«Ο Φονιάς» στο ΠΛΥΦΑ: Μπήκαμε στις πρόβες λίγο πριν την πρεμιέρα

Ο Φονιάς του Μήτσου Ευθυμιάδη ανεβαίνει στο ΠΛΥΦΑ, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μπίτου. Μια παράσταση που μας μεταφέρει στη δεκαετία του 1980, στο σαλόνι ενός σπιτιού, όπου παρακολουθούμε τη συνομιλία ανάμεσα σε τέσσερις ανθρώπους. Ο Σάββας έχει μόλις βγει από τη φυλακή, όπου έμεινε αρκετά χρόνια για ένα έγκλημα τιμής. Είναι καλεσμένος στο σπίτι της αδερφής του, που είναι παντρεμένη με έναν υπάλληλο τραπέζης. Στο σπίτι τούς επισκέπτεται ένας συγκρατούμενος του Σάββα, με το ψευδώνυμο Ταρζάν, ο οποίος ανάβει τα αίματα και οδηγεί τη συζήτηση σε ζητήματα που πονάνε όλους τους παρευρισκόμενους. 

Βρέθηκα στις πρόβες της παράστασης και αφού παρακολούθησα ένα μέρος της πρόβας, συνομίλησα με τους συντελεστές για την επιλογή του κειμένου, για τους ρόλους τους, για τις διαφορές του τότε με το τώρα σε σχέση με τη θέση της γυναίκας, τα κοινωνικά στερεότυπα και τις αδικίες, τα εγκλήματα τιμής...

«Ο φονιάς» στο ΠΛΥΦΑ: μια συζήτηση με τον σκηνοθέτη Δημήτρη Μπίτο και τους πρωταγωνιστές Τάσο Σωτηράκη, Πανάγο Ιωακείμ, Βασίλη Κανελλόπουλο και Νικολέττα Κοτσαηλίδου

Η επιλογή του κειμένου

Η συζήτηση, όπως ήταν φυσικό, ξεκίνησε από την επιλογή του κειμένου. Είναι ένα έργο που γράφτηκε και πρωτοπαίχτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και ενώ διδάσκεται στις δραματικές σχολές, δεν ανεβαίνει συχνά στο θεατρικό σανίδι. Οπότε απευθύνθηκα στον σκηνοθέτη, ώστε να μάθω πώς αποφάσισε να προχωρήσει τώρα σε αυτό το ανέβασμα.

Δημήτρης Μπίτος: Ήταν συγκυριακό. Τη γνώριζα χρόνια την παράσταση και είχα στο νου μου να την ανεβάσω κάποια στιγμή. Και βρεθήκαμε με τον Τάσο (Σωτηράκη) σε μια παράσταση, ο οποίος είχε και εκείνος την ίδια επιθυμία. Και κάπως έτσι ξεκινήσαμε να το δουλεύουμε. Θεωρώ ότι είναι από τα καλύτερα σύγχρονα νεοελληνικά έργα, όσον αφορά τον ρυθμό του αλλά και την αυθεντικότητα των χαρακτήρων του. Σπανίζουν τέτοιες γραφές». 

Οι υπόλοιποι γνωρίζατε το κείμενο;

Πανάγος Ιωακείμ: Εγώ όχι, αλλά έτυχε να βρίσκομαι και εγώ στην ίδια παράσταση με τον Δημήτρη και τον Τάσο και επειδή έχω ξαναδουλέψει και με τον Δημήτρη, δέχτηκα απευθείας. 

Νικολέττα Κοτσαηλίδου: Το είχα ακουστά μόνο. Γνώριζα -και από φίλους και συναδέλφους- ότι ήταν μια ιστορική παράσταση και όσοι φίλοι και γνωστοί την είχαν δε, είχαν αναφερθεί σε ένα συγκλονιστικό κείμενο. Όταν μου ήρθε η πρόταση και το διάβασα -και μάλιστα το ρούφηξα όλο μεμιάς- κατάλαβα πόσο δίκιο είχαν. 

