Τα Kutsunia της Fosbloque: Η Αθήνα, οι πολυκατοικίες και οι μικροί κόσμοι που χωρούν σε μια σελίδα

Η Σβετλάνα Αριστακεσιάν, γνωστή ως Fosbloque, μετατρέπει την αισθητική της πόλης σε παιχνίδι χρωμάτων, δημιουργικότητας και ελευθερίας. Με αφορμή τα δύο νέα της coloring books, «Kutsunia City» και «Kutsunia Neighbours», που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Key Books, μιλά για την Αθήνα, τη διαφορετικότητα, τη γειτονιά και την ανάγκη να ξαναβρούμε λίγο από το παιδί μέσα μας.

Η Αθήνα δεν είναι μόνο το γκρίζο του τσιμέντου, η κίνηση, οι πολυκατοικίες που μοιάζουν μεταξύ τους και οι ατελείωτες ώρες μπροστά σε μια οθόνη. Είναι και οι μικρές λεπτομέρειες που συχνά προσπερνάμε: ένα φωτισμένο παράθυρο, μια ιδιαίτερη βιτρίνα, ένας γείτονας που μας χαμογελά στην είσοδο, ένα διαμέρισμα που κρύβει έναν ολόκληρο κόσμο πίσω από την πόρτα του.

Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις εικόνες γεννήθηκε η Kutsunia, το προσωπικό, πολύχρωμο σύμπαν της Fosbloque. Η δημιουργός Σβετλάνα Αριστακεσιάν παίρνει γνώριμα στοιχεία της αστικής καθημερινότητας και τα μεταμορφώνει σε καμβάδες ελεύθερης έκφρασης. Δύο βιβλία ζωγραφικής, δύο διαφορετικές περιηγήσεις: το «Kutsunia City» μάς προσκαλεί σε μια παιχνιδιάρικη βόλτα στους δρόμους μιας φανταστικής πόλης, ενώ το «Kutsunia Neighbours» μάς οδηγεί στο εσωτερικό μιας πολυκατοικίας, εκεί όπου κάθε διαμέρισμα έχει τη δική του αισθητική, τους δικούς του ανθρώπους και τη δική του ιστορία.

Η Fosbloque δεν εμφανίζεται, ωστόσο, τώρα για πρώτη φορά στο δημιουργικό προσκήνιο. Από το YouTube, όπου ξεκίνησε με περιεχόμενο γύρω από το styling, μέχρι το streetwear brand Social Outkast, που δημιούργησε μαζί με τη συνεργάτιδά της Mikri Ollandeza, η διαδρομή της κινείται σταθερά γύρω από το lifestyle, την αισθητική και την προσωπική έκφραση.

Με μια ανοιχτή ματιά απέναντι στην ταυτότητα και τη διαφορετικότητα, έχει δημιουργήσει μια κοινότητα που την ακολουθεί όχι μόνο για το περιεχόμενό της, αλλά και για την αυθεντικότητα με την οποία προσεγγίζει τον κόσμο.

Τα δύο νέα βιβλία της, από τις εκδόσεις Key Books, δεν είναι απλώς μια συλλογή από σχέδια προς χρωματισμό. Είναι μια πρόσκληση να σταματήσουμε για λίγο, να αφήσουμε το κινητό στην άκρη, να πειραματιστούμε χωρίς οδηγίες και να θυμηθούμε ότι δεν χρειάζεται κάθε δημιουργική πράξη να έχει έναν συγκεκριμένο σκοπό ή ένα τέλειο αποτέλεσμα.

Μιλήσαμε μαζί της για την Αθήνα που θα ήθελε να βλέπει, τους ανθρώπους που κατοικούν στις σελίδες της, τη σημασία της συμπερίληψης και, φυσικά, για το γιατί μερικές φορές το μόνο που χρειαζόμαστε είναι λίγα χρώματα και μια λευκή σελίδα.

Η Σβετλάνα Αριστακεσιάν (Fosbloque) μιλάει για τα Kutsunia

Η Αθήνα είναι μια πόλη γεμάτη τσιμέντο, θόρυβο και γκρίζους τοίχους. Πώς αποφάσισες να πάρεις αυτή τη συνηθισμένη αθηναϊκή εικόνα και να μετατρέψεις την κλασική μας πολυκατοικία σε έναν πολύχρωμο, pop καμβά;

Η πολυκατοικία είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της αθηναϊκής καθημερινότητας και σκέφτηκα ότι θα είχε ενδιαφέρον να την αντιμετωπίσω σαν έναν ζωντανό οργανισμό, όπου κάθε διαμέρισμα κρύβει έναν διαφορετικό κόσμο. Ήθελα να δώσω χρώμα σε κάτι τόσο οικείο, αλλά και να αφήσω το κάθε άτομο να φανταστεί πώς θα ήθελε να μοιάζει αισθητικά το κάθε διαμέρισμα.

