Μαριέλα Δουμπού: «Αν κάτι αξίζει να διασωθεί, αυτό είναι η ζεστασιά κι η αγάπη»

Η παράσταση «Χρυσός Δίσκος», σε κείμενο και σκηνοθεσία της Δανάης Λιοδάκη, που έκανε πρεμιέρα τα περασμένο καλοκαίρι στο πλαίσιο του «Όλη η Ελλάδα, ένας πολιτισμός», παίζεται τώρα στο ΠΛΥΦΑ και εμπνέεται από ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη το 1977. Πιο συγκεκριμένα, εκείνη τη χρονιά η NASA στέλνει στο διάστημα τον Χρυσό Δίσκο, ένα μήνυμα προς έναν άγνωστο εξωγήινο παραλήπτη που περιλαμβάνει μουσική, εικόνες και ήχους από τη ζωή στη Γη. Σχεδόν πενήντα χρόνια αργότερα, δύο αδελφές ανακαλύπτουν στο πατρικό τους σπίτι, σε ένα χωριό της Ελλάδας, γράμματα που αποκαλύπτουν ένα οικογενειακό μυστικό. Η αναζήτησή τους τις οδηγεί στην Ελλάδα της δικτατορίας, στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’70 και στον Λίβανο, συνδέοντας τις προσωπικές ιστορίες με τον αντιδικτατορικό αγώνα και την παλαιστινιακή αντίσταση. 

Η Μαριέλα Δουμπού υποδύεται τη μία από τις δυο αδερφές, την Αγάπη, που μάλιστα είναι δίδυμη με την άλλη, την Ειρήνη. Με αφορμή την παράσταση, μιλήσαμε για τα διλήμματα και τα ερωτήματα που θέτει, για το πώς βιώνει τη σύγχρονη παγκόσμια πραγματικότητα αλλά και το τι θα διέσωζε εκείνη στον δικό της «Χρυσό Δίσκο» αν ερχόταν το τέλος της ανθρωπότητας. 

Μαριέλα Δουμπού: Συνέντευξη για τον «Χρυσό Δίσκο» στο ΠΛΥΦΑ

Στην παράσταση στο ΠΛΥΦΑ παρακολουθούμε δύο αδελφές να αδειάζουν το πατρικό τους σπίτι και να ανακαλύπτουν οικογενειακά μυστικά. Πόσο εύκολα ή δύσκολα διαχειριζόμαστε τη δική μας προσωπική και οικογενειακή μνήμη όταν έρχεται η ώρα να «αδειάσουμε» το παρελθόν;
Αυτή από μόνη της είναι μία εξαιρετικά συγκινητική και τρομακτική κατ’εμε στιγμή, που ευτυχώς δεν έχω ζήσει ακόμη και δυστυχώς η ιδέα του με ανατριχιάζει. Νιώθω πως το παρελθόν δεν αδειάζει, καθώς το παρελθόν είναι οι αναμνήσεις μας. Η μνήμη και οι αναμνήσεις μας είμαστε εμείς, από αυτές έχει συντελεστεί ο χαρακτήρας μας. Είναι φοβερό πως προσπαθούμε συχνά στην καθημερινότητά μας να απαλλαχτούμε από αυτές, αλλά αυτές μας έχουν διαμορφώσει. Φυσικά, εκτός από ευτυχισμένες και χαρούμενες αναμνήσεις, όλα τα άτομα κουβαλάμε και πιο σκοτεινές στιγμές. Και αυτές δυστυχώς, έχουν παίξει καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση μας.Γι’αυτό η ψυχοθεραπεία είναι πολύ σημαντική, ώστε να μπορούμε να διαχειριστούμε όσα συνέβησαν και συμβαίνουν και να προσπαθούμε να εξελισσόμαστε και να συνεχίζουμε μετά από τέτοιες στιγμές.

