«Frankissstein»: Αποκλειστική προδημοσίευση

Ιστορικό δράμα, φιλοσοφική αλληγορία, και ταυτόχρονα μια πρωτότυπη και απίστευτα διασκεδαστική ιστορίαεπιστημονικής φαντασίας με άφθονο άσεμνο χιούμορ που θέτει μεγάλα ηθικά ερωτήματαγύρω από το φύλο, τη γλώσσα, τη σεξουαλικότητα, την τεχνολογία,τις ευθύνες της δημιουργίας, το σώμα, τα όρια της ατομικής ελευθερίας και τη ζωή των ιδεών: αυτό είναι το «Frankissstein» της Jeanette Wintersonπου κυκλοφορεί στις 11 Δεκεμβρίου από τις Εκδόσεις Gutenberg σε μετάφραση του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη. Ένα μυθιστόρημα που προκαλεί, και που θα συζητηθεί εκτεταμένα. Ακολουθεί μία αποκλειστική προδημοσίευση για την A.V.

* * *

Το μέλλον είναι μια ευλογοφανής εφαρμογή.

Τον πιστεύω. Αυτό το δευτερόλεπτο τον πιστεύω στ’ αλήθεια. Η Βαλχάλα καίγεται και οιλευκοίάρρενεςθεοίπέφτουν στηφωτιά, αλλάο Χρυσός τουΡήνου είναι αυτό πουανέκαθενήταν –καθαρός καιαμόλυντος– και θα βρεθεί ξανά, σαν μια δεύτερη ευκαιρία, σαν νέα αρχή, κι αυτές θα είναι οι παλιές κακές μέρες, τότε που οιάνθρωποικυριαρχούσαν στη γη – ηοποία παρεμπιπτόντως θααποκατασταθείως φυσικός βιότοπος διότι ηΤεχνητήΝοημοσύνη δεν χρειάζεται εμπορικά κέντρα καιαυτοκίνητα προκειμένου ναικανοποιήσει τις επιθυμίες της.

Όλες οιανησυχίες σας σχετικάμε τοότι ταρομπότ θα σας πάρουν τις δουλειές – φιλαράκο, δεν διανοείσαι καν πώς θα είναι οεπερχόμενος κόσμος...

Δεν τοείπαεγώ αυτό – ήταν τουίτ.

Δεξίωση με ποτά μετά. Θαυμάζουμε τις προσωπογραφίες του Ισαάκ Νεύτωνα, του Χουκ, του Μπόιλ, του Φραγκλίνου, του Δαρβίνου, των Γουάτσον και Κρικ (συγγνώμες στη Ρόζαλιντ Φράνκλιν – τη γυναίκα που διέθεσε στους Γουάτσον και Κρικ τις ζωτικής σημασίας ακτίνες Χ που χρειάζονταν για να ξεδιαλύνουν τη δομή του DNA).

Εδώ είναι ο Τιμ Μπέρνερς-Λι, ο Στίβεν Χόκινγκ, ο Βένκι Ραμακρίσναν. Όλο τοβαρύ πυροβολικό, και μόνον ένα θήλυ μέλος της Εταιρείας έχει αποσπάσει ποτέ Βραβείο Νόμπελ (η Ντόροθι Χόντζκιν). Ίσως η επόμενη να είναι μια υπήκοος της Σαουδικής Αραβίας ονόματι Sophia.

Οι γυναίκες με τα φούτερ ρωτάνε τον Νικηφόρο εάν έχει συναντήσει ποτέ τη Sophia, το ρομπότ Χάνσον που διαθέτει αίσθηση του χιούμορ («Θέλω να σκοτώσω όλουςτους ανθρώπους»). Την έχει. Τησυμπαθεί. Είναιτοκαθησυχαστικό πρόσωπο της ρομποτικής. Έχει να κάνει μετοότι άνθρωποι και ρομπότ συνεργάζονται για μια καλύτερη ζωή.

Ξέρω ότι ο Νικηφόρος δεν νοιάζεται αληθινά για τη ρομποτική – θέλει καθαρή νοημοσύνη. Αλλά βλέπει ταρομπότ σαν ενδιάμεσαείδη που θα βοηθήσουν την ανθρωπότητα ναπροσαρμοστεί στον επερχόμενο ρόλο της.Η φύση τουεν λόγω ρόλου δεν είναι ξεκάθαρη.

