Το έκτο μέρος της σειράς Χόλγκερ Μουνκ & Μία Κρούγκερ, μετά το συναρπαστικό προοίμιο, «Σκοτεινό χιόνι»
Το μυθιστόρημα «Ο βομβιστής» του Samuel Bjørk (512 σελίδες, μετάφραση Δέσπω Παπαγρηγοράκη) κυκλοφορεί στις 18 Μαρτίου από τις Εκδόσεις Διόπτρα. Διαβάστε παρακάτω ένα απόσπασμα — μια αποκλειστική προδημοσίευση για την A.V.:
Η Μία Κρούγκερ ήταν ανήσυχη. Το ρολόι δίπλα στην πόρτα έδειχνε εννέα και πέντε, αλλά ήταν σαν να μην υπήρχε χρόνος. Τα λεπτά στριμώχνονταν και οι ώρες έτρεχαν. Η μέρα είχε φύγει. Αλλά για εκείνη πήγαινε πιο αργά απ’ οποτεδήποτε άλλοτε. Αντίστροφη μέτρηση και από τις δυο πλευρές. Δώδεκα ώρες από την έκρηξη και πού είχαν φτάσει; Πουθενά. Δώδεκα ώρες μέχρι την επόμενη. Κενή απειλή; Φαίνεται πως ο Μουνκ το πίστευε, ότι επρόκειτο για ένα μεμονωμένο περιστατικό, ότι ο κίνδυνος είχε περάσει, ότι όλος αυτός ο μηχανισμός αντιμετώπισης κρίσεων που είχε ενεργοποιήσει η κυβέρνηση ήταν εντέλει αχρείαστος. Μόνο να βρουν τον δράστη χρειαζόταν.
Όχι, κάνεις λάθος, Χόλγκερ.
Η Μία είχε κοιτάξει τα αντικείμενα από το τραπέζι της κουζίνας της Μαρίας Σίμονσεν μέχρι να την πονέσουν τα μάτια της, εκνευρισμένη που ο Μουνκ δεν της είχε αναθέσει άλλα καθήκοντα. Έπρεπε να βρίσκεται εκεί έξω, να κάνει κάτι πιο χρήσιμο από αυτό εδώ. Άνοιξε το βιβλίο για τον Αμερικανικό Εμφύλιο και σήκωσε ξανά τις σελίδες προς το φως. Ένιωθε σαν να ήταν η πεντηκοστή φορά, αλλά και πάλι τίποτα. Αδιάβαστο, χωρίς τίποτα κυκλωμένο, χωρίς μικρές τρύπες κρυμμένες κάτω από επιλεγμένα γράμματα. Ο Μουνκ εντέλει την είχε αγνοήσει. Πόλεμος; Εναντίον της Νορβηγίας; Ναι, ναι, πιθανότατα ισχύει. Αλλά εσύ κάθισε εδώ, μέσα στο γραφείο, ενώ εμείς οι άλλοι βρισκόμαστε έξω και κάνουμε πράγματα που έχουν νόημα.
Γαμώτο.
Άφησε το βιβλίο πίσω στη θέση του και πήγε στο γραφείο του Λούντβικ και της Άνια. Εδώ ήταν η δράση τώρα. Τα τηλέφωνα χτυπούσαν ασταμάτητα, πληροφορίες από το κοινό φιλτράρονταν από το προσωπικό στα Κεντρικά της Γκρένλαν. Μόνο τις πιο σημαντικές κρατούσαν, αλλά μέχρι τώρα όλες ήταν αποτυχία. Όπως κάτι που έγινε πάνω στην Γκρούρινταλ, όπου ένας ηλικιωμένος είχε απειλήσει τους γείτονες πως θα έριχνε βόμβα και θα τους έκανε κομματάκια αν δεν σταματούσαν να κάνουν φασαρία στο διαμέρισμά τους. Έκαναν επίσης μια ένοπλη εισβολή στη λέσχη μοτοσικλετιστών Χελς Έιντζελς, ύστερα από πληροφορία ότι κάτι συνέβαινε, κατάσχεσαν πέντε παράνομα όπλα, αλλά δεν βρήκαν βομβιστές, ούτε εκρηκτικά. Και μία ακόμα επέμβαση, αυτή τη φορά σ’ ένα διαμέρισμα στο Φρόνιερ, ύστερα από απειλητικό τηλεφώνημα στην εφημερίδα Dagbladet, όπου βρήκαν μόνο τρία γραμμάρια χασίς και δύο έφηβους που βαριούνταν.