Βασίλης Κανελλόπουλος: Κι εγώ ακουστά το είχα το έργο και συμπληρώνοντας όσα είπε η Νικολέττα, θεωρώ ότι το κείμενο αυτό σου φανερώνεται σιγά σιγά, όχι από την πρώτη ανάγνωση. Χρειάστηκε να το διαβάσω αρκετές φορές και άρχισα να μαγεύομαι από την τρίτη φορά. Είχα ακούσει ότι όταν είχε πρωτοανέβει, είχε σαρώσει.

Τάσος Σωτηράκης: Εγώ είχα την τύχη να μου δώσει τον ρόλο του Σάββα στη σχολή η Χριστίνα Σιμοπούλου, που ήταν η πρώτη ηθοποιός που έπαιξε τον ρόλο της Μαρίας. Και κάπως ταυτίστηκα από τότε με τον ρόλο αυτό και ήθελα να τον παίξω. Μέχρι που έφτασε αυτή η ευτυχής συγκυρία. 

Δημήτρης Μπίτος: Να σημειώσω εδώ ότι ενώ το έργο τοποθετείται γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 1970 -κι εμείς εκεί το παίζουμε- είναι έτσι γραμμένο, ώστε θα μπορούσε να αφορά οποιοδήποτε τόπο -όχι αμιγώς την Ελλάδα- και οποιονδήποτε χρόνο, καθώς είναι άχρονο. Και θεωρώ ότι τα παιδιά είναι ένας ένας: έχουμε τον Τάσο Σωτηράκη, που κάνει τον Σάββα (τον φονιά), τη Νικολέττα Κοτσαηλίδου, που κάνει τη Μαρία, την αδερφή του Σάββα, τον Βασίλη Κανελλόπουλο, που κάνει τον σύζυγό της, τον τραπεζικό υπάλληλο -που έχει και αυτός τις εκρήξεις του μέσα στο έργο- και τον Πανάγο Ιωακείμ που κάνει τον Ταρζάν.

Οι ηθοποιοί μιλούν για τους ρόλους τους

Οι ηθοποιοί κλήθηκαν να περιγράψουν τον ρόλο τους με τρία επίθετα.

Νικολέττα Κοτσαηλίδου (Μαρία) : Κλειστή, ευαίσθητη, τραυματισμένη

Πανάγος Ιωακείμ (Ταρζάν): Παρορμητικός, δολοπλόκος αλλά και ψυχούλα.

Τάσος Σωτηράκης (Σάββας): Είναι πολύ δύσκολο να περιοριστώ σε τρία επίθετα για να περιγράψω τον ρόλο μου. Όπως είπα παραπάνω, είχα ταυτιστεί με τον ρόλο αυτό στη σχολή. Και ήρθε αυτή η μαγική συγκυρία -γιατί πιστεύω στη μαγεία των ανθρώπων-που το συζητήσαμε με τον Δημήτρη Μπίτο. Και οφείλω να ομολογήσω ότι τώρα που ολοκληρώνουμε τις πρόβες και ετοιμαζόμαστε για την παράσταση, ότι εκπληρώνεται ένα όνειρό μου. Γιατί έτσι τον είχα φανταστεί αυτόν τον ρόλο. Και ο Δημήτρης μου έδωσε την ευκαιρία να προχωρήσουμε σε αυτόν τον δρόμο. 

Ο Σάββας, λοιπόν, είναι ένας πάρα πολύ πολύπλοκος άνθρωπος. Είναι και αυτός τραυματισμένος, όπως η Μαρία, η αδερφή του. Αλλά είναι και μπεσαλής. Βέβαια, μέσα από την πάλη της επιβίωσης μέσα στη φυλακή, «βρώμισε» η καθαρότητά του. Ωστόσο, έχει πολύ ψηλά την οικογένεια, εν προκειμένω τη μάνα του γιατί εκείνη μεγάλωσε μόνη τα παιδιά της. Έτσι διαπράττει ένα έγκλημα τιμής για να υπερασπιστεί τη μάνα του. Και θεωρώ ότι η παράσταση δείχνει πόση δύναμη είχε και έχει ακόμα η μάνα μέσα στην ελληνική οικογένεια. Ό,τι και να είναι, ό,τι και να κάνει, για τον Σάββα, η μάνα είναι μάνα. Οπότε δεν ξέρεις αν πρέπει να τον αγαπήσεις, να τον μισήσεις, να τον δικαιολογήσεις, να τον λυπηθείς... Στο φινάλε, θεωρώ ότι τον λυπάσαι. Πάντως ενώ είναι ένα αγρίμι, ένα θηρίο, είναι παράλληλα και ένα μικρό παιδί. 