Θεωρητικά, εάν έχεις το δικό σου ρομπότ, μπορείς νατο στείλεις στηδουλειά και να τσεπώσεις εσύ τα χρήματα. Ήμπορείς νατο χρησιμοποιήσεις στο σπίτι σαναπλήρωτουπηρέτη. Ήμπορείς νατο στείλεις να ξεχορταριάσει τοαπαλλαγμένοαπό χημικάαγρόκτημά σου.Μιαχαρά θαείναι. Αλλά πότε τα πράγματα πήγαν μιαχαρά; Στοανθρώπινοόνειρο;

Στο ανθρώπινο όνειρο.

Έξω από το παράθυρο μια γάτα βαδίζει στο παραπέτο.

Τα μαλλιά πέφτουν στους ώμους της, μαλακόμεταξωτό πουκάμισο κάτω απότο δερμάτινο τζάκετ της, η γυναίκα που δεν άφηνε το μικρόφωνο ανοίγει δρόμο προς τον Νικηφόρο. Είναι αιλουροειδής, επικίνδυνη, μισοάγρια, σαν γάτα ζωολογικού κήπου που ξέρει να διαβάζει και ναγράφει.

Μετά με βλέπει. Χριστέ μου! λέει. Ο Δόκτωρ Μάλαξ!

Ναι, αυτή είναι. Η Πόλι Ντ., η Δεσποινίς VIP.

Πώς πήγαν τα τηλεντίλντο σου; είπα.

Ποιος ή τιείσαι δηλαδή; ρωτάει. Πιέζει στο iPhone το RECORD.

Ο ίδιος καιτοίδιο που ήμουν και τότε. Και είμαι ιατρός, διδάκτωρ. Δες!

Της δίνω την ταυτότητά μου. Τώρα νιώθει άβολα.

Μετά βλέπει τον Νικηφόρο να έρχεται προς το μέρος μου. Τον πιάνει μονότερμα. Καθηγητά Στάιν ! Με λένε Πόλι Nτ. Εργάζομαι στο Vanity Fair και σας στέλνω μέιλ εδώ και κάμποσο καιρό. Καμία απάντηση. Γιατί αυτό; Θαήθελα να σας κάνω μερικέςερωτήσεις.

Δεν είναιη κατάλληλη στιγμή, λέει ο Νικηφόρος.Η διάλεξη είναι στον ιστότοπο, και μπορείς να μου στείλεις μέιλ μέσω του λινκ.

Έχω μερικές ερωτήσεις, επιμένει η Πόλι Ντ.

Άλλη φορά, παρακαλώ, λέει ο Νικηφόρος. Πρέπει να περιποιηθώ κάποιους προσκεκλημένους απόψε. Ρι!

Ο Νικηφόρος με χτυπάει φιλικά στην πλάτη. Χαμογελάω στην Πόλι κι ανασηκώνω τους ώμους. Είμαι κατά τι ευχαριστημένος. Μετά παύω να είμαι ευχαριστημένος επειδή είμαι προφανώς παγιδευμένος σε ένα από κείνα τα όνειρα όπου παράταιροι κι αταίριαστοι άνθρωποι συνωστίζονται στον ίδιο χώρο. Και αυτός εκεί... Τόσο μεγάλος όσο η ζωή του.

Έχεις γνωριστεί με τον Ρον Λορντ, έτσι δεν είναι, Ρί;

Τσαλακωμένο λινό κοστούμι –αμυδρός λεκές από ούρα στον καβάλο, υποθέτω πως είναι ούρα– και ροζ πουκάμισο με χάσμα ανάμεσα στο πέμπτο και στο έκτο κουμπί. Και κάτω απότο πουκάμισο, ροζ είναι. Υπερβολικά πολλές πληροφορίες.

Ο Ρον με περιεργάζεται· απλώνει διστακτικά το χέρι του. Λοιπόν, χαίρομαι που σε βλέπω και πάλι, Ρίαν.

Ρι. Σκέτο Ρι.

Υποκοριστικό του Ρίαν;

Το Ρι είναι υποκοριστικό του Μαίρη.