Ο Λούντβικ κούνησε το κεφάλι. «Δεν είναι εκείνος, είναι ο σύντροφός της».
Η Μία πήρε ένα μήλο από την πιατέλα στο τραπέζι και στάθηκε πίσω του, κοιτάζοντας όλο περιέργεια τα γράμματα, καθώς η συζήτηση μεταγραφόταν σε λέξεις στην οθόνη.
«Γεια σου, Ρόκι».
«Κανένα νέο;»
«Όχι, τίποτα. Είμαι κολλημένη εδώ μέσα. Ο Βολ με θέλει στο γραφείο».
«Δεν θα έπρεπε να βγεις, εκεί όπου συμβαίνουν τα γεγονότα;»
«Το ξέρω. Γαμώτο, κυκλοφορούν ιστορίες παντού. Άκουσες ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να φεύγει από την πόλη;»
«Σοβαρά;»
«Απολύτως. Υπάρχει ουρά στον Ε18 αυτή τη στιγμή. Παίρνουν ό,τι μπορούν, γεμίζουν τα αυτοκίνητα και πηγαίνουν στο εξοχικό, σε οικογένεια ή φίλους».
«Μα τι διάολο…»
«Θα τρελαθώ εδώ μέσα. Πρέπει να βγω έξω και να κάνω κάτι, αν δεν θέλω να μου στρίψει».
Η Μία σούφρωσε τα χείλη της και κούνησε το κεφάλι.
Καλά δεν λέει;
Η Άνια έκλεισε το τηλέφωνο, έγραψε κάτι σ’ ένα αυτοκόλλητο και το κόλλησε στον πίνακα. Ο Λούντβικ χαμήλωσε τον ήχο της συζήτησης της δημοσιογράφου, πήρε ξανά τον καφέ του και τσούλησε την καρέκλα του προς το μέρος της.
«Τι έχουμε;»
«Ακόμα μία τρέλα». Η Άνια αναστέναξε. «Δεν καταλαβαίνω ποιος τα φιλτράρει όλα αυτά. Με τι μέτρα και σταθμά; Δεν αντέχω άλλο, γαμώτο. Πρέπει να σοβαρευτούν».
Ο Λούντβικ διάβασε δυνατά από το λάπτοπ. «Ο γείτονάς μου έχει μια κρυψώνα όπου γίνεται συνέχεια φασαρία. Ράνια Βολ, Λίερ».
Η Άνια κούνησε το κεφάλι. «Καταλαβαίνεις, ε;» Αναστέναξε, πήγε προς το μικρό ψυγείο κάτω από το παράθυρο, άνοιξε ένα κουτί Κόκα-Κόλα και κούνησε ξανά το κεφάλι. «Πότε είναι η συνάντηση ενημέρωσης;»
«Μόλις επιστρέψει ο Μουνκ», είπε ο Λούντβικ και τέντωσε τα χέρια του ψηλά.
«Γαμώτο», είπε η Άνια, «δηλαδή πρέπει να είμαστε εδώ όλη τη νύχτα;»
«Τουλάχιστον εδώ είμαστε ασφαλείς, απ’ όσο γνωρίζουμε», απάντησε ο Λούντβικ στεγνά, ανασηκώνοντας τα φρύδια.
«Τι;» είπε η Άνια εκνευρισμένη. «Εννοείς, δηλαδή, ότι η επόμενη βόμβα μπορεί να σκάσει στο μικρό μου διαμέρισμα στο Σάγκενε; Διάολε, τι νόημα θα είχε αυτό;»
«Γνωρίζουμε κάτι εντέλει;» είπε η Μία και πλησίασε το παράθυρο.
«Τι εννοείς;» ρώτησε η Άνια.