Με αφορμή τα λόγια του Τάσου για τη μάνα, επιστρέφω στη Μαρία για να τη ρωτήσω για τη σχέση με τη μάνα της. Φαίνεται σαν να μην την αγαπούσε. Πώς βιώνεις εσύ αυτή τη σχέση μάνας-κόρης ως Μαρία στην παράσταση;

Νικολέττα Κοτσαηλίδου: Αυτό που βιώνει η Μαρία είναι αυτό που βίωναν οι περισσότερες γυναίκες παλιότερα, όταν οι μανάδες έλεγαν «έχω ένα παιδί και ένα κορίτσι». Όταν η Μαρία μέσα στην παράσταση αναφέρεται στη φράση της μάνας της «εγώ ένα παιδί έχω, τον Σάββα», καταλαβαίνουμε ότι αυτό έχει δημιουργήσει μέσα στην ηρωίδα μια τρύπα, μια πληγή, που όσες αγκαλιές και να πάρει, όση αγάπη και αν της προσφέρει ο άντρας της, αυτή η πληγή δεν κλείνει ποτέ. Ειδικά από τη στιγμή που η μάνα έχει φύγει από τη ζωή. Ευτυχώς εγώ δεν έχω ζήσει κάτι τέτοιο αλλά το έχω ακούσει από γνωστούς μου. Ούτε στον εχθρό μου δεν θα ήθελα να νιώσει ότι δεν τον αγαπά η μητέρα του. Ωστόσο οι μανάδες έχουν υπάρξει στο παρελθόν πάρα πολύ σκληρές με τις κόρες τους. Οπότε αυτή η στάση της μάνας έχει κάνει τη Μαρία πιο ευαίσθητη. Φαίνεται λες και θα έκανε τα πάντα για να ακούσει ένα «μπράβο», για να κερδίσει χάδια. Είχε μια βαθιά λαχτάρα να αγαπηθεί. 

Παράλληλα έχουμε μια γυναίκα χήρα, μια νέα γυναίκα χήρα που μεγαλώνει δυο παιδιά. Από την άλλη δεν παύει να είναι γυναίκα. Ωστόσο, εκείνη την εποχή υπήρχε η κατακραυγή του κόσμου αν η συμπεριφορά της δεν ήταν σύμφωνη με τα κοινωνικά στερεότυπα. Πώς το σχολιάζεις αυτό ως γυναίκα σήμερα;

Αυτή η κατακραυγή υπάρχει σε έναν μικρό βαθμό και σήμερα, δυστυχώς. Και φοβάμαι ότι όσο περνούν τα χρόνια, γινόμαστε ακόμα πιο πουριτανοί και κλεινόμαστε. Υπάρχει δυστυχώς μια τάση προς τα εκεί. Είναι πολύ ενοχλητικό για μια γυναίκα όταν γίνεται μάνα. Από εκεί ξεκινάνε όλα για μένα. Κι εγώ ως Μαρία θυμώνω με τον Σάββα γιατί δεν θεωρώ ότι υπερασπίστηκε με τον σωστό τρόπο τη μάνα του, με τον τσαμπουκά και τον φόνο αυτού που την προσέβαλε. Αλλά είναι και θέμα των αντρών να μην μπορούν να δουν τη μάνα τους ως γυναίκα. Και γενικότερα θεωρώ ότι ξεχνάμε ότι οι γονείς μας είναι και αυτοί άνθρωποι, κάνουν τα λάθη τους, επιτρέπεται να χωρίζουνε... 

