Σημειώσεις Ενός Μονομανούς: Η punk φιγούρα Billy Nomates, το βιβλίο «Δον Υπαστυνόμος» του Δημήτρη Καρακίτσου, τα νέα τραγούδια των Alfa Mist, Rosemary Standley
➽ «Σ’ έναν κόσμο γεμάτο από yes-men, ας υπάρχει κι ένα no-girl» έλεγε η Billy Nomates όταν είχε κυκλοφορήσει το “No”, αυτό το απίθανο σινγκλ από το ντεμπούτο της άλμπουμ. Ο δίσκος που φέρει το όνομά της έπρεπε να είναι οπωσδήποτε στη λίστα με τα καλύτερα του Μονομανούς για το 2020, μόνο που το συνειδητοποίησα κάπως αργά, ακούγοντας το “Mork n’ Mindy” των Sleaford Mods, όπου συμμετέχει η Billy. Ήδη η εταιρεία της, η Invada του Geoff Barrow και του Paul Horlick ανακοίνωσε για τις αρχές Μαρτίου ένα EP, που λέγεται “Emergency Telephone” και όπως λέει η ίδια, «αναφέρεται στην κατάρρευση της επικοινωνίας σε προσωπικό, σε ψυχικό και σε φυσικό επίπεδο. Είναι πολύ παράξενο που συμβαίνει κάτι τέτοιο, ακριβώς την εποχή που έχουμε τα πιο πολλά τεχνικά μέσα. Ίσως χρειάζεται μια απευθείας γραμμή». Το punk της Billy μπορεί να διατηρεί μια μακρινή ηχητική σχέση με το punk των Sex Pistols, κρατάει όμως όλο το attitude και το μεταφέρει με μεγάλη επιτυχία στη σημερινή πραγματικότητα. Μαζί με τους Sleaford Mods, τους Idles (που σιχαίνονται οι Sleaford Mods) και τους Shame, αποτελούν τα πιο σημαντικά σχήματα του είδους στη σημερινή Βρετανία.
➽ Απολαμβάνω την καίρια γραφή του Δημήτρη Καρακίτσου στο «Δον Υπαστυνόμος» που κυκλοφορεί από τους Αντίποδες. Ένα σουρεαλιστικό αστυνομικό μυθιστόρημα, που στην αρχή δεν καταλαβαίνεις πού το πάει αλλά μένεις καρφωμένος λόγω της εξαιρετικής σειράς στην οποία βάζει τις λέξεις. Απίθανο, ανατρεπτικό χιούμορ, θρασύτατη ειρωνεία, πρόσωπα με περίεργα ισπανικίζοντα ονόματα, ασύμμετρη εξέλιξη αφήγησης και περιλήψεις στην αρχή κάθε κεφαλαίου, που φέρνουν στο μυαλό τον Δον Κιχώτη. «Με τα φτηνοπάπουτσά του να σβαρνίζονται σε ξύσματα μολύβδου, ο Αστόλφος κατευθύνεται προς την πηγή της φωνής. Ποιος είναι αυτός που αποκάλεσε τον Αστόλφο ανόητο και ροφό; Υπομονή, φίλοι! Θα το δούμε στο κεφάλαιο που ακολουθεί». Έπος!
➽ Ο Alfa Mist έρχεται από το ανατολικό Λονδίνο, είναι dj, παραγωγός και πιανίστας και φέρνει στις αποσκευές του τον ολοκαίνουργιο άνεμο της ανάμιξης σχεδόν όλων των ιδιωμάτων της μαύρης μουσικής με έμφαση στο hip hop και τη jazz. Δεν είναι καθόλου καινούργιος, αν σκεφτεί κανείς ότι έχει ήδη κυκλοφορήσει τρία-τέσσερα άλμπουμ κι ένα σκασμό σινγκλ. Άσε που έχει προλάβει να επισκεφτεί και την Ελλάδα πριν από δύο χρόνια για συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το καινούργιο του άλμπουμ τον φέρνει πιο κοντά στη jazz απ’ ό,τι τα παλαιότερα με το “Run Outs”, που είναι και το μοναδικό κομμάτι που έχει ως τώρα αποκαλυφθεί, να φέρνει στο μυαλό τους Mammal Hands και το συνολικό attitude της Gondwana. Αν κρίνουμε από τον τρόπο που τον παρουσιάζουν τα σοβαρά βρετανικά mail order, πρόκειται για σπουδαίο δίσκο.
➽ Τη θυμάμαι από την εποχή των Moriarty, μια μπάντα που δανειζόταν το όνομά της από τον Κέρουακ, ήταν κατά βάση γαλλική, μόνο που η τραγουδίστριά τους είχε αμερικάνικη καταγωγή και όνομα, λεγόταν Rosemary Standley. Αγαπούσα ιδιαίτερα το “Gee Whiz But This Is A Lonesome Town”, ιδίως λόγω του “Motel” αλλά και μερικών ακόμη τραγουδιών. Στην πορεία τους έχασα, μα τώρα ξαναβρίσκω τη Rosemary στο απίστευτο ντουέτο με την τσελίστα από τη Βραζιλία, Dominique Pinto, που χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Dom la Nena. Τόσο το πρώτο τους ομώνυμο άλμπουμ είναι αριστούργημα, όσο και το καινούργιο τους, το “Ramages”, όπου διασκευάζουν από Cohen και Brel μέχρι Lennon και… Τσιτσάνη. Φαντάσου μια απαλή και τρυφερή «Συννεφιασμένη Κυριακή»! Η Rosemary επιπλέον, βρίσκει τον χρόνο να τραγουδήσει και ολίγον Schubert στο album “Schubert In Love”, που κυκλοφορεί από τη γαλλική alpha, όπου επίσης τα πηγαίνει περίφημα. Αποκάλυψις!
Έργο μεικτής τεχνικής του Γιώργου Φλωράκη για τη στήλη του Σημειώσεις Ενός Μονομανούς
Υ.Γ. Το νέο όνομα της vintage pop από το Μάντσεστερ είναι Portable Radio. To ντεμπούτο τους έρχεται τον Μάρτη.
17°