«Εννοώ, τι έχουμε στα χέρια μας;»
«Πέρα από ένα πλήθος ηλίθιους που βλέπουν φαντάσματα στο φως της μέρας;» είπε μουτρωμένη η Άνια κι έδειξε με μια κίνηση του κεφαλιού τον πίνακα.
«Ναι», είπε η Μία. «Κάτι συγκεκριμένο;»
Ο Λούντβικ άφησε ξανά τον καφέ του και τσούλησε την καρέκλα στο σημειωματάριό του δίπλα στον υπολογιστή.
«Λοιπόν, για να δούμε. Ο Κάρι και οι ομάδες βρίσκονται στο σπίτι της Μαρίας Σίμονσεν. Ένας γείτονας είδε ένα κόκκινο βαν παρκαρισμένο κοντά στο σπίτι της το βράδυ της Πέμπτης».
«Προφανώς τότε την πήρε», είπε η Μία. «Έτσι δεν είναι;»
«Ξανά τα ίδια;» Η Άνια ξεφύσησε. «Αυτό δεν το κάναμε πριν μισή ώρα;»
«Ξανά», είπε η Μία στον Λούντβικ.
«Οκέι», κατένευσε ο Γκρενλίε. «Ένα κόκκινο βαν λοιπόν, με αριθμό κυκλοφορίας που αρχίζει είτε από XD είτε από VD».
«Σοβαρά;» είπε η Άνια. «Πώς είναι δυνατόν να κάνει κάποιος τόσο λάθος; Αν πρόκειται για X ή για V; Ελάτε τώρα, εννοώ απλώς βρίσκουν πράγματα και λένε».
Ο Λούντβικ γύρισε σελίδα στο σημειωματάριο.
«Οι κάμερες της τροχαίας δείχνουν την Πέμπτη το βράδυ ένα κόκκινο βαν XD να κατεβαίνει από τον δακτύλιο 1 και να βγαίνει προς τα διόδια, ενώ ύστερα το χάνουν στον δρόμο προς Σαντβίκα, μετά την έξοδο που οδηγεί προς το κέντρο εκεί».
«Ω Θεέ μου», είπε η Άνια αλληθωρίζοντας.
«Άλλο;» είπε η Μία.
«Από τον Φρέντρικ», είπε ο Λούντβικ και γύρισε σελίδα ξανά, «για τους δικηγόρους Βικ, Όλμποργκ και Σίμονσεν. Σύμφωνα με κάποια βοηθό στα γραφεία τους, η Μαρία Σίμονσεν είχε σχέση μ’ έναν από τους συνεταίρους, τον Χάρολντ Όλμποργκ».
«Άλλο;» είπε η Μία και πήγε και στάθηκε πάλι πίσω του.
«Χάρολντ Όλμποργκ, σαράντα τριών, κάτοικος του Έκεμπεργκ, παντρεμένος, με δύο παιδιά. Ετήσιο εισόδημα οκτώ εκατομμύρια τριακόσιες χιλιάδες».
«Ιησούς Χριστός». Η Άνια αναστέναξε και ήπιε μια γουλιά Κόκα-Κόλα. «Κι εγώ θα το έκανα, αντί να κάθομαι εδώ όλη μέρα να ακούω να λέτε τα ίδια και τα ίδια».
«Σύμφωνα με τη βοηθό, η Μαρία Σίμονσεν είχε μια σημαντική συνάντηση την Παρασκευή. Με έναν σπουδαίο πελάτη», συνέχισε ο Λούντβικ.
«Έχουμε τη λίστα των πελατών;» ρώτησε η Μία.
Ο Λούντβικ ανασήκωσε τους ώμους. «Όπως και πριν, η Ανέ-τε έχει αναλάβει την υπόθεση. Φαίνεται πως δεν είναι τόσο απλό όσο πιστεύαμε. Κάτι νομικό, δεν ξέρω ακριβώς».
«Οκέι», είπε η Μία, «όμως κάτι κρύβουν, έτσι δεν είναι;»
«Και γιατί πιστεύουμε κάτι τέτοιο, Πουαρό;» ρώτησε η Άνια σαρκαστικά.
Η κομπιουτεράκιας τελείωσε την Κόκα-Κόλα, τσαλάκωσε το κουτί και το πέταξε στον σκουπιδοτενεκέ δίπλα στην πόρτα.
