Οι 100 ρόλοι που δεν πρόλαβα να παίξω

O Δημήτρης Φραγκιόγλου, πιστός στις επιταγές της καραντίνας και των υγειονομικών πρωτοκόλλων, επιστρέφει στη σκηνή και ... τηρεί όλες τις αποστάσεις.

Με εργαλείο τη σωματικότητα, τις διαρκείς δραματικές μεταπτώσεις και την αβίαστη επικοινωνία με το κοινό, ο Δημήτρης Φραγκιόγλου αναρωτιέται:

Μιχάλης Καρπερός ή Γερτρούδη;
Χλαπάτσας ή Γούλβεριν;
Βέρθερος ή Κατερίνα Σοφιανού;
Άμλετ ή Αλίκη στο Ναυτικό;
Ή μήπως τίποτα απ΄ όλα αυτά;

Μια σειρά από «αναπάντητα ερωτήματα» που κατακλύζουν το μυαλό του όμως, τον σαμποτάρουν. Μέσα από το «δράμα» ενός ηθοποιού σε υπαρξιακό πανικό, με διάθεση αυτοσαρκασμού, προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα: πως κατατάσσουν οι άνθρωποι τους άλλους ανθρώπους και ασχολείται με όλα τα ζητήματα που μπορεί να απασχολούν έναν άντρα σε κρίση ηλικίας. Μας μιλάει  για την αγωνία της αποδοχής και τον φόβο της απόρριψης σε μια κοινωνία που όλα έχουν γίνει «έξυπνα», αψεγάδιαστα και συντηρητικά. Στον καταιγιστικό αυτό μονόλογο η ζωή και το θέατρο μπερδεύονται και αναμετρούνται. Το ποιος θα κερδίσει τελικά αυτή τη μάχη, είναι άλλη ιστορία...