«Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας». Στο νέο της μυθιστόρημα με τίτλο «Το μυστικό ήταν η ζάχαρη» η Τέσυ Μπάιλα επιστρατεύει μια ράτσα εξαίρετων αφηγητών. Έτσι οι ιστορίες της με φόντο την προπολεμική Κρήτη είναι πασπαλισμένες με το αυθεντικό γλυκαντικό της μυθοπλασίας. Η μία διαδέχεται την άλλη στον αέναο κύκλο της ζωής με μικρούς και μεγάλους πρωταγωνιστές να στροβιλίζονται γύρω από την Κατίνα, το κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου. Μυθιστορηματικά ενσταντανέ από τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, από τον εμφύλιο…
Κι όλα αυτά ώσπου να ζευγαρώσει η Κατίνα με τη μοίρα της. Είναι σημαδιακή η στιγμή κατά την οποία ένας συγγραφέας συναντά τον χαρακτήρα εκείνο που δεν μπορεί να διαχειριστεί με τις προσφιλείς του μεθόδους. Ο Θέμελης, ο αρσενικός πόλος του πρωταγωνιστικού γένους, θα ανατρέψει τη μέχρι τώρα αφηγηματική οπτική της Μπάιλα. Θα την υποχρεώσει να αναθεωρήσει την λογοτεχνική της ηθική καθώς περνά από την ασφαλή παράδοση της Κρήτης στον ανατρεπτικό Πειραιά.
Στο μετεμφυλιακό κλίμα μιας βάρβαρης φτώχειας η Κατίνα παύει να είναι η συνείδηση-καλειδοσκόπιο και από παρατηρητής μεταβάλλεται στο τραγικό πρόσωπο που πάσχει. Τι ακριβώς την υποχρεώνει να σπαταλήσει τη ζωή της στα χέρια ενός αχαΐρευτου άντρα; Η Μπάιλα δεν δίνει σαφή απάντηση – καλώς κατά τη γνώμη μου. Αντί γι αυτό φροντίζει μέσα από μικρά επεισόδια να σκιαγραφήσει τον πιο συναρπαστικό χαρακτήρα αυτού του μυθιστορήματος, τον άνθρωπο που με τις ακατανόητες αντιφάσεις του, την απρόκλητη σκληρότητα, τον παραλογισμό και την αδιαφορία του, αναδεικνύεται σε ντοστογιεφσκικό αντι-ήρωα.
Η παραβατική συμπεριφορά του Θέμελη φωτίζει παράξενα όλους τους άλλους αναδεικνύοντας τις αδυναμίες τους. Εκθέτει κυρίως την ίδια την Κατίνα, τα ολέθρια λάθη της, την κάλπικη αυταπάρνηση, την αρτηριοσκλήρωση των προθέσεών της. Η πειθώ του αποστειρωμένου καλού που μας κολοβώνει συναισθηματικά φαίνεται να διαψεύδεται πλήρως στη μυθοπλασία της Μπάιλα και αυτό νομίζω πως είναι το μεγαλύτερο κέρδος που αποκομίζει ο αναγνώστης. Αν το μυστικό για ένα καλό μυθιστόρημα δεν είναι η ζάχαρη τότε είναι σίγουρα η συμφιλίωση με την ιδέα του κακού σε αυτό τον κόσμο. Απόλυτα συμφιλιωμένη και η Τέσυ Μπάιλα υπογράφει ένα μυθιστόρημα που ξεπερνά τις προσδοκίες μας. (Το μυθιστόρημα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός).
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
Με αφορμή το νέο του βιβλίο, «Η ανάγκη της εμψύχωσης», ο ομότιμος καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας μιλά για τη σύγχρονη εποχή της ψυχικής κόπωσης και της εσωτερικής παραίτησης.
17°
