Athens Voices: Το γουστάρω πολύ όταν βρομάω!

Θέατρο Άνεσις, «Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ». Προς το τέλος της παράστασης παρακολουθούμε τις κακουχίες του φυλακισμένου Ρεντ, όταν ένας δεσμοφύλακας ουρεί στο κελί της απομόνωσης του Ρεντ. Μέσα στην απόλυτα σιωπηλή αίθουσα ακούγεται μόνο το πλιτς-πλιτς και η φωνή μιας ηλικιωμένης που, αγανακτισμένη, λέει δυνατά:
«Τι άλλο θα δούμε πια!»
(Αμπελόκηποι, Πέμπτη βράδυ)

Κοπή πίτας σε υπουργείο:
-Πού είναι οι δικοί σου; Δεν θα κατέβουν;
-Κόβουν τη δική τους πίτα στον επάνω όροφο.
(Παρασκευή μεσημέρι)

-Μαλάκα, βρομάω!
-Το γουστάρω πολύ όταν βρομάω!
(12χρονα κατεβαίνουν με ρόλερς στην πλατεία Βριλησσίων, Σάββατο απόγευμα)

-Μα, άμα γράφεις 9, Σάββα, αυτό σημαίνει ότι δεν διαβάζεις, ότι δεν σε νοιάζει τίποτα.
-Πώς δεν με νοιάζει.
-Τι σε νοιάζει;
-Το ποδόσφαιρο.
(Πατέρας και γιος, Πλάκα, Σάββατο πρωί)

«Ρίχνει, ε; Μας κατουράει ο Θεός κανονικά».
(Τύπος, περιμένοντας στη στάση του λεωφορείου, τη μέρα της μεγάλης νεροποντής. Νεάπολη Εξαρχείων.)

«Ιπποκράτος! Ιπποκράτος!»
(Ασιάτισσα ψάχνει ταξί. Αμπελόκηποι, Τετάρτη πρωί.)