Πώς θα περιέγραφες την ηρωίδα που υποδύεσαι στον Χρυσό Δίσκο; Τι κοινά στοιχεία έχει με τη δική σου προσωπικότητα; Σε τι διαφωνείς;
Η Αγάπη είναι η δίδυμη αδερφή της Ειρήνης! Είναι πολύ πιο συνδεδεμένη με το συναίσθημά της, είναι αρκετά δεμένη με την οικογένειά της και έχει περιέργεια να ανακαλύψει τα μυστικά του παρελθόντος των δικών της, προσπαθώντας να συνδεθεί ακόμη περισσότερο μαζί τους. Είναι εκείνη που δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια και εναποθέτει τις ελπίδες της στους ανθρώπους. Φαίνεται τρομερά δεμένη με την αδερφή της και είναι αυτή που σε κάθε τσακωμό θα προτιμήσει να κάνει ένα βήμα πίσω προκειμένου να μη στεναχωρήσει και να μη ταράξει τις σχέσεις της. Ένα κοινό χαρακτηριστικό που έχει η Αγάπη με την Μαριέλα είναι η αγάπη και η σύνδεση με τις αδελφές μας. Χάρη της Αναστασίας, της αδελφής μου είμαι αυτή που είμαι σήμερα. Η φιγούρα της στην ανάπτυξη μου, έπαιξε καταλυτικό ρόλο και συναισθηματικά και σε θέματα επιρροών. Ήμουν η μίμος της, άκουγα και διάβαζα ό,τι και εκείνη. Ενίοτε, προσπαθούσα ακόμη και να αντιγράφω τον γραφικό της χαρακτήρα. Η σχέση μου μαζί της, ήταν κάτι που έφερνα πολύ στις πρόβες και με βοήθησε να δημιουργήσω αυτή την πλευρά της, μαζί φυσικά με τη συνεργασία μου με την Ευσταθία (Ειρήνη) που είναι η αδερφική μου φίλη.

Η υπόθεση του Χρυσού Δίσκου συνδέει ιστορικά γεγονότα και μας ταξιδεύει από την αποστολή του Voyager και το 1977 σε μια ιστορία που αγγίζει τον αντιδικτατορικό αγώνα, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη. Πώς ταξιδεύεις μέσα στην ιστορία μέσω της ηρωίδας που υποδύεσαι; Πώς μπλέκεται η μυθοπλασία με τα αληθινά γεγονότα, ειδικά σήμερα, σε μια περίοδο με έντονες πολεμικές συγκρούσεις παγκοσμίως;
Η Δανάη Λιοδάκη, που έγραψε και σκηνοθέτησε το έργο, έχει μία τρομερή ικανότητα να μπλέκει την μυθοπλασία με τα αληθινά γεγονότα πράγμα που θαυμάζω αδιανόητα καθώς δημιουργεί κόσμους που μοιάζουν τόσο φανταστικοί αλλά και αληθινοί ταυτόχρονα …. Υπάρχει το τέχνασμα των γραμμάτων από τα οποία ηρωίδες της ιστορίας μας ανακαλύπτουν τους γονείς τους και βλέπουν τι συνέβαινε ιστορικά από τον πόλεμο στο Λίβανο και μετά, που δυστυχώς αυτή ιστορία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Βλέπουμε την ιστορία ενός ανθρώπου ο οποίος πίστευε στην αγάπη την ειρήνη και τη δικαιοσύνη κάτι που δυστυχώς λείπει στις μέρες μας, καθώς περιτριγυριζόμαστε από μίσος, συμφέροντα των λίγων, απανθρωπιά και πολέμους. Αυτή τη στιγμή συντελείται η μεγαλύτερη γενοκτονία στη σύγχρονη ιστορία και τεράστιο μέρος του κόσμου δεν το αναγνωρίζει. Είναι μία πολύ θλιβερή και εξοργιστική ιστορία και ακριβώς επειδή συνεχίζεται μέχρι σήμερα με επηρεάζει πάρα πολύ και προσωπικά. Δεν αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλός μου, πώς, ενώ ζούμε την εποχή της απεριόριστης πρόσβασης σε δεδομένα και ειδήσεις, δεν είμαστε όλα τα άτομα στους δρόμους, αλληλέγγυα για να διεκδικήσουμε το αυτονόητο.

Το κεντρικό ερώτημα του έργου είναι «τι αξίζει να διασωθεί από την ιστορία της ανθρωπότητας». Αν σου δινόταν η ευκαιρία να διαλέξεις εσύ ένα μόνο πράγμα για να μπει σε έναν σύγχρονο Χρυσό Δίσκο, τι θα επέλεγες;
Πριν γράψει η Δανάη το κείμενο, κάναμε ένα διάστημα αρκετές συζητήσεις και αυτοσχεδιασμούς και αυτή είναι μία ερώτηση που μας είχε κάνει. Δε θυμάμαι τι είχα απαντήσει, αλλά θυμάμαι ότι με είχε δυσκολέψει πάρα πολύ αυτή η ερώτηση καθώς δεν μπορούσα να αποφασίσω. Νιώθω ότι είναι μία τεράστια ευθύνη που πρέπει να πάρω και μου είναι δύσκολο. Θυμάμαι σίγουρα ότι είχα επιλέξει ένα μουσικό κομμάτι και την αίσθηση της μυρωδιάς. Ακόμη και τώρα που απαντώ σε αυτή την ερώτηση δεν έχω αποφασίσει σίγουρα, αλλά νομίζω ότι αν μπορούσα με κάποιο τρόπο να απεικονίσω την αίσθηση και τη ζεστασιά της αγάπης θα έβαζα αυτό.

Πες μας για τη θεατρική ομάδα b.p.m. (beats per minute). Ανήκεις στα ιδρυτικά στελέχη ή απλώς συνεργάζεσαι μαζί τους; Σας ενδιαφέρει να θίγετε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα μέσα από τις παραστάσεις σας;
Το 2018, όταν αποφοιτήσαμε από τη δραματική σχολή του θεάτρου τέχνης, αποφασίσαμε πως θέλουμε να δημιουργήσουμε μία ομάδα ώστε να μπορούμε να θίγουμε πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα που θεωρούμε ότι χρειάζεται να ακουστούν και να αφηγούμαστε ιστορίες στον κόσμο. Όλες μας οι παραστάσεις έχουν αυτό τον πυρήνα. Όλες θίγουν καταστάσεις και φαινόμενα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά στη ζωή μας​. Η ομάδα μάς έδωσε την ελευθερία να το κάνουμε αυτό πράξη.

Με το που αποφοίτησες από τη σχολή, ξεκίνησες να δουλεύεις τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση. Και έχεις συνεχίσει κάπως έτσι. Ποιες είναι οι διαφορές για σένα όταν δουλεύεις στα δυο αυτά μέσα; Πώς μοιράζεις τον χρόνο σου και πώς αντεπεξέρχεσαι στο βαρύ πρόγραμμα (γυρίσματα, παραστάσεις κλπ).
Είμαι αρκετά τυχερή που σε αυτά τα σχεδόν 10 χρόνια που δουλεύω ως ηθοποιός έχω δουλειά στον τομέα μου. Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν πάρα πολύ μεγάλες περίοδοι μέσα στη χρονιά που δεν έχω καθόλου προσωπικό χρόνο. Ωστόσο, υπάρχουν και κάποιες περίοδοι που δεν έχω τόση δουλειά ή δεν έχω δουλειά. Όταν επικρατεί η πρώτη συνθήκη λείπω απ’ το σπίτι σίγουρα 15 ώρες και προσπαθώ αν τα καταφέρνω να χωράω κάπου λίγο χρόνο για γυμναστική και σίγουρα λίγο χρόνο για τα... φιλαρίνια μου. Και στο θέατρο και στην τηλεόραση περνάω πάρα πολύ ωραία. Μου αρέσουν πολύ και οι δύο συνθήκες αν και είναι δύο αρκετά διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους. Το θέατρο είναι ένας ζωντανός οργανισμός επομένως κάθε μέρα βρίσκεσαι αντιμέτωπη με εκπλήξεις, ενώ η τηλεόραση έχει μία διαφορετική σταθερά που χρειάζεται αρκετές φορές το επάγγελμά μας.

