ΣΕ ΕΙΔΑ

Ήταν βράδυ κοντά στα Βαπόρια. Δεν ήμουν μόνη μου, ήμουν με έναν φίλο μου, σε ρωτήσαμε πού είναι ο ναός της Αναστάσεως. Μας εξήγησες, σου είπα σε ευχαριστούμε πολύ και σου χαμογέλασα. Φόραγες λευκή μπλούζα. Νωρίτερα είχες περάσει από δίπλα μου στο κέντρο της Σύρου, στα μαγαζιά που είναι στο λιμάνι και κοιταχτήκαμε. Μακάρι να σε ξαναέβλεπα και να μάθαινα ποιος είσαι...

Μου είπες 18. Κοντό ξανθό μαλλί, γαλανά μάτια και ζουμερή. Εκείνη τη στιγμή δεν ένιωσα σωστό να ανταλλάξουμε τηλέφωνα. Είμαι του '90. Γύρναγα από το αεροδρόμιο με εξοπλισμό κάμπινγκ. Κατέβηκα στον σταθμό του Χολαργού.

Πρωί στο Β5, συνωστισμός. Το πορτοφόλι σου προεξείχε από την τσέπη, σου είπα θα σ' το αρπάξουν, μου είπες ευχαριστώ, με ρώτησες αν είμαι δασκάλα. Σε κοίταξα και εκεί είδα το ωραίο χαμόγελό σου. Μιλήσαμε λιγάκι, ήμουν αμήχανη, σου είπα με τι ασχολούμαι, «ενδιαφέρον» απάντησες, κατέβηκες μετρό Αμπελόκηποι, μου έδωσες το χέρι σου λέγοντας «Δημήτρης, χάρηκα». Κρίμα που δεν ανταλλάξαμε τηλέφωνα... Θα πηγαίνω κάθε μέρα την ίδια ώρα στο ίδιο σημείο και ίσως σε πετύχω ξανά.😊

Γνωριστήκαμε στο πάρτυ 242. Είμαι ο Γιώργος από Περιστέρι, είσαι ο Πάνος από Αγία Παρασκευή. Ήταν γύρω μετά τις 3 το πρωί. Δεν ζήτησα το τηλέφωνό σου...

Λουλουδάτα πουκάμισα, γευστικές δοκιμές Σάββατο απόγευμα, ευγενική παρουσία. Πώς να είναι άραγε τα παγωτά του Οκτωβρίου, Mr web designer;

Σάββατο 30/9 στο Κουμπί, πήγες για δουλειά, και ήμουν στην παρέα που έκανε φασαρία. H κοπέλα με ένα γκρι φούτερ και κοτσίδα. Κοιταζόμασταν αλλά ντράπηκα να έρθω να σου μιλήσω στη δουλειά σου. Εύχομαι να το δεις, γιατί μου άρεσες πολύ, κι όσο κι αν έψαξα δεν μπόρεσα να σε βρω.

Σήμερα 01/10, στο επισκεπτήριο της Σχολής Ευελπίδων, κοιταχτήκαμε πάρα πολλές φορές αλλά δεν ήρθα να σου μιλήσω γιατί ήσουν με τους γονείς και τα αδέρφια σου και δεν ήθελα να σε φέρω σε δύσκολη θέση. Είχατε πάει για την αδερφή σου, είχα πάει για τον ξάδερφό μου. Εσύ με total black look κι εγώ με λευκό πόλο και τζιν. Έχω πάθει πλάκα με τα μάτια σου και το χαμόγελό σου! Θέλω να σε ξαναδώ…

Σε είδα στο πανηγύρι στο Χαρακοπιό, μου ζήτησες να ρίξω όλα τα λουλούδια και να κάτσω μαζί σου. Εγώ χαζογελούσα αμήχανα και ντράπηκα, αλλά σε κοιτούσα όλο το βράδυ. Η ψηλή μελαχρινή, ωραίε μου χωρικέ.

Φθινόπωρο πάλι κι σκέψεις φωνάζουν.

Μπήκαμε μαζί από στάση μετρό Χαλανδρίου. Καθόμασταν απέναντι. Εσύ μαύρο μαλλί με γαλανά μάτια. Ήθελα να σου μιλήσω, αλλά κατέβηκα στη στάση. Κοιταχτήκαμε. Ο δίμετρος απέναντί σου...