Τάσος Βιζικίδης: Ιστορίες από το παράθυρο ενός ανθρώπου σε αμαξίδιο

Το βιβλίο έχει τίτλο «Μια βόλτα ρε γαμώτο, μια βόλτα να με κάψει ο Μάρτης – Ιστορίες από το παράθυρο» (εκδόσεις Κάπα Εκδοτική) και σε συγκινεί ήδη από το οπισθόφυλλο, καθώς σε πιάνει απροετοίμαστη/ο: ο νεαρός που θέλει με τρέλα να βγει έξω από το σπίτι, να βολτάρει στον Μαρτιάτικο ήλιο, ο αγώνας του με τα σκαλάκια –ατελείωτα στην Καβάλα– ο αγώνας των γονιών του να τον βοηθήσουν, ο νεαρός με το αμαξίδιο σε μία από τις ιστορίες του Τάσου Βιζικίδη, στοιχειώνει με κάποιον τρόπο όλες τις ιστορίες, μικρές και μικρότερες. Όχι επειδή είναι ο ίδιος αφηγητής, που είναι και δεν είναι, ανάλογα, παρά επειδή οι ιστορίες είναι σαν ψηφιδωτά, κομματάκια ημερών και στιγμών όπως τις βλέπει ο Τάσος από το πραγματικό ή φανταστικό παράθυρό του. Γραμμένες απλά, χωρίς τζιριτζάντζουλες, με στρέητ, μερικές φορές εφηβικό τρόπο, ενδιαφέρουσες και συγκινητικές, μπορεί μέχρι να σε κάνουν να γελάσεις (αν όχι να κλάψεις) και το καταφέρνουν, τόσο το ένα όσο και το άλλο, χωρίς καμία προσπάθεια. Λες και γράφτηκαν από μόνες τους…

Τον Τάσο τον γνώρισα στην Καβάλα πριν μερικά χρόνια, όταν ήταν ήδη σε/με αμαξίδιο, μετά από το τραγικό ατύχημα της νεότητάς του. Η πόλη είναι η πιο ακατάλληλη για αμαξίδια ή για άτομα με οποιοδήποτε κινητικό πρόβλημα, είναι τίγκα στο (συχνά στραβοχυμένο) σκαλοπάτι, με καλντερίμια, με ατελείωτες ανηφοριές και κατηφοριές, με γειτονιές στις οποίες η πρόσβαση γίνεται μόνον από σκάλες. Χίλιες φορές κουτρουβαλιάστηκα από τέτοιες σκάλες στα παιδικά μου χρόνια, όπως όλοι οι Καβαλιώτες, και χίλιες φορές αναρωτήθηκα πόσο ζόρικη πρέπει να είναι άραγε η ζωή, σε αυτήν ή και σε άλλη πόλη, όταν η κινητικότητά σου είναι περιορισμένη…

Δεν θέλω να πω ότι «ο Τάσος το κάνει να φαίνεται εύκολο μέσα από το βιβλίο του» γιατί δεν το κάνει, και δεν είναι καθόλου εύκολο. Αλλά γράφοντας αυτές τις καθημερινές, καθηλωτικές ιστορίες από το παράθυρό του και το παράθυρο του μυαλού του, τις ιστορίες τις οποίες δημιουργεί ή στις οποίες είναι μάρτυρας ή και τα δύο μαζί, σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι η ζωή είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια βόλτα να σε κάψει ο ήλιος… ενώ ταυτόχρονα, είναι ακριβώς αυτό.