ότι είναι προτιμότερο ο προπονητής της να αφήσει το μπάσκετ και να κάνει πολιτική. Η υποστήριξη στην εθνική ομάδα ούτε είναι ούτε θα έπρεπε να είναι υποχρεωτική. Με τον ίδιο τρόπο που δεν είναι (και ούτε θα έπρεπε να είναι) υποχρεωτική η μεγαλύτερη έγνοια για την Ελλάδα και τους πολίτες της από την εγνοια για άλλες χώρες και άλλους λαούς.

Γι’ αυτό δεν καταλαβαίνω τους συμπολίτες που αναρωτιούνται: γιατί δεν ρωτάνε ποτέ κανέναν προπονητή τίποτα για την κατοχή της Κύπρου ή για τις γαλαζοπατριωτικές απειλές της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας. Το να μας νοιάζουν περισσότερο τα θέματα της χώρας μας δεν είναι υποχρεωτικό ούτε μπορούμε από μόνοι μας να ρυθμίσουμε το τι μας νοιάζει και τι όχι με τον ίδιο τρόπο που δεν μπορούμε να αποφασίσουμε ότι μας αρέσουν οι μπάμιες. Είναι θέμα γούστου. Κάποιοι συμπολίτες νοιάζονται περισσότερο για το μέλλον της λωρίδας της Γάζας παρά της Ελλάδας. Άλλοι προτιμούν το θεοκρατικό Ισλάμ από τη δημοκρατική Δύση. Άλλοι είναι στην πραγματικότητα τόσο αδιάφοροι για τον αθλητισμό που για να του δώσουν αξία θέλουν σώνει και καλά να τον συνδέσουν με την πολιτική. Κι άλλοι μπερδεύονται τόσο από την πολιτική που την κατανοούν μόνο σε επίπεδο δύο ομάδων που συναγωνίζονται ποια θα βάλει τα περισσότερα γκολ ή καλάθια.

Με λίγα λόγια, αφήστε αυτούς που δεν μπορούν να χαρούν τίποτα που δεν εντάσσεται στις εμμονές τους (ή στην προσπάθεια για εκμετάλλευση των εμμονών των άλλων) να μη χαίρονται τίποτα. Η αιώνια εφηβεία όπου όλα είναι άσπρα ή μαύρα είναι μεν θλιβερή για κάποιον που έχει μεγαλώσει, αλλά είναι δικαίωμα. Και μπράβο της.