Πώς ανα-τινάζεται μια ανθισμένη αμυγδαλιά στο Άλσος ΔΕΗ;

Το «Ανα-τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά» στο Άλσος ΔΕΗ είναι μια σάτιρα, σε σκηνοθεσία του Θοδωρή Αθερίδη, που συγκεντρώνει όλα τα μεγάλα ονόματα της κωμωδίας και της stand up comedy σε μια παράσταση με πολύ γέλιο, που παίζεται κάθε Τετάρτη.  Μια παράσταση που αναδεικνύει τη διαφορετικότητα και το ξεχωριστό στιλ όλων όσοι συμμετέχουν ενώ παράλληλα μας κάνει να γελάσουμε και να διασκεδάσουμε με όλα όσα -φαιδρά- συμβαίνουν γύρω μας και επηρεάζουν την καθημερινότητά μας.

Εμείς μιλήσαμε με τους περισσότερους συντελεστές για το τι σημαίνει για εκείνους η... ανατίναξη της αμυγδαλιάς αλλά και το πώς μέσα από το γέλιο εκφράζονται τα πιο σοβαρά ζητήματα. Από τους συντελεστές που μας απάντησαν, κάποιοι συμμετέχουν και στα κείμενα της παράστασης: Πέρα από τον Θοδωρή Αθερίδη, ο Γιώργος Χατζηπαύλου, η Κατερίνα Βρανά, η Έλενα Χαραλαμπούδη και ο Λευτέρης Ελευθερίου. 

«Ανα-τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά» στο θέατρο Άλσος ΔΕΗ

Τι συμβολίζει για σας η ανθισμένη αμυγδαλιά και γιατί την ανα-τινάζετε; Μέσω της ανα-τίναξης, επέρχεται η ανα-γέννηση;

Θοδωρής Αθερίδης: Η αμυγδαλιά είναι ένα δέντρο. Τα δέντρα έχουν ρίζες. Όταν ανατινάζεις ένα δέντρο, σπας τις ρίζες. Δεν εκριζώνεις. Όταν σπας τις ρίζες, είσαι ριζοσπάστης. Ο ριζοσπαστισμός, πέρα από την αλλαγή, πέρα από την αναγέννηση, σε κάτι καινούργιο, δεν σημαίνει ότι απ' τη φύση του είναι μια βίαιη κίνηση. Με όλα τα θετικά και τα αρνητικά.

Γιώργος Χατζηπαύλου: Συμβολίζει όσα γύρω μας μοιάζουν να είναι σε τάξη αλλά πρέπει να αλλάξουν γιατί κάνουν τη ζωή προβλέψιμη και χωρίς ενδιαφέρον ή προκλήσεις.

Κατερίνα Βρανά: Η ανθισμένη αμυγδαλιά νομίζω λειτουργεί ως σύμβολο κυρίως ρομαντισμού. Και καμιά φορά όταν κολλάμε στο ρομαντισμό, κάπου χανόμαστε. Οπότε η ανατίναξή της ανθισμένης αμυγδαλιάς δεν είναι τόσο πράξη βίας και καταστροφής όσο ένα είδος ταρακουνήματος, μία έντονη και ίσως απότομη αλλαγή οπτικής για να ξεφύγεις από το κόλλημα και να βάλεις τον ρομαντισμό σε ένα πιο μοντέρνο πλαίσιο. Και αυτή την έντονη και απότομη αλλαγή οπτικής την δημιουργεί το χιούμορ και η σάτιρα. Οπότε μέσα από το ξεκαρδιστικό και καυστικό γέλιο, αναγεννιέται ο σύγχρονος ρομαντισμός

Έλενα Χαραλαμπούδη: Η ανθισμένη αμυγδαλιά είναι για μένα το πιο αισιόδοξο πράγμα στη φύση. Ανθίζει πρώτη, μέσα στο κρύο, πριν καν είσαι σίγουρος ότι ήρθε η άνοιξη. Είναι μια πράξη αισιοδοξίας, σχεδόν πείσματος. Κι εμείς στην παράσταση την «ανα-τινάζουμε» όχι για να την καταστρέψουμε, αλλά για να τινάξουμε από πάνω μας όλα όσα κουβαλάμε: στερεότυπα, φόβους, ενοχές, κοινωνικές συμβάσεις, τις μικρές και μεγάλες παράνοιες της εποχής μας.Νομίζω ότι κάθε αναγέννηση περνάει πρώτα από μια αναστάτωση. Πρέπει κάτι να ταρακουνηθεί, κάτι να σπάσει, κάτι να φύγει από τη θέση του. Ως μαμά, ως γυναίκα, ως άνθρωπος που δουλεύει στο διαδίκτυο και στο θέατρο, έχω μάθει ότι συχνά οι πιο όμορφες αλλαγές έρχονται αφού πρώτα έχει προηγηθεί ένα μικρό… προσωπικό μπουμ. Η δική μας «ανα-τίναξη» είναι τελικά μια πρόσκληση να ξαναδούμε τον εαυτό μας με περισσότερη τρυφερότητα και λιγότερη σοβαροφάνεια.

Λευτέρης Ελευθερίου: Η ανθισμένη αμυγδαλιά είναι κάτι όμορφο, εύθραυστο και αισιόδοξο. Είναι ό, τι πιστεύουμε ότι έχουμε κατακτήσει ως κοινωνία. Το «ανα-τινάζουμε» γιατί θέλουμε να δούμε αν αυτή η ομορφιά είναι αληθινή ή απλώς μια βιτρίνα. Η σάτιρα κάνει ακριβώς αυτό: ταρακουνάει τις βεβαιότητές μας για να αποκαλύψει τι κρύβεται από κάτω. Αν δεν αμφισβητήσεις, δύσκολα εξελίσσεσαι. Δεν καταστρέφουμε για να μείνουν ερείπια• ανατρέπουμε για να δημιουργηθεί χώρος για μια νέα ματιά. Ακόμα κι αν ο θεατής φύγει μόνο με μία σκέψη που δεν είχε πριν, αυτό είναι μια μικρή αναγέννηση.

Ορέστης Τζιόβας: Η ανθισμένη αμυγδαλιά για μένα συμβολίζει το πώς η σύγχρονη κοινωνία καλύπτει τα προβλήματά της. Πώς τα κρύβει κάτω από το χαλάκι. Πώς με μια ωραία εικόνα (το imagemaking δηλαδή) παρουσιάζεις μια προβληματική κατάσταση ως υγιέστατη. Την ανατινάζουμε γιατί μετά από κάθε καταστροφή, μετά από κάθε θάνατο, φυτρώνει κάτι καινούργιο, πιο δυνατό και πιο ανθισμένο από πριν.

Χρυσηίδα Γκαγκούτη: Για μένα η ανθισμένη αμυγδαλιά συμβολίζει πλέον ένα παρα-γεμισμένο δέντρο. Που έχει και καλούς καρπούς αλλά και χαλασμένους. Η ανατίναξη της μπορεί ναι μεν να μοιάζει με καταστροφή αλλά σηματοδοτεί και μια νέα αρχή, πιο αγνή, πιο αυθεντική.

Φαίη Φραγκαλιώτη: Για μένα η ανθισμένη αμυγδαλιά συμβολίζει την αισιοδοξία και την ανάγκη του ανθρώπου να ξαναρχίζει. Είναι το πρώτο δέντρο που ανθίζει, ακόμη κι όταν ο χειμώνας δεν έχει τελειώσει. Στην παράστασή μας, όμως, δεν την αντιμετωπίζουμε μόνο με ρομαντισμό. Την "ανα-τινάζουμε" γιατί θέλουμε να ταρακουνήσουμε όλα όσα θεωρούμε δεδομένα: τα πιστεύω μας, τις φοβίες μας, τις κοινωνικές μας συνήθειες. Και ναι, πιστεύω ότι μέσα από αυτή την ανατίναξη μπορεί να έρθει μια μορφή αναγέννησης. Όχι απαραίτητα μια ανώδυνη αναγέννηση, αλλά η δυνατότητα να δούμε τον εαυτό μας και τον κόσμο λίγο πιο καθαρά.

Χριστίνα Βαρώτσου: Η ανθισμένη αμυγδαλιά, για μένα, συμβολίζει το ταξίδι μέχρι σήμερα, με όλες τις όμορφες αλλά και τις δύσκολες στιγμές του. Η ανατίναξή της, παρότι εκ πρώτης όψεως μοιάζει να έχει αρνητικό πρόσημο, συμβολίζει την ελπίδα για μια νέα αρχή, για κάτι διαφορετικό που καλούμαστε να δημιουργήσουμε εμείς οι ίδιοι.

Δέσποινα Πολυκανδρίτου: Η αμυγδαλιά θεωρείται ως σύμβολο ελπίδας αναγέννησης αλλά και αντοχής. Συμβολίζει την αγάπη που ξεπερνά το θάνατο και διατηρεί την ελπίδα. Η δική μας αμυγδαλιά έχει να δώσει στον κόσμο μόνο αγάπη και να διατηρήσει την ελπίδα ζωντανή. Κι είναι τόσο ανθεκτική που παρότι την ανατινάζουμε κάθε Τετάρτη στο Άλσος ,εκείνη αναγεννάτε. Οπότε, ονειρευτείτε, ζήστε, αναγεννηθείτε μαζί μας!

Αντώνης Κρόμπας: Η ανθισμένη αμυγδαλιά ως γνωστόν σηματοδοτεί την αφύπνιση της φύσης και την ομαλή μετάβαση μιας εποχής σε μια άλλη. Στις αλλοπρόσαλλες μέρες που ζούμε όμως, ακόμα και αυτή η αρχετυπική κανονικότητα, δηλαδή η αναπόδραστη αλληλουχία των εποχών, τίθεται δυστυχώς ή ευτυχώς εν αμφιβόλω. Στο δικό μου το μυαλό τουλάχιστον αυτό ήθελε να εκφράσει ο εμπνευστής του τίτλου της παράστασης.

Χρήστος Αδαμόπουλος: Για μένα η ανθισμένη αμυγδαλιά συμβολίζει την ελπίδα, την ανανέωση και τη δύναμη της ζωής να ανθίζει ακόμα και μετά τον χειμώνα. Η “ανα-τίναξη” δεν τη βλέπω ως μια πράξη καταστροφής, αλλά ως μια συμβολική πράξη αφύπνισης. Είναι η ανάγκη να ταρακουνήσουμε όσα έχουμε συνηθίσει, να αμφισβητήσουμε τις βεβαιότητές μας και να αποτινάξουμε ό,τι μας κρατά στάσιμους. Μόνο όταν κάτι μετακινηθεί πραγματικά, μπορεί να δημιουργηθεί χώρος για κάτι καινούργιο. Άρα, ναι, πιστεύω ότι μέσα από αυτή την ανατροπή μπορεί να προκύψει μια μορφή αναγέννησης.

Ιnfluencers, «ψεκασμένοι», πολιτικοί, γονείς του σήμερα, «διαταραγμένοι», άνθρωποι που αναζητούν τη σεξουαλική τους ταυτότητα… : οι προσωπικότητες της παράστασης τα έχουν όλα, καλύπτουν όλα τα ζητήματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο σήμερα. Τι θέλετε να πάρει μαζί του φεύγοντας ο θεατής από την όλη εμπειρία;

Θοδωρής Αθερίδης: Ο θεατής, φεύγοντας από την παράστασή μας, θέλουμε να έχει γελάσει, θέλουμε να έχει διασκεδάσει. Επιθεώρηση σημαίνει ότι του παρουσιάζεις το γεωγραφικό μήκος και πλάτος, το στίγμα της ζωής την οποίαν βιώνει σήμερα. Μέσα από αυτό γεννιούνται σκέψεις, γεννιούνται συζητήσεις, αλλά πάντα υπό την επήρεια της κωμωδίας και του γέλιου.

Γιώργος Χατζηπαύλου: Ότι η ουσία δεν βρίσκεται τόσο στη φύση των καταστάσεων που ζούμε αλλά στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα και η κωμωδία είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να το κάνεις αυτό.

Κατερίνα Βρανά: Αυτό που θα ήθελα να παίρνει ο κάθε θεατής από κάθε παράσταση κωμωδίας είναι μια ευχάριστη βραδιά ψυχαγωγίας και συγχρόνως να μαθαίνει να αυτοσαρκάζεται και να μην παίρνει τον εαυτό του και τους γύρω του τόσο σοβαρά.

Έλενα Χαραλαμπούδη: Θα ήθελα να φύγει έχοντας γελάσει πραγματικά. Εκείνο το γέλιο που σε κάνει να σκουπίζεις τα μάτια σου, αλλά και να σκέφτεσαι λίγο διαφορετικά όταν επιστρέφεις σπίτι. Η παράσταση δεν δείχνει το δάχτυλο σε κανέναν. Αντιθέτως, νομίζω ότι μας χωράει όλους. Γιατί, αν είμαστε ειλικρινείς, όλοι έχουμε υπάρξει λίγο υπερβολικοί, λίγο αγχωμένοι, λίγο μπερδεμένοι, λίγο βέβαιοι ότι έχουμε δίκιο για τα πάντα. Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι μιλάμε, όλοι εκφραζόμαστε, όλοι έχουμε άποψη, αλλά πολλές φορές ξεχνάμε να ακούμε. Αν ο θεατής φύγει νιώθοντας ότι δεν είναι μόνος στις αντιφάσεις, τις ανασφάλειες και τις εμμονές του, τότε έχουμε πετύχει κάτι πολύ ουσιαστικό. Και αν φύγει και με τη σκέψη ότι τελικά ο άλλος δεν είναι τόσο διαφορετικός από εμάς όσο πιστεύουμε, ακόμη καλύτερα.

Λευτέρης Ελευθερίου: Δεν θα έλεγα ότι τα καλύπτουν όλα, αλλά σίγουρα αγγίζουν πολλά από αυτά που μας απασχολούν καθημερινά. Η παράσταση δεν δείχνει με το δάχτυλο καμία ομάδα. Παρατηρεί συμπεριφορές, αντιφάσεις και υπερβολές που λίγο-πολύ όλοι έχουμε. Εγώ υποδύομαι ένα παιδί εθισμένο στο κινητό και έναν άνθρωπο που, μέσα από μια απρόσμενη στιγμή, έρχεται αντιμέτωπος με τη δική του ταυτότητα. Και οι δύο ρόλοι, με διαφορετικό τρόπο, μιλούν για την ανάγκη μας να καταλάβουμε ποιοι πραγματικά είμαστε.

Ορέστης Τζιόβας: Προσωπικά θέλω ο θεατής να φύγει χαρούμενος και χαλαρός σε πρώτο επίπεδο αλλά σε δεύτερο επίπεδο, να μείνει και κάτι μέσα του που θα τον προβληματίσει και θα τον αλλάξει ως άνθρωπο. Έστω και ανεπαίσθητα.

Χρυσηίδα Γκαγκούτη: Αυτό που είναι επιθυμητό να πάρει ο θεατής από την όλη εμπειρία είναι μια «τζούρα πραγματικότητας». Το έργο πράγματι έχει χιουμοριστικό χαρακτήρα αλλά καλεί κάθε θεατή, κάθε ηθοποιό και συντελεστή, να κάνει ένα βήμα πίσω και να κοιτάξει τον εαυτό του μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα. Με έναν τρόπο όλοι θα δούμε τους εαυτούς μας μέσα σε αυτό το έργο. Το χιούμορ αποτελεί μια προκαταρκτική διαδικασία για να το δεχτούμε κι έπειτα να προβληματιστούμε στο σπίτι μας. Κάπως έτσι αισθάνομαι ότι λειτουργεί και η τέχνη. Μια αλήθεια ντυμένη με τα πιο όμορφα στολίδια, έτοιμη για να την κάνουμε στα χέρια μας μια πλαστελίνη αυτοβελτίωσης.

