Το κό(κ)αλο που τραγουδούσε

Η παράσταση βασίστηκε στη μετάφραση του παραμυθιού από την Μαρία Αγγελίδου (εκδ. Άγρα). Το σχετικά άγνωστο παραμύθι των αδερφών Γκριμμ, που παλινδρομεί ανάμεσα στην αφήγηση και την παραβολή, περιγράφει μια αδελφοκτονία που αποκαλύπτεται από ένα παράδοξο μάρτυρα του εγκλήματος: το κόκαλο του θύματος. Η παράσταση, αντλώντας από τις πρώτες ύλες του παραμυθιού, χρησιμοποιεί το σώμα, τη φωνή, τη ζωντανή μουσική, το θέατρο σκιών και την κίνηση για να κατασκευάσει ένα τοπίο ανοιχτό στη φαντασία τόσο των συντελεστών όσο και των θεατών.

Το Κόκ(κ)αλο που τραγουδούσε κινείται σε μια γραμμή σκληρότητας και αρχετυπικών συμβόλων, εγκλήματος κι απονομής δικαιοσύνης. Πέραν όμως της πρωτότυπης ιστορίας, το παραμύθι, και κατ’ επέκταση η παράσταση, φέρνει σε πρώτο πλάνο μοτίβα της δικαιοσύνης και της αδικίας, της αλήθειας και του ψεύδους, της αφοσίωσης και της προδοσίας, και εν τέλει της διαβρωτικής επιρροής της εξουσίας. Επειδή η αποκάλυψη της αλήθειας και η δικαίωση είναι σήμερα ζητούμενα όσο ποτέ, το γεγονός πως ο ήρωας του παραμυθιού δικαιώνεται μετά θάνατον φαντάζει επίκαιρο.