Το Χλιμίντρισμα

Το Χλιμίντρισμα, το τελευταίο και πιο ιδιότυπο έργο του Μάριου Ποντίκα, ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τσιάμη.

Ο συγγραφέας, απομακρυνόμενος από τον ρεαλισμό των πρώτων του έργων, βυθίζεται στον αρχαίο μύθο, πειραματίζεται, ανατρέπει τα όρια του λόγου και δημιουργεί ένααιχμηρό, μετά-δραματικό σκηνικό τρίπτυχο.Το έργο μας καλεί να πορευτούμε σε έναν τόπο στα όρια του πραγματικού και του μεταφυσικού, για να αναστοχαστούμε το ίδιο το ανθρώπινο γένος: την έπαρση του, την ευθύνη του και την τραγική του φύση.

Στο κέντρο, ο Κένταυρος Χ(ε)ίρων.Το αλογίσιο μέρος του έχει αποσπαστεί, τον έχει εγκαταλείψει γιατί «σιχάθηκε την ανθρωπίλα». Έχει απομείνει μισός. Ένα αποδομημένο σύμβολο του πολιτισμένου ανθρώπου. Οι Ερινύες τον εντοπίζουν και τον φέρνουν αντιμέτωπο με όσα πίστεψε, με τις τυφλές ελπίδεςπου υπερασπίστηκε και διέδωσε. Ο Κένταυρος Χ(ε)ίρων μετανοεί και απολογείται. Οι Ερινύες τον καταδικάζουν. Ο λόγος του καταρρέει. Καταφεύγει στην ταπείνωση του. Στα βάθη της σιωπής.

Η Κασσάνδρα διασχίζει έναν κόσμο ήδη κατεστραμμένο για να αρθρώσει το ανείπωτο. Ο προφητικός της λόγος φτάνει στα όρια του. Προσπαθεί να πει αυτό που δεν χωρά στις λέξεις. Η φωνή της επιμένει. Η γλώσσα της αποκόπτεται. Καταφεύγει σε άναρθρες κραυγές.
Το Χλιμίντρισμα συνδιαλέγεται με την Ορέστεια του Αισχύλου, με τον μύθο του Προμηθέα, και αντηχεί τον υπαρξιακό κόσμο του Μπέκετ και του Χ. Μύλλερ. Ταυτόχρονα διαμορφώνει ένα σκηνικό και ηχητικό πεδίο υψηλής έντασης, στο οποίο ο άναρθρος λόγος, οι ψίθυροι, οι λυγμοί και οι σιωπές συμμετέχουν ισότιμα στη συγκρότηση των νοημάτων.

Η παράσταση Χλιμίντρισμα καταδύεται σε έναν βαθύ κόσμο, με δικούς του νόμους, όπου το ανείπωτο βιώνεται συλλογικά.