Το μόνον της ζωής του ταξείδιον

Σε διασκευή και διδασκαλία του Δήμου Αβδελιώδη, με πρωτότυπη μουσική του Βαγγέλη Γιαννάκη, είναι η αυτοβιογραφική ιστορία του ίδιου του Βιζυηνού, που καθηλώνει από τη μαγεία του λόγου και των αισθημάτων του που το πλημμυρίζουν.

Αισθήματα πραγματικών και φανταστικών ταξιδιών που έζησε ο Συγγραφέας στην ηλικία των δέκα χρόνων, όταν με εντολή της Μητέρας του ένας συγγενής τους τον μεταφέρει με τ' άλογο από την κωμόπολη της Βιζύης της Θράκης στην Κωνσταντινούπολη, για να μάθει την τέχνη του ράπτη σ' ένα μεγάλο ραφτάδικο που διευθύνει ένας σκληρός και απρόσιτος Μάστορας. Το έργο που βρίθει από γοητευτικά ηθογραφικά στοιχεία, είναι ένα διαχρονικό αριστούργημα της ανάδειξης των πανανθρώπινων αξιών, που παραμένει ολοζώντανο για τον πλούτο των εικόνων και των ιδεών του, με κυριότερη την ιδέα του κινήτρου και του σκοπού για τον οποίο δημιουργείται ένα έργο Τέχνης, από τη στιγμή της σύλληψής του έως την πραγμάτωσή του.

Μ' αυτή τη σκηνή αρχίζει το έργο και στη συνέχεια παρακολουθούμε τη συνέπεια της γραφής του πάνω σ' αυτή την ιδέα, που κατατάσσει τον Γεώργιο Βιζυηνό στο πνεύμα του Ομήρου και των μεγάλων δραματουργών του Αρχαίου Δράματος.