Οι περιορισμένοι οικονομικοί πόροι -μόνο το 20% της χρηματοδότησης που αντιστοιχούσε για κάθε μια από τις προηγούμενες τρεις- κάθε άλλο παρά τη σταμάτησαν ή την έριξαν σε κατηφή απραγία! Ζήτω επομένως για όλους τους εκεί στη διοργάνωση της 6ης Μπιενάλε, που ανακοίνωσε τα καλά νέα κι ετοιμάζεται, όταν με το καλό μπει ο Σεπτέμβριος, να γιορτάσει τα δέκα της χρόνια υποδεχόμενη 75 καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο.
Με θεματικό πλαίσιο το «Imagined Homes - Φαντασιακές Εστίες» και με 1352 προτάσεις κατατεθειμένες, που αποδεικνύουν την εγκυρότητα αλλά και τη σημαίνουσα θέση της στα ελληνικά και διεθνή δρώμενα, η φετινή Μπιενάλε τολμά και επαναπροσδιορίζει πρώτα από όλα την ίδια της την ύπαρξη: επιλέγει ένα ομαδικό επιμελητικό σχήμα που αποτελείται από ιστορικούς τέχνης του ΚΜΣΤ, αντί να απευθυνθεί σε έναν προσκεκλημένο επιμελητή. Και ενσωματώνει παράλληλα εντός της και την ακυρωμένη περσινή Μπιενάλε του Τσανάκαλε, που είχε μια παραπλήσια θεματική με τη θεσσαλονικιώτικη: Homeland!
Επαναπροσδιορίζοντας τις έννοιες της πατρίδας, του «σπιτιού» δηλαδή, αλλά και εκκινώντας από τις μεταναστευτικές ροές που καθορίζουν τη ρευστή εποχή μας, και σε συνεργασία με ιδρύματα και θεσμούς του εξωτερικού που μοιράζονται ομοειδείς προβληματισμούς - «συμπαραγωγές» δράσεων, η 6η Μπιενάλε Θεσσαλονίκης δεν πάει διακοπές.
Βλέπω την ομαδική φωτογραφία των «Μπιενάλιανς» όπως ποζάρουν στην είσοδο του «ευαγούς» της Μονής Λαζαριστών και νιώθω την ανάγκη πέρα από το κούρντισμα τύπου «Παιδιά, έχετε φοβερή φωτογένεια, η αδρεναλίνη στα ύψη να χτυπart κόκκινο, η δε καλή χημεία είναι τόσο εμφανής», να δώσω κι ένα μεγάλο μπράβο. Ειλικρινές, μεγαλόκαρδο και παρηγορητικό, καθώς στον καιρό της διάλυσης κάθε έννοιας και υποστήριξης της σύγχρονης τέχνης, τούτοι οι άνθρωποι αυτοοργανώθηκαν, προσπαθούν, συμβάλλουν και ονειρεύονται τη συνέχεια του θεσμού. Κι αυτό είναι κάτι που μόνο στη Θεσσαλονίκη μπορεί να συμβεί. Εδώ που ακόμα αξίζει να δρας και να μην το βάζεις κάτω, εν είδει ενός τεράστιου -με την καλή έννοια- «ναι, ρε γαμώτο, θα το κάνουμε!»
Επίσης, θέλω να δώσετε έμφαση και στην πρώτη γάτα-επιμελητή τέχνης που ποζάρει ισότιμα και εγγυάται πώς το θέμα γρατζουνάει.
66 καλλιτεχνικές πλατφόρμες, περισσότεροι από 1.100 καλλιτέχνες από 22 χώρες και ένα τετραήμερο πρόγραμμα με εκθέσεις, performances, συζητήσεις και δράσεις
Με αφορμή τα 200 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου λογοτέχνη, η διεθνής έκθεση «Ιούλιος Βερν 200: Η Συναρπαστική Εμπειρία» κάνει στάση στο Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος
Το «Σκοτεινό γυαλί» του Αλέξανδρου Καπετάνου, σε επιμέλεια Χριστόφορου Μαρίνου, μεταφέρει στη ζωγραφική τους πολυελαίους του θεατρικού έργου, ανάμεσα στη μνήμη, το σκοτάδι και ένα φως που μόλις διακρίνεται
Η «FROM CHANIA TO PAROS 1995-2026» συγκεντρώνει στην Πάρο καλλιτέχνες που συνδέθηκαν με μια εικαστική διαδρομή τριών δεκαετιών, από την γκαλερί «Τζάμια-Κρύσταλλα» μέχρι το t.k. place Art Gallery
Αντικείμενα και τεκμήρια της Ελλάδας των 80s, πολιτικές γελοιογραφίες της Μεταπολίτευσης, αρχιτεκτονικές μινιατούρες της προσεισμικής Κεφαλονιάς, φιγούρες του Καραγκιόζη και υλικό για τη σχέση μουσικής και κινηματογράφου
Ο ζωγράφος παρουσιάζει παράλληλα τις εκθέσεις «Κλεμμένος Πειρατής» και «Beauty and Blue» στην Kapopoulos Fine Arts και στο «Πάτμιον» Πνευματικό Κέντρο.
Η πρώτη Cycladic Biennale ανοίγει τον διάλογο ανάμεσα στη σύγχρονη τέχνη, τη μνήμη και τον νησιωτικό χώρο, μετατρέποντας το νησί σε έναν ανοιχτό εκθεσιακό χάρτη
17°
