Δάσος, Βαθύ και σκοτεινό

Σε μονοπάτια δαιδαλώδη δύο αδέλφια, ένας άνδρας και μια γυναίκα, μια νύχτα με καταρρακτώδη βροχή. Αποκλεισμένοι σε μια καλύβα: αυτή διανοούμενη κοσμήτωρ των ανθρωπιστικών επιστημών στο τοπικό κολέγιο, και αυτός ένας χειρώνακτας με κάποια ενδιαφέροντα, περπατούν στα κακοτράχαλα μονοπάτια του δάσους τους. Του δάσους της μνήμης τους, των πόθων τους, των απωθημένων τους...της αλήθειας τους.

Ανεξιχνίαστο, σκοτεινό, άγνωστο και άρα επικίνδυνο. Παραπαίουν και ψάχνουν να βρουν τον εαυτό τους. Διαπραγματεύονται τα συντρίμμια της ζωής τους και προσπαθούν να βρουν μια αχτίδα φωτός μέσα σε στο πηχτό σκοτάδι.

Το συνειδητό και το ασυνείδητο αποκαλύπτονται μέσα σ’ αυτή τη νύχτα που η βροχή ξεπλένει ένοχες και ανομολόγητα πάθη και οι αστραπές φωτίζουν στιγμιαία το βαθύ και σκοτεινό δάσος της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι ήρωες, άλλες φορές σε μια λυσσαλέα σύγκρουση μεταξύ τους και άλλες πιασμένοι χέρι-χέρι περπατάν αυτό το βαθύ σκοτεινό μονοπάτι της γνώσης (κυρίως της αυτογνωσίας τους) τη στιγμή που οι λύκοι αλυχτούν γύρω τους.