Γιώργος Βέλτσος, «Πριν τα Γιαννιτσά»

Το ποίημα της ημέρας είναι ένα ακυκλοφόρητο ακόμα ποίημα του Γιώργου Βέλτσου, αποκλειστικά για την ATHENS VOICE.

Πριν τα Γιαννιτσά

Διώχνω απο πάνω μου τη σκόνη
Απ' τ' άστρα είναι;
Απ' την οδό;
Δεν μπορώ να το πω
Κάτασπρος είμαι
Αλευρωμένος
Λαζαράκι της Μεγάλης Πέμπτης.
Ή, η βασίλισσα του χιονιού;

Το καλοκαίρι,
οι "κλέφτες" από τις λεύκες και τα καβάκια δεν μ' αφήνουν να διασχίσω την αλέα

Τόσο πυκνοί
τόσο προϊδεασμένοι
- αν κι αυτό δεν πρόκειται ακόμα να συμβεί

Σύννεφα από πάνω
Θα βρέξει σε λίγο
Θα καταλαγιάσουν
ένα με το χώμα
Όχι σκόνη αυτοί
Λάσπη...

***

Ο Γιώργος Βέλτσος γεννήθηκε το 1944 στην Αθήνα. Σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Είναι διδάκτορας του Πανεπιστημίου Paris VIII και ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου. Το συγγραφικό του έργο, πλούσιο και πολυσχιδές, εκτείνεται στην ποίηση, το δοκίμιο, το θέατρο και την αρθρογραφία. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά, ενώ θεατρικά έργα του έχουν ανέβει από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό και τη Ρούλα Πατεράκη. Η Γαλλική Δημοκρατία του έχει απονείμει το παράσημο του Ιππότη της Τάξεως των Ακαδημαϊκών Φοινίκων (2008) και του Τάγματος των Γραμμάτων και των Τεχνών (2012). Έχει διατελέσει πρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου και πρόεδρος της επιτροπής των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων. Το τελευταίο του βιβλίο έχει τον τίτλο "ροή αέρα" και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη.

ροή αέρα

Δεν μου χαρίστηκε ο χρόνος. Δεν τον αφήνω να περάσει. Όπως στην «κυρα-Μαρία» που έπαιζα μικρός. Δεν περνά! Στο τέλος περνά!

«Από τη στιγμή που υπάρχει μια πρακτική γραφής» γράφει ο Ρολάν Μπαρτ «βρισκόμαστε μέσα σε κάτι που δεν είναι ακριβώς λογοτεχνία». Το ότι είναι μόνο «γραφή» με ανησυχεί όλο και περισσότερο. Με θλίβει μάλιστα ότι αυτό δεν είναι πλέον «ζωή».

Πίστεψα πως από την «άλλη πλευρά» –την altra riva, όπου βρίσκεται η χαρά– ο χρόνος δεν θα με απασχολεί πλέον. Γράφοντας θα γινόμουν αθάνατος και θα αναγνώριζα στη μορφή αυτού που γράφω το ποίημα – το viatique pour l’éternité, όπως διάβαζα στη μαρμάρινη πλάκα, στην πρόσοψη του σπιτιού του Βλαντιμίρ Γιανκέλεβιτς. Η πρακτική της γραφής όμως, που καταργεί τα είδη, ούτε κι αυτή με παρηγορεί ώστε να πω: «Να! Έγραψα. Και δεν έχει σημασία τι».

Δεν με καθησυχάζει το ότι η γραφή είναι ήδη (είδη) το «ύφος» του γραπτού χωρίς κατατάξεις. Δεν μου φτάνει ακόμη το ότι η γλώσσα δεν είναι παρά ένα «όργανο». Αλλά να μη ζητώ πολλά. Ούτε θεωρητικός ούτε λογοτέχνης υπήρξα, ούτως ειπείν. Οργανοπαίχτης; Ναι. Και ούτε τα πολλά «είδη» που με δικαιολογούν στον εαυτό μου γράφοντας θα με εμπόδιζαν, παρά την αγωνία μου, να χτυπώ τα πλήκτρα ενός Steinway με ουρά, νομίζοντας ότι παίζω τη «Σονάτα για πιάνο, op. 25» του Σένμπεργκ, ή τις «Παραλλαγές για πιάνο, op. 27» του Άντον Βέμπερν. Ο Γκλεν Γκουλντ τα παίζει καλύτερα.

«Μην μπαίνετε προς το παρόν στον κόπο να κατανοήσετε∙ να διαβάζετε και να ξαναδιαβάζετε, και τότε το ποίημα θα ανοιχτεί από μόνο του».

Έτσι να μ’ ακούτε.