Στο «Kutsunia Neighbours» κάθε πόρτα ανοίγει σε έναν διαφορετικό μικρόκοσμο. Η αθηναϊκή πολυκατοικία είναι συχνά χώρος αποξένωσης, αλλά στο βιβλίο σου γίνεται καμβάς οικειότητας. Τι σημαίνει για σένα «καλός γείτονας» στη σημερινή πόλη;

Πιστεύω πολύ στην αξία της κοινότητας, όποια κι αν είναι αυτή. Οι γείτονές μας είναι μία από αυτές. Δεν χρειάζεται να γίνετε φίλοι ή να γνωρίζετε τα πάντα ο ένας για τον άλλον. Ένας καλός γείτονας μπορεί να είναι απλώς ένας άνθρωπος που θα σου κρατήσει την πόρτα ή θα σε ρωτήσει αν χρειάζεσαι κάτι.

Ξεκίνησες από το YouTube, πέρασες στο streetwear με το Social Outkast και τώρα υπογράφεις δύο coloring books. Πώς συνδέονται όλα αυτά τα δημιουργικά σου πρότζεκτ; Νιώθεις ότι το καθένα εκφράζει μια διαφορετική πλευρά της αισθητικής σου;

Όλα ξεκίνησαν από την αγάπη μου για το styling και το interior design. Ξεκίνησα το YouTube με ιδέες για συνδυασμούς ρούχων και αυτό επεκτάθηκε και σε άλλες θεματικές. Το Social Outkast είναι ένα brand που δημιουργήσαμε με την κολλητή και συνεργάτιδά μου, Mikri Ollandeza, ακριβώς επειδή μοιραζόμαστε το ενδιαφέρον μας για την streetwear αισθητική.

Τέλος, τα coloring books αντικατοπτρίζουν αντίστοιχα αυτές τις πτυχές. Το πρώτο, «Kutsunia City», έχει μια πιο street προσέγγιση, ενώ το «Kutsunia Neighbours» έχει πολλά στοιχεία εσωτερικής διακόσμησης.

Ένα από τα πιο ωραία πράγματα στο να είσαι δημιουργός είναι ότι δεν χρειάζεται να περιορίζεσαι σε μία μόνο ιδιότητα. Δεν είμαστε μόνο ένα πράγμα και δεν χρειάζεται ό,τι κάνουμε να χωράει σε ένα συγκεκριμένο κουτάκι.

Ζούμε σε μια εποχή όπου το doomscrolling στις οθόνες μάς απορροφά ώρες καθημερινά. Το να κάθεσαι να χρωματίσεις σελίδα-σελίδα είναι σχεδόν μια πράξη ψηφιακής αποτοξίνωσης. Ήταν στις προθέσεις σου να προσφέρεις μια αφορμή για να αφήσουμε τα τηλέφωνα στην άκρη;

Ναι! Είμαστε συνεχώς συνδεδεμένοι, βλέπουμε ασταμάτητα πληροφορίες και περνάμε πολλές ώρες μπροστά σε μια οθόνη. Για μένα, είναι πολύ σημαντικό να βρίσκουμε δραστηριότητες που μας επιτρέπουν να επιβραδύνουμε λίγο τους ρυθμούς μας.

Το χρωμάτισμα είναι ένας πολύ απλός τρόπος να συγκεντρωθείς σε κάτι που κάνεις με τα χέρια σου, χωρίς να χρειάζεται να σκέφτεσαι το αποτέλεσμα ή να έχεις κάποια συγκεκριμένη δεξιότητα. Μπορείς απλώς να διαλέξεις χρώματα, να πειραματιστείς και να απολαύσεις τη διαδικασία. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος.

Είναι μια φοβερή ευκαιρία για τους μικρούς να χρωματίσουν κάτι διαφορετικό και για τους μεγάλους να έρθουν σε επαφή με το παιδί μέσα τους. Επιπλέον, είναι μια πολύ fun δραστηριότητα για παρέα!