Και περνάμε στον σύζυγο της Μαρίας, τον Γιάννη:

Βασίλης Κανελλόπουλος (Γιάννης): Ο δικός μου ρόλος με δυσκολεύει σε κάποια σημεία λόγω της εποχής. Οπότε για παράδειγμα σε κάποιο σημείο της λέει «Φέρε μου ένα μαξιλάρι». Κι εμένα μου βγαίνει αυτόματα να προσθέσω το «σε παρακαλώ», που δεν υπάρχει στο κείμενο γιατί τότε ήταν αυτονόητο ότι τις δουλειές του σπιτιού τις έκανε μόνο η γυναίκα. Τώρα θεωρώ ότι έχει γίνει πιο συμμετοχικό το πράγμα. Οι άντρες έχουν αναλάβει περισσότερο τον ρόλο του πατέρα ενώ συμμετέχουν και στις δουλειές του σπιτιού. 

Όσον αφορά τα επίθετα που μας ζήτησες, ο Γιάννης είναι υπομονετικός και προσαρμοστικός, ενώ θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι και φιλόδοξος σε μεγάλο βαθμό. Επίσης φαίνεται να υποστηρίζει πολύ τη Μαρία, η οποία μάλιστα έχει και κάποια θέματα υγείας. Και στηρίζει και τον αδερφό της. Δεν ήταν εύκολο εκείνη την εποχή να παντρευτείς μια γυναίκα που ο αδερφός της ήταν στη φυλακή. Και μάλιστα ο Γιάννης είναι και τραπεζικός υπάλληλος, δηλαδή είχε πολλές επιλογές. Παρ΄ όλα αυτά, αγάπησε τη Μαρία. Είναι στοργικός απέναντί της, στέλνει χρήματα στον αδερφό της. Και λειτουργεί σαν πέπλο προστασίας για εκείνη. Και μάλιστα έχει και μια καλή διάθεση και προς τον Σάββα, δηλαδή δεν του στέλνει μόνο χρήματα. Έχει βέβαια και εκείνος κάποιες εκρήξεις στο έργο, παρόλο που έχει μια πιο τακτοποιημένη, ας πούμε, ζωή, σε σχέση με τους υπόλοιπους. Αντιπροσωπεύει, θα λέγαμε, την κανονικότητα. Αλλά και η κανονικότητα μερικές φορές κάνει «μπαμ».

Ο ορισμός της ηθικής μέσα από το κείμενο του Μήτσου Ευθυμιάδη

Μέσα στο κείμενο, τίθεται έντονα το ζήτημα της ηθικής, οπότε θα ήθελα να μου θέσει ο καθένας από εσάς έναν ορισμό του τι θεωρεί ηθικό και ως άνθρωπος αλλά και ως ρόλος στη συγκεκριμένη παράσταση.

Πανάγος Ιωακείμ: Αυτό είναι το θέμα του έργου. Μιλάω 100% εδώ ως Ταρζάν, διότι αυτό είναι ένα ερώτημα που απαντά ο ίδιος μέσα στην παράσταση όταν λέει: «Ποια ηθική; Εγώ άλλα έμαθα από παιδί: ξύλο με το τσουβάλι, πείνα και των γονέων». Ο ήρωας κινείται πάνω σε αυτόν τον άξονα. Δεν έχει μάθει κάτι άλλο. Άλλωστε στη ζωή μας πορευόμαστε ανάλογα με τα βιώματα που έχουμε. Και δύσκολα τα πετάμε και από πάνω μας.

Δημήτρης Μπίτος: Και μην ξεχνάς ότι αν δεν υπήρχε ο Ταρζάν σε αυτό το σπίτι, δεν θα είχε συμβεί απολύτως τίποτα. Είναι η «βόμβα», που μπαίνει μέσα, άθελα του Σάββα.

