Οι Έλληνες του άνοιγαν την καρδιά τους, οι ξένοι υποκλίνονταν στο επαγγελματικό του θράσος. Είδε πολλά, έμαθε περισσότερα, έγραψε κάποια, ξέρει παραπάνω
Ο Γιάννης Φλέσσας είναι δημοσιογράφος. Για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες έζησε στο πλάι των μεγάλων σταρ του θεάματος. Τους παραμόνευε, σκαρφιζόταν τεχνάσματα για να τους γνωρίσει, ταξίδευε μαζί τους (ή γι’ αυτούς) σε όλο τον κόσμο και τους έκανε αποκλειστικές συνεντεύξεις. Οι Έλληνες του άνοιγαν την καρδιά τους, οι ξένοι υποκλίνονταν στο επαγγελματικό του θράσος. Είδε πολλά, έμαθε περισσότερα, έγραψε κάποια, ξέρει παραπάνω. Και μόλις πρόσφατα εξέδωσε «30 συνεντεύξεις κι ένα αντίο» με τίτλο «Κουβεντιάζοντας» (εκδ. Τετράγωνο). H A.V. ξεφυλλίζει μαζί του το φωτογραφικό άλμπουμ της καριέρας του και ακούει τις 1.000 λέξεις με τις οποίες ισοδυναμεί μία εικόνα…
ΖΑΝ ΠΟΛ ΜΠΕΛΜΟΝΤΟ
Είχε έρθει για την προώθηση της ταινίας «Οι διαρρήκτες», που είχε γυριστεί σε Αθήνα-Πειραιά. 1973, ακόμα επί Χούντας, και ο Βίκτωρ Μιχαηλίδης παρέθεσε προς τιμήν τους δεξίωση στον «Διόνυσο». Ο Μπελμοντό ήταν θεότρελος. Έκανε διαρκώς γκριμάτσες και αστεία, πείραζε συνέχεια τα κορίτσια και ιδιαίτερα τη συμπρωταγωνίστριά του στην ταινία, Νικόλ Καλφάν. Ωραίος άντρας, αληθινός σταρ, «σκληρός», ήδη στα ντουζένια του, καταξιωμένος από την περίοδο της «νουβέλ βαγκ».
ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ - ΖΙΛ ΝΤΑΣΕΝ
Τρύπωσα μέσα στο αμάξι τους, το βράδυ που γύρισαν στην Ελλάδα μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974. Μάλιστα, τέλη ’72 της είχα κάνει μια συνέντευξη στο Παρίσι, αν κι έπρεπε να περάσω χίλιους σκοπέλους για να αποδείξω σε εκείνη και τον κύκλο της ότι δεν ήμουν άνθρωπος της Χούντας. Θυμάμαι της είχα πάει δώρο ένα καραβάκι, αγορασμένο από την οδό Βουλής. Καμία αθηναϊκή εφημερίδα δεν δέχτηκε να τη δημοσιεύσει. Τελικά, μπήκε στη «Θεσσαλονίκη», τον Φλεβάρη του ’73.
Απ’ όσες γυναίκες γνώρισα όλα αυτά τα χρόνια, ήταν η μοναδική που ερωτεύτηκα. Τη βρήκα το 1980 στη Μάνη σε αποστολή με τον Παναγιώτη Τιμογιαννάκη, ενώ γύριζαν μια ελεύθερη κινηματογραφική εκδοχή της σεξπιρικής «Τρικυμίας». Τη φλέρταρα διακριτικά, το δεχόταν πολύ ωραία και μάλιστα δυο - τρία χρόνια μετά, που ξαναβρέθηκα στη Νέα Υόρκη, συναντηθήκαμε. Δεν τη χώνευε καθόλου η γυναίκα μου, γιατί ήξερε πως μου άρεσε. Tο Σάραντον προκύπτει από τον πρώτο της σύζυγο, που ήταν Έλληνας και τον έλεγαν Σαραντόπουλο.
ΕΛΙΑ ΚΑΖΑΝ - ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ
Μου έδωσε τις φωτογραφίες αυτές ο Καζάν, δεν ήμουν παρών. Πρέπει να είναι από τη δεκαετία του ’60. Στην Αλίκη έκανα δύο συνεντεύξεις. Μου άρεσε, πότε ήταν αυθόρμητη, πότε το έπαιζε και λιγάκι, θέλοντας να διασκεδάσει την εντύπωση που είχε ο κόσμος για κείνη.
Ο βραβευμένος Σουηδός μεταφραστής γράφει στην Athens Voice για το Φεστιβάλ Λογοτεχνίας του Μπέργκεν της Νορβηγίας αλλά και για τη λογοτεχνία εν καιρώ πολέμου στην πολύπαθη Ουκρανία
Μια συζήτηση με τη Φωτεινή Τσαλίκογλου για το Απόλυτο Κακό, τα ανείπωτα τραύματα του Εμφυλίου και τη λογοτεχνία ως τρόπο να κοιτάξουμε κατάματα όσα δεν αντέχουμε
8°