Ποιες αλλαγές έφερε στη ζωή σου η αναγνωρισιμότητα που κέρδισες πιο εύκολα -και αρκετά γρήγορα- από την τηλεόραση; Πώς την αντιμετώπισες;
Νιώθω πως δεν έχει αλλάξει η ζωή μου από όταν ξεκίνησα να δουλεύω ως ηθοποιός στην καθημερινότητά μου. Έχει αλλάξει η προσωπικότητά μου καθώς μεγαλώνω, εξελίσσομαι, συνεργάζομαι πολύ συχνά με νέα άτομα σε νέες συνθήκες. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάποια αναγνωρισιμότητα που έχει επηρεάσει την καθημερινότητά μου. Ίσως, έχω δημιουργήσει πιο πολλές φιλίες στο σουπερμάρκετ, στα νοσοκομεία ή στη λαϊκή. Το οποίο είναι εξαιρετικά γλυκό ,όμως όχι ανατρεπτικό για την ζωή μου και την καθημερινότητά μου.

Έχεις δουλέψει και με τον Βασίλη Κουκαλάνι στη Συντεχνία του γέλιου. Πώς ήταν η συνεργασία σου μαζί του; Πώς είναι τα παιδιά ως θεατές, ειδικά σε ένα τέτοιο θεατρικό έργο που τα προσεγγίζει μιλώντας στη δική τους γλώσσα;
Με τον Βασίλη Κουκαλάνι συνεργαστήκαμε τρία χρόνια στη συντεχνία του γέλιου και έκτοτε συχνά πυκνά όλο και κάπως συμμετέχω στις νέες του δουλειές. Προσπαθώ να συμβάλω και εγώ στη συντεχνία όσο μπορώ καθώς είναι μία ομάδα που αγαπώ πάρα πολύ και από όταν ήμουν μικρή ήθελα να δουλέψω εκεί. Αρχικά, λόγω του Φοίβου Δεληβοριά είχα ξεχωρίσει αυτή την ομάδα και τις παραστάσεις που κάνει, που έχουν πολύ έντονη κοινωνικοπολιτική ματιά και κριτική με πολύ ενδιαφέρον τρόπο. Τα παιδιά είναι οι καλύτεροι και πιο ειλικρινείς θεατές που έχω αντιμετωπίσει, καθώς δεν έχουν κοινωνικά φίλτρα ευγένειας και είναι τόσο έτοιμα και ανοιχτά να σου πουν ό,τι νιώθουν και ό,τι τους συνέβη όσο παρακολουθούσαν την παράσταση που είναι αφοπλιστικό. Νιώθω πως η επιθυμία της συντεχνίας του γέλιου δεν είναι να αντιμετωπίζει τα παιδιά ως παιδιά ή να μιλάει στη γλώσσα τους, αλλά ως άτομα μικρότερης ηλικίας από τη δική μας, που βιώνουν την καθημερινότητα όπως και εμείς και ίσως λίγο πιο σκληρά και βίαια.

Ποια είναι τα επόμενά σου σχέδια;
Στις 30 Οκτωβρίου έχουμε πρεμιέρα με την παράσταση «Λαχτάρα για κεράσια» στο τρένο στο Ρουφ σε σκηνοθεσία του Ευθύμη Χρήστου που είναι μία πολύ όμορφη ιστορία δύο ατόμων που συναντιούνται σε ένα τρένο και μοιράζονται πράγματα για τις ζωές τους που δε μοιάζουν και εντελώς άγνωστα. Και από τη δεύτερη σεζόν θα είμαστε στο θέατρο Ψυρρή σε μία παράσταση που ονομάζεται ι”γκουάνα” σε σκηνοθεσία του Αχιλλέα Τσούτση. Ελπίζω να βρω χρόνο να κάνω ένα ωραίο ταξίδι και να παρακολουθήσω όμορφα δρώμενα.

ΙΝFO
ΠΛΥΦΑ, Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00, έως 12 Νοεμβρίου