Όσον αφορά την ηθική, για τον καθένα είναι τελείως διαφορετικό. Εξαρτάται σε τι πλαίσιο μπαίνεις. Αλλάζει η ηθική αν ζεις μέσα στις φυλακές, αλλάζει αν ζεις στην Ψέριμο μόνος σου, αλλάζει αν βρίσκεσαι με κόσμο μέσα σε ένα μετρό. Σε ό,τι αφορά τον πολιτισμό μας και το 2026, δεν νομίζω ότι απέχουμε και πολύ από τον Μεσαίωνα. Είναι ακόμα εδώ, με άλλη όψη. 

Βασίλης Κανελλόπουλος: Αυτή η ερώτηση που έκανες, νομίζω ότι είναι όλο το έργο μας. Αυτό θέλει να πει, ποια είναι η ηθική, τι είναι. Δηλαδή βλέπεις ότι ενώ έχει σκοτώσει ο άλλος, μετά έκανε κάτι άλλο στη φυλακή για να επιβιώσει. Και εκεί είναι πιο ελαστικός με την ηθική του.

Νικολέττα Κοτσαηλίδου: Η ηθική έχει να κάνει με την επιβίωση, νομίζω. 

Τάσος Σωτηράκης: Είναι κάτι πάρα πολύ σχετικό πια η ηθική. Για μένα βέβαια είναι κάτι πάρα πολύ συγκεκριμένο. Ο ηθικός κώδικας ενός ανθρώπου ορίζει την προσωπικότητά του. Εγώ θα τονίσω κάτι που είναι πολύ σημαντικό για τα προσωπικά μου δεδομένα, ότι η ηθική προέρχεται από το οικογενειακό περιβάλλον, όπως πολλά πράγματα στο χτίσιμο της προσωπικότητας ενός ανθρώπου. Δεν είναι μόνο ο δικός του προσωπικός ηθικός κώδικας αλλά το πώς έρχεται και το κοινωνεί μέσα στον κόσμο όπου ζει. Η ηθική λοιπόν για μένα έχει να κάνει με το πώς πορεύομαι στην κοινωνία. Έχω μια φράση του πατέρα μου που δεν την ξεχνάω ποτέ, που μάλιστα την είχε πει στο βίντεο της βάπτισής μου. Όταν τον ρώτησαν εκεί τι εύχεται για τον γιο του, είπε: «Να είναι σωστός άνθρωπος». Και ακόμα και στο σχολείο όταν μπόρεσε και ερχόταν λόγω δουλειάς, αυτό που τον ένοιαζε δεν ήταν αν θα ήμουν καλός μαθητής αλλά αν ήμουν εντάξει απέναντι στους άλλους. Το ίδιο κάνω και εγώ με έναν τρόπο. Πάει τώρα η κόρη μου στο νήπιο και στην τελευταία ενημέρωση, ρώτησα: «σας δημιουργεί πρόβλημα; Είναι εντάξει με εσάς τις δασκάλες και με τα άλλα παιδιά»; Με ενδιαφέρει να είναι σωστός άνθρωπος. Αυτό θα της δώσει τα εφόδια να φτιάξει το δικό της ηθικό κώδικα. Χωρίς να σημαίνει ότι είμαι σωστός, άρα και παθητικός. Αντίθετα, αν είσαι ηθικός, έχεις και το αίσθημα της σύγκρουσης, αρκεί να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου και να βλέπεις ποιο είναι το συλλογικό καλό. Όταν είμαι εγώ σωστός σε κάθε πράγμα, έχω και κάθε δικαίωμα στην πρώτη στραβή να απαιτήσω και το οτιδήποτε. Όταν εγώ είμαι εντάξει απέναντι στους άλλους, έχω και την απαίτηση να είναι και οι άλλοι εντάξει απέναντί μου. 