Ο Ρον σιωπά καθώς επεξεργάζεται αυτό το γεγονός. Το ζήτημα μ᾽ εμάς τους ανθρώπους είναι ότι επεξεργαζόμαστε τις πληροφορίες με διαφορετική ταχύτητα, ανάλογα μετον άνθρωπο, ανάλογα με την πληροφορία.Κατά ορισμένους τρόπους, είναι πιο εύκολο όταν έχεις να κάνεις με μηχανές. Αν είχα μόλις πει σε μια μηχανή νοημοσύνης ότι τώρα είμαι άντρας, μολονότι γεννήθηκα γυναίκα, δεν θα επιβράδυνε την ταχύτητα επεξεργασίας της.

Είσαι γυναίκα, λοιπόν ; λέει ο Ρον.

Όχι, Ρον. Είμαι υβρίδιο. Με λένε Ρι.

Είσαι άντρας, λοιπόν;

Είμαι τρανς.

Διαφορετικός άνθρωπος, σαν να λέμε;

Διεμφυλικός.

Μοιάζεις σερνικός. Όχι καισοβαρός σερνικός, πάντως σερνικός. Δεν θα σου έδινα συνέντευξη στη Σεξ έκθεση αν ήσουν κοπέλα.

Είμαι τρανς, είπα πάλι.

Ο Νικηφόρος έχει το χέρι του στον ώμο του Ρον.

Ο Ρον έχει αποφασίσει να επενδύσει, λέει ο Νικηφόρος, στην Optimal.

Η Optimal είναι η εταιρεία του Νικηφόρου.

Το λόγκο της Optimal λέει: Το Μέλλον Είναι Τώρα. Μ’ ενοχλεί αυτό, γιατί εάν το μέλλον είναι τώρα, το παρόν πού είναι;

Θαρρώ ο καθηγητής κι εγώ είμαστε στην ίδια δουλειά, λέει οΡον.

Αλήθεια; λέω κοιτάζοντας τον Νικηφόρο.

Ναι, αμέ, λέει ο Ρον. Στο Μέλλον.

Ο Νικηφόρος χαμογελάει. Δεν είναι πάντα καλό σημάδι. Ρον, την έφερες την Κλερ;

Αμέ! Είναι στην γκαρνταρόμπα, διπλωμένη στα δύο.Είναι μονάχα ένα μέτρο και κάτι διπλωμένη στα δύο. Την έβαλα σ᾽ένα σάκο γυμναστηρίου. Λίγοι είναι εκεί. Εννοώ σάκοι. Ο δικός μου είναιαυτός που λέει ADIDAS.

Σκέφτομαι ότι θα ήθελαν να τηδουν κάποιοι προσκεκλημένοι μου. Είναι καθησυχαστική.

Ο Ρον δεν είναι καθησυχασμένος. Δεν μου άρεσε αυτό που είπες για τα σεξ μπότ. Ότι δεν είναι απειλή. Κάθε νέα εξέλιξη είναι απειλή. Σωστά; Κάποια μέρα τα ρομπότ θαείναι μια ανεξάρτητη μορφή ζωής. Αυτό μου είπες όταν είπα ότι ίσως επενδύσω σ᾽εσένα.

* * *

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ: Τι θα συμβεί όταν ο άνθρωπος δεν θα είναι πλέον το πιο ευφυές ον στον πλανήτη; H Tζάνετ Γουίντερσον μας δείχνει πόσο κοντά είμαστε σε αυτό το μέλλον. Ξεκινά το 1816 με τη Mαίρη Σέλεϊ να γράφει τον Φρανκενστάιν για να διασκεδάσει τον ποιητή σύζυγό της Πέρσι και τον φίλο του Μπάιρον, και μεταφέρεται στο σήμερα για να αφηγηθεί την ιστορία του τρανσέξουαλ Ρι Σέλεϊ που ερωτεύεται έναν ειδήμονα στην τεχνητή νοημοσύνη, μιας ομάδας γιατρών που προσπαθούν να ξαναζωντανέψουν πτώματα, και του Ρον που κατασκευάζει ρομπότ-κούκλες του σεξ.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ: H Tζάνετ Γουίντερσον γεννήθηκε στο Μάντσεστερ το 1959. Το πρώτο της βιβλίο, «Oranges Are Not the Only Fruit» (1985), κέρδισε το Βραβείο Whitbread για το καλύτερο Πρώτο Μυθιστόρημα. Ακολούθησαν άλλα δέκα μυθιστορήματα, συλλογές διηγημάτων, δοκίμια και βιβλία για παιδιά. Έργα της έχουν διασκευαστεί για την τηλεόραση, τον κινηματογράφο και το θέατρο, και έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ.