Πηνελόπες

Ποιος πηγαίνει στη μάχη και ποιος μένει πίσω; Τι διακυβεύεται σε αυτόν τον πόλεμο; Θα γυρίσω ποτέ πίσω; Και αν γυρίσω, θα έχει μείνει κάτι να με περιμένει;

Μια γλυκόπικρη ιστορία καθημερινής μάχης που δίνεται αιώνες τώρα. Ένας χορός πολεμιστριών μιλάει για τη μάχη, τραγουδάει, χορεύει, γλεντάει, πολεμάει, κάτι κερδίζει, κάτι χάνει. Αποσπάσματα συνεντεύξεων μεταναστριών από τη Γεωργία που φροντίζουν ηλικιωμένους και παιδιά, αποσπάσματα συνεντεύξεων γυναικών προσφύγων από τη Συρία που συνεχίζουν το ταξίδι τους προς ένα όνειρο για μια καλύτερη ζωή και θραύσματα κειμένου της Ιλιάδας του Ομήρου και των Τρωάδων του Ευριπίδη συνθέτουν αυτό το "Έπος των γυναικών". Στο πρώτο μέρος της παράστασης οι Γεωργιανές συνομιλούν με την Ιλιάδα και στο δεύτερο μέρος βλέπουμε τις Σύριες ως Τρωάδες, ενώ ακούμε τις απαγγελίες από ελληνίδες ηθοποιούς.

-Είχα πει δυο χρόνια θα μείνω, τώρα πέντε, έξι, εφτά... σε λίγο οχτώ.

«Αγαπητέ Μενέλαε δεν έχω ελπίδα πλέον να γύρωμεν απ’ τον πόλεμον εμείς εις την πατρίδα».

Η Σοφία, η Φάτμα, η Αισά, η Μάγκυ, η Ναχίντα, η Όλγα, η Εύα, η Ξένια είναι κόρες, μανάδες, σύζυγοι, γιαγιάδες, αδερφές, συνυφάδες, μετανάστριες, πρόσφυγες, δικηγόροι, καθαρίστριες, καθηγήτριες, φοιτήτριες, ηθοποιοί, νοικοκυρές, Σύριες, Γεωργιανές, Ελληνίδες, ζωντοχήρες, ανύπαντρες, παράνομες, νόμιμες, ανεπιθύμητες, αγαπημένες, ξεπεσμένες, κρυμμένες πίσω από υφάσματα, κρυμμένες πίσω από άντρες, δραπέτισσες, θαρραλέες, αυτές που μας κλέβουν τις δουλειές, νέες και γριές, όμορφες και όμορφες, αστείες, συγκλονιστικές, πολεμίστριες.

«Και τα δάκρυα πέφτουν πάνω στα δάκρυα για τα σπίτια που χάσαμε»

-And my kitchen is very big and my veranda it’s very good, I have flowers, it’s very beautiful house. And I left it there.

-Κορίτσιααααα, όταν θα γυρίσουμε πατρίδα θα είμαστε γιαγιάδες και θα θέλουμε εμείς κοπέλες. Θα σας μαζέψω όοοολες ν’ ανοίξουμε ένα γηροκομείοοοοο!!!!

-Και μετά με ρωτάει κύριος: στη Γεωργία τρώτε σκυλιά;

Και όλα αυτά μέσα στο συνεχώς επαναλαμβανόμενο τραγουδάκι “σφουγγαρίζω, σφουγγαρίζω αααα!».