Νικολέττα Κοτσαηλίδου: Αυτό που κάποτε λέγαμε, να είσαι «καλός άνθρωπος», έτσι την καταλαβαίνω εγώ την ηθική. Να είσαι καλός με τους άλλους. Και όταν λέμε για την επιβίωση, εννοούμε στα ακραία πράγματα. Με την έννοια του ότι αν δεν είχα να φάω, πόσες μέρες θα άντεχα μέχρι να πάω να κλέψω κάτι που τρώει ένας άλλος;

Δημήτρης Μπίτος: Μην ξεχνάς εδώ ότι στη δική μας παράσταση, υποσυνείδητα -και από την πλευρά των ηθοποιών- αλλά και πολύ συνειδητά -από εμένα, ως σκηνοθέτη- το κύριο γεγονός της όλης ιστορίας είναι η μήτρα. Η «Πενθεσίλεια», που τη λέω εγώ, δηλαδή κάτι που γεννιέται και πεθαίνει αμέσως. Η μάνα όταν φέρνει ένα παιδί στον κόσμο και σταματά να το κουβαλά μέσα της, απελευθερώνεται από κάποιο συναίσθημα, το ίδιο και το παιδί. Αυτή η σχέση του Σάββα με τη μάνα είναι τόσο βαθιά ριζωμένη, δεν έχει κοπεί ακόμη ο ομφάλιος λώρος. Γίνεται ένα έγκλημα γιατί κάποιος έθιξε την οικογένειά μου, τη μάνα μου. Ενώ γινόταν τόσα μπροστά στα μάτια του, αρνιόταν ή δεν ήθελε να ξέρει. Ενώ η αδερφή του ήξερε πολύ καλά ποια ήταν η μάνα τους. Τότε ότι ο Σάββας τελικά δέχεται την εικόνα της μάνας από στενό μαρκάρισμα της αδερφής του, αυτό αποτελεί και την πρώτη του ανάσα έξω από τη μήτρα. Είναι σαν να τελειώνει ο κόσμος του. Σαν να μην υπάρχει άλλος χώρος για αναπνοή. Και αυτό είναι το έργο. Δεν είναι φόνος. Είναι ο φονιάς που στριφογυρίζει τελείως αμέριμνα σαν ένα παιδί μέσα σε ένα αντρικό σώμα. Αυτή είναι η κατάρρευσή του. Και εμείς εκεί το οδηγούμε με τη δική μας παράσταση...

Η ενέργεια και ο ρυθμός της παράστασης

Παρατήρησα ένταση τόσο εσωτερική όσο και ενίοτε στις κινήσεις των ηθοποιών. Αυτό αποτελεί στοιχείο της σκηνοθετικής σας προσέγγισης;

Δημήτρης Μπίτος: Οι αλλαγές που είναι χρήσιμο να κάνουν οι ηθοποιοί -από τη μια διάθεση στην άλλη-, γίνονται με ταχύτητα φωτός, κάτι που θέλει τρομερές αισθήσεις σκηνικά από τον ηθοποιό. Και αυτό προυποθέτει μια συνέπεια συμφωνημένη μέσα στην ομάδα και ενεργειακά και υποκριτικά. Είναι μια παράσταση συνόλου δηλαδή. Που αν λείψει ο άλλος, έστω και ένα δευτερόλεπτο δεν μπορεί να υπάρξει χώρος για κάποιον άλλο. Και είναι πολύ δύσκολο αυτό που κάνουν και οι τέσσερις ηθοποιοί. Και οφείλω να ομολογήσω ότι αυτό το κείμενο το κάνεις μόνο όταν βρίσκεις κατάλληλους ηθοποιούς για αυτό. Και εμείς είμαστε τυχεροί να έχουμε αυτή τη βάση, κάτι που δεν συμβαίνει συχνά. Δεν κάνουμε μια παράσταση από ανάγκη, από επιθυμία την κάνουμε. Και αυτό κάνει τη διαφορά.

Το κείμενο δεν έχει πειραχτεί. Αλλά το έχουμε πειράξει σε άλλα πράγματα. Έχουμε πειράξει τις εντάσεις των λέξεων.