Η κοινότητά σου σε αγαπά για την αυθεντικότητα και την ανοιχτή σου ματιά γύρω από την ταυτότητα και τη συμπερίληψη. Πώς αποτυπώνεται αυτή η φιλοσοφία του diversity στους χαρακτήρες και τις γωνιές του βιβλίου;

Είναι πολύ σημαντικό για εμένα όλ@ μας να μπορούμε να βρούμε τον εαυτό μας στις σελίδες που χρωματίζουμε. Έτσι, τόσο στο «Kutsunia Neighbours» όσο και στο «Kutsunia City», έβαλα τα δυνατά μου να συμπεριλάβω όσο το δυνατόν περισσότερες εικόνες από αυτές που κι εγώ η ίδια παρατηρώ και αγκαλιάζω στον έξω κόσμο.

Στο βιβλίο γράφεις ότι «δεν υπάρχουν κανόνες». Στην Αθήνα του 2026, όπου η καθημερινότητα συχνά πιέζει και βάζει κουτάκια, πόσο εύκολο είναι να διατηρεί κανείς την παιδικότητα και την ελευθερία στην έκφρασή του;

Καθόλου εύκολο. Είναι κάτι που θέλει συνεχή προσπάθεια και συνειδητή φροντίδα. Παρασυρόμαστε όλ@ μας από τις υποχρεώσεις, τα deadlines και την έλλειψη χρόνου. Παράλληλα, η πληροφορία είναι πιο προσβάσιμη από ποτέ, με αποτέλεσμα κάθε ώρα και στιγμή να ενημερωνόμαστε για το τι συμβαίνει σε κάθε γωνιά του κόσμου.

Μέσα σε αυτή τη δυσοίωνη πραγματικότητα, είναι πολύ σημαντικό να φροντίζουμε την ψυχική μας υγεία και να κρατάμε τις ισορροπίες. Ένα από τα εργαλεία που μπορούν να μας βοηθήσουν είναι μια δημιουργική δραστηριότητα, όπως το coloring!

Κάθε φορά που χρωματίζεις ένα διαμέρισμα, βάφεις και τον αντίστοιχο όροφο στην εξωτερική όψη της πολυκατοικίας μέχρι να ζωντανέψει ολόκληρο το κτίριο. Πώς φαντάζεσαι την ιδανική πολυκατοικία αν την έβαφαν όλοι οι Αθηναίοι μαζί;

Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναφερθεί πόσο ωραίες ερωτήσεις μού κάνατε! Το εκτιμώ.

Στο θέμα μας, η ιδανική πολυκατοικία χωράει όλα τα χρώματα και όλες τις αισθητικές, δεν κάνει διακρίσεις, δίνει χώρο στον καθένα μας να εκφραστεί χωρίς να περιορίζει τον απέναντι και γιορτάζει τη μοναδικότητα του καθενός από εμάς!

Αν κάνουμε μια βόλτα στο δικό σου διαμέρισμα σε αυτή την πολυκατοικία των Kutsunia, τι μουσική θα ακούγεται από τα ηχεία, τι καφές θα ψήνεται και ποιες είναι οι αγαπημένες σου γωνιές στην πόλη για να αποδράσεις μετά;

Σίγουρα κάτι σε indie ρυθμούς, καθώς στο σπίτι μου μού αρέσει το πιο χαλαρό ύφος. Θα ψήνεται είτε ελληνικός διπλός είτε θα σας ετοιμάσω το καλύτερο matcha latte της πόλης! Οι αγαπημένες μου γωνιές στο τέλος της ημέρας είναι πάντα στο κέντρο της Αθήνας. Μέσα σε όλο το χάος της, έχει κάτι αυθεντικά μοναδικό.

Kutsunia: Μια λευκή σελίδα, πολλά χρώματα και κανένας κανόνας

Ίσως τελικά αυτή να είναι και η ουσία των Kutsunia: να μάθουμε να κοιτάμε ξανά την πόλη, τους ανθρώπους και τους χώρους που θεωρούμε δεδομένους. Να ανακαλύπτουμε μικρούς κόσμους πίσω από γνώριμες πόρτες, να δίνουμε χρώμα σε όσα μοιάζουν μονότονα και να αφήνουμε χώρο σε όσα μας κάνουν διαφορετικούς.

Γιατί μια πόλη δεν γίνεται πραγματικά πολύχρωμη μόνο όταν αλλάζουν οι προσόψεις των κτιρίων της. Γίνεται πολύχρωμη όταν χωράει όλους τους ανθρώπους της.

Και αν για να ξεκινήσει αυτή η αλλαγή χρειάζεται μόνο ένα μολύβι, μερικά χρώματα και μια λευκή σελίδα, τότε μάλλον αξίζει να δοκιμάσουμε.