«Απλή λογική», είπε η Μία και πήρε έναν μαρκαδόρο από το τραπέζι. Πλησίασε τον πίνακα κι έγραψε: Δικηγόροι. Πελάτης. Ποιος; «Αν δεν έχουν τίποτα να κρύψουν, γιατί δεν μας λένε με ποιον ήταν αυτή η συνάντηση;»
«Δηλαδή, η επιφύλαξη σημαίνει ενοχή;» Η Άνια αναστέναξε.
«Τι θα έκανες εσύ αν είχες πελάτες από την τάξη των εκατομμυριούχων που πληρώνουν τα μαλλιά της κεφαλής τους για να κρατήσουν μυστική τη δραστηριότητά τους;»
«Ναι, ναι, εντάξει», είπε η Μία. «Ωστόσο…»
«Αυτό που μπορούμε να υποθέσουμε», είπε ο Λούντβικ κι έδεσε τα χέρια πίσω από το κεφάλι του, «είναι ότι δεν επέλεξε τη Μαρία Σίμονσεν τυχαία, κάτι πρέπει να υπάρχει εδώ… »
* * *
ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:Όσλο, Σάββατο πρωί, 9:07. Μια γυναίκα ταξιδεύει στο μετρό ζωσμένη με εκρηκτικά. Τα ουρλιαχτά των επιβατών πνίγονται από την αντίστροφη μέτρηση. 3... 2... 1. Κυριακή πρωί, 9:07. Ένας άντρας σε αναπηρική καρέκλα εντοπίζεται στο κεντρικό πάρκο με μία ακόμα βόμβα δεμένη στο στήθος του. 3... 2... 1. Κι αυτό είναι μόνο η αρχή. Η πόλη τυλίγεται στον πανικό και τον καπνό όσο η επίλεκτη ομάδα του Χόλγκερ Μουνκ επιστρατεύεται για να διερευνήσει τις βομβιστικές επιθέσεις. Στο πλευρό τους βρίσκεται η ευφυής και πολλά υποσχόμενη Μία Κρούγκερ. Γρήγορα η νεαρή ερευνήτρια αντιλαμβάνεται ότι τα κίνητρα και η ταυτότητα του βομβιστή σχετίζονται με τα περίεργα αντικείμενα που αφήνει στα σπίτια των θυμάτων και λειτουργούν σαν μήνυμα. Κάποιος παίζει μαζί τους.
O ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Samuel Bjørk είναι το ψευδώνυμο του Νορβηγού μυθιστοριογράφου, θεατρικού συγγραφέα, εικαστικού και τραγουδοποιού Φρούντε Σάνερ Έιεν (Frode Sander Øien). Ο Έιεν, γεννημένος το 1969, έγραψε το πρώτο του θεατρικό όταν ήταν είκοσι δύο ετών και στη συνέχεια δημοσίευσε δύο μυθιστορήματα –«Η καταπληκτική Pepsi Love» (2001) και «Σπιντ για πρωινό» (2009)– που εγκωμιάστηκαν από τους κριτικούς. Αυτοδίδακτος και αδιάφορος προς τα ΜΜΕ, ο Έιεν έχει επίσης γράψει άλλα πέντε θεατρικά έργα, έχει βγάλει έξι μουσικά άλμπουμ, ενώ έχει κάνει και πολλές εκθέσεις σε γκαλερί. Ζει στο Όσλο, μεταφράζοντας, μεταξύ των άλλων, Σαίξπηρ. Από τις Εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν επίσης το πρώτο του αστυνομικό, «Παγωμένος άγγελος» (2013), που έγινε τεράστια επιτυχία διεθνώς και μεταφράστηκε σε 30 χώρες, «Το αγόρι στο χιόνι», «Η κουκουβάγια», «Σκοτεινό χιόνι» και «Το νησί του Βορρά».
Όταν διαβάζεις το βιβλίο της μαραθωνοδρόμου Μαρίας Πολύζου καταλαβαίνεις ότι έχει δίκιο, ξέρει για τι πράγμα μιλάει: δεν πρέπει να τα παρατάς, ποτέ των ποτών.
17°
