Effigies

Πώς μπορεί να γράψει κανείς μια άυλη ιστορία ενός κτιρίου που δε μένει μόνο σε αρχιτεκτονικές και χωρικές ανησυχίες; Πώς μπορεί το σώμα να μεταδώσει τον κοινωνικό και αστικό ιστό μιας πόλης;

Το Μέγαρο Αθηνογένους είχε πολλές ζωές: ένα τυπικό αθηναϊκό αστικό οικογενειακό σπίτι στην αρχή, που στέγασε μια τράπεζα, καταστήματα, τα κεντρικά γραφεία πολιτικού κόμματος, επιβίωσε στη συνέχεια από ένα σεισμό και τελικά υπέκυψε στη φωτιά.

Το ενδιαφέρον της χορογράφου Ιωάννα Αγγελοπούλου για το διατηρητέο Μέγαρο Αθηνογένους εστιάζει στους κατοίκους αυτού του αρχοντικού που έζησαν στις αρχές του 20ού αιώνα. Ερευνώντας το φωτογραφικό αρχείο της οικογένειας Αθηνογένους από το ΕΛΙΑ (Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο), δημιούργησε αποσπασματικά ένα φανταστικό οικογενειακό άλμπουμ, μια αιθέρια γενεαλογία φαντασμάτων.

Χτισμένο στο κέντρο της Αθήνας στην οδό Σταδίου το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, το επιβλητικό Μέγαρο Αθηνογένους, εκφράζει αρχιτεκτονικά τη μετάβαση από τον νεοκλασσικισμό σε εκλεκτικιστικές μορφές και γαλλικές επιρροές νεο-μπαρόκ.

Το αρχοντικό υπήρξε μάρτυρας στα πρώτα βήματα παιδιών, σε διάφορες γενιές «φασμάτων-ειδώλων» που έτρεχαν πάνω και κάτω τις σκάλες, χτυπούσαν πόρτες, καθόταν σε ζωντανά οικογενειακά δείπνα συζητώντας πολιτικά θέματα.

Αυτό που απομένει είναι τα «effigies (ομοιώματα/απεικονίσματα)» που αποτυπώνονται στο φωτογραφικό χαρτί.

Η Ιωάννα Αγγελόπουλου δημιούργησε μια χορογραφία που αναπαριστά τη δημιουργία και την εμφάνιση μιας εικόνας σε ένα συνεχές μπρος και πίσω, μεταξύ της τρισδιάστατης φύσης τους που προηγείται της επιγραφής και των δυσδιάστατων κινήσεων των «effigies» που βρήκαν καταφύγιο (a dwelling) στις φωτογραφίες.