Νικόλας Ζάννος, Εικόνα του μυαλού από έξω προς τα μέσα

Κατατρεγμός

Η αρχή από το τέλος διαβαίνει
και δυο παίδες από Εξάρχεια και Μοναστηράκι
κάθονταν στου Μουσείου το παγκάκι.
‘Έλεγαν δυο άρρωστα πρεζάκια
πως η πρέζα τον άνθρωπο λεπταίνει
σ’ έναν τρίτο χοντρό, με κάλο, που κουτσαίνει.

Πάνω στην αρχαία αγορά
βρίσκονταν ο Μήτσος μ’ έναν πιτσιρικά.
μα νά τα, νά σου, φάνηκαν τα κέρατα.
Μωρέ, τι ξύλο που ‘χει να πέσει
στα έγκατα, Εξάρχεια 5ο, Ομόνοια 1ο
αυτής της πόλης η ντροπή.

Υψώστε φωνή, σηκώστε δίκαιο πόδι
όσοι υποφέρετε για λίγη ηρεμία
μην τους δίνετε δεκάρα μία.
Όλοι έχετε θυμό
μες στης ζούγκλας τον ρυθμό,
σαν εν’ άδειο κλουβί μέσα στη μοναξιά,
μόνο ένα δέντρο, παντού ερημιά.

Ράσα μαύρα στ’ ανέμου την ξενιτιά,
ώσπου δυνατά ν’ ακουστεί:
αγάπη, Αγάπη, ΑΓΑΠΗ.

Νικόλας Ζάννος - βιογραφικό

Ο Νικόλας Ζάννος (1963-2012) γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Σπούδασε Γεωπονική στο πανεπιστήμιο του Ούντινε, στη Βόρεια Ιταλία. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί, ήρθε σε επαφή με τον Enzo Nastati, καλλιεργητή και ερευνητή, ο οποίος ανέπτυξε την ομοιοδυναμική καλλιέργεια ως εξέλιξη της βιοδυναμικής, βασισμένη σε ανθρωποσοφικές αρχές του Rudolf Steiner.

Από τότε, ο Νικόλας Ζάννος αφιερώθηκε στη διάδοση της βιοδυναμικής καλλιέργειας στην Ελλάδα. Μετέφρασε σημαντικό αριθμό σχετικών εγχειριδίων και διοργάνωσε εκπαιδευτικά σεμινάρια, προσκαλώντας επανειλημμένα τον Enzo Nastati ως εισηγητή.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του εργάστηκε ως υπάλληλος σε ναυτιλιακή εταιρεία, συνέχιζε να στηρίζει παραγωγούς και λαϊκές αγορές βιολογικών προϊόντων και παράλληλα στράφηκε προς την ποίηση, αρχίζοντας να γράφει τα δικά του ποιήματα. Ήταν ένας πολύ τρυφερός άνθρωπος.