Είναι τόσο αυστηρός ο ρυθμός που θα λέγαμε ότι η παράσταση είναι χτισμένη σαν παρτιτούρα;

Δημήτρης Μπίτος: Είναι απολύτως συγχρονισμένα τα πράγματα. Ο συγχρονισμός όμως που χρειάζεται μια σκηνή εμπεριέχει μια επαφή είτε προσωπική είτε με τους υπόλοιπους. Είναι παρτιτούρα εντός εισαγωγικών διότι έχει συγκεκριμένες εντάσεις, συγκεκριμένες κινήσεις, δεν είναι τίποτα στον αέρα. Αλλά όλο αυτό το πράγμα, δεν θα έχει μια σταθεροποιημένη ενέργεια. Θα εξελίσσεται μέρα με τη μέρα, παράσταση με την παράσταση. Γιατί είναι πάρα πολύ δύσκολο αυτό που κάνουν τα παιδιά. Είναι ατάκα πάνω στην ατάκα, βρίσκονται στην τσίτα συνεχώς. Άλλοι είναι στη σιωπή αλλά εκρήγνυνται μετά. Ο άλλος δεν βάζει συνέχεια γλώσσα μέσα. Και οι τέσσερις ρόλοι είναι σαν μια θάλασσα που ποτέ δεν κοπάζει. Δεν υπάρχει νηνεμία σε καμία στιγμή. Αλλά ό,τι βλέπεις είναι απολύτως συγχρονισμένο και συμφωνημένο. 

Τάσος Σωτηράκης: Να σου μιλήσω και ως μουσικός τώρα. Θα πω ότι είναι μια οικογενειακή συμφωνία με τέσσερα όργανα, τα οποία είναι σολιστικά. Όπου ανά πάσα στιγμή παίρνει ο καθένας τη θέση του πρώτου βιολιού. Είναι πάρα πολύ εύκολο, στην κόψη του ξυραφιού, αυτό το πράγμα να ξεκουρδιστεί. Δεν δημιουργεί όμως καμία παραφωνία. Οπότε με αυτή τη λογική, έχουμε μια παρτιτούρα. Η οποία από πρόβα σε πρόβα -κι όπως είπε και ο Δημήτρης, από παράσταση σε παράσταση- θα ξαναγράφουμε τις νότες, θα ξαναγράφουμε τα μέρη μας, με μόνο γνώμονα να μην ξεκουρδιστεί ποτέ αυτό. 

Και φεύγουμε και πάμε στο πρώτο που είπε ο Δημήτρης, ότι είναι οικουμενικό το έργο και θα πω ότι θυμίζει τις ρώσικες  Συμφωνίες, τη ρώσικη σχολή Συμφωνιών. Οι δυναμικές είναι τελείως διαφορετικές. Εκεί που είμαστε pianissimo μπορούμε να πάμε forte σε χρόνο dt. Γιατί αυτό έχει να κάνει και με τον ρυθμό. Θα ξεκουρδιστεί αν κάνουμε λάθος στον ρυθμό μας. Και βέβαια εκεί παίζει κιόλας αυτό που μας τονίζει συχνά ο Δημήτρης: η αλήθεια μας. Αν δεν δει ο θεατής την αλήθεια σου, δεν θα παραμυθιαστεί. Ακόμα και παράφωνη να είναι, θα παραμυθιαστεί.

Και ο θεατής είναι συμμέτοχος σε αυτή τη Συμφωνία;

Δημήτρης Μπίτος: Θα είναι συμμέτοχος θέλοντας και μη. Μπαίνοντας θα του έρχονται μυρωδιές, καθώς θα μαγειρεύουμε κανονικά στη σκηνή. Οπότε ο θεατής μπαίνει μες στην αίθουσα και μυρίζει φαγητό. Θα τρώνε κανονικά οι ηθοποιοί. Με το που μπαίνεις μέσα, μπαίνεις σε ένα σπίτι. Είναι τέτοια η ένταση της παράστασης που τον θέλουμε συμμέτοχο τον θεατή. 

Βασίλης Κανελλόπουλος: Εδώ ο θεατής θα είναι στο ένα μέτρο. Δημιουργείται μια αίσθηση δωματίου, σπιτιού, ένα κλειστοφοβικό πλαίσιο, ένα σκοτεινό πλαίσιο με βαριά ατμόσφαιρα, οπότε αναγκαστικά ο θεατής μπαίνει σε αυτό.

ΙΝFO
ΠΛΥΦΑ, Πρεμιέρα 14 Νοεμβρίου