Φαίη Φραγκαλιώτη: Ιδανικά θέλω ο θεατής να φύγει έχοντας γελάσει, αλλά και έχοντας αναγνωρίσει κάτι από την πραγματικότητα που ζούμε όλοι. Εγώ πχ υποδύομαι μια influencer, κάτι που πια είναι αναγνωρίσιμο σε όλες τις ηλικίες. Μία νέα γυναίκα που μιλά με απόλυτη φυσικότητα για τα χρήματα που βγάζει, για την προβολή, για την εικόνα της, λες και όλα αυτά είναι αυτονόητα. Αλλά είναι; Και αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον : δεν σατιρίζουμε μόνο ένα επάγγελμα ή μια κατηγορία ανθρώπων, αλλά μια ολόκληρη εποχή όπου πολλές φορές η εικόνα φαίνεται να έχει μεγαλύτερη αξία από την ουσία. Η παράσταση δεν κρίνει ούτε καταδικάζει. Παρατηρεί με χιούμορ τις αντιφάσεις μας. Γελάμε με τους χαρακτήρες, αλλά στο τέλος ανακαλύπτουμε ότι όλοι μας, λίγο ή πολύ, συμμετέχουμε σε αυτό το παιχνίδι. Αν ο θεατής φύγει και έχει διασκεδάσει αλλά και με μία μικρή σκέψη για το πώς λειτουργούμε ως κοινωνία σήμερα, τότε νομίζω ότι έχουμε πετύχει το στοίχημα.

Χριστίνα Βαρώτσου: Στόχος μας είναι, μέσα από την κωμωδία, να αναδείξουμε όλα όσα απασχολούν την κοινωνία μας στην καθημερινότητά της. Από τα άγχη που μοιραζόμαστε όλοι, μέχρι τις πιο κρυφές σκέψεις που συχνά δεν τολμάμε να εκφράσουμε. Επιθυμία μας είναι ο θεατής, φεύγοντας από την παράσταση, να νιώθει όχι μόνο πιο ανάλαφρος, αλλά και πιο ελεύθερος να εκφράζει όσα πραγματικά σκέφτεται και αισθάνεται, με σεβασμό και επίγνωση της πολιτικής ορθότητας. 

Δέσποινα Πολυκανδρίτου: Στην παράστασή μας, ο θεατής αναγνωρίσει τις σκέψεις του, τις αγωνίες του, τα προβλήματά του, τις ανησυχίες του αλλά μέσα από το χιούμορ και τη σάτιρα θα γελάσει με την ψυχή του. Θα έχει τη γλυκιά αίσθηση ότι όλα μας ενώνουν, έχοντας πάντα ζωντανή την ελπίδα ότι θα πάνε όλα καλά στο τέλος.

Αντώνης Κρόμπας: Την ικανοποίηση ότι έκανε σωστή επιλογή που επένδυσε το χρόνο του και τον οβολό του για να παρακολουθήσει ένα χορταστικό πολυθέαμα που καλύπτει μια ευρεία γκάμα ψυχαγωγίας. Θέατρο, χορό, τραγούδι, προβολές σε έναν τόσο δροσερό και προσεγμένο χώρο όπως είναι το ιστορικό θέατρο Άλσος της Αθήνας. 

Χρήστος Αδαμόπουλος: Θα ήθελα ο θεατής να φύγει έχοντας γελάσει πραγματικά, αλλά και έχοντας αναγνωρίσει κάτι από τον εαυτό του μέσα σε όλους αυτούς τους χαρακτήρες. Η παράσταση σατιρίζει πρόσωπα και καταστάσεις, όμως στο βάθος της μιλάει για όλους μας. Εύχομαι να φύγει με περισσότερες σκέψεις, παρά βεβαιότητες, με διάθεση να δει τα πράγματα λίγο πιο κριτικά, αλλά και με περισσότερη κατανόηση για τη διαφορετικότητα και τις αντιφάσεις που κουβαλά ο καθένας μας. Αν καταφέρουμε να προκαλέσουμε και γέλιο και προβληματισμό, τότε νομίζω ότι έχουμε πετύχει τον σκοπό μας.

Γέλιο - σάτιρα - καυστικό χιούμορ: είναι το όπλο σας για να πείτε μεγάλες αλήθειες που πονάνε;

Θοδωρής Αθερίδης: Τα ζητήματα που πονάνε έναν πολίτη στην παγκόσμια κοινωνία είναι τα περισσότερο πια προσωπικά. Ο καθένας βιώνει τη ζωή ως μία και μοναδική. Ως κάτι σε υπαρξιακό οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, αλλά προσωπικό. Δεν αισθάνομαι ότι οι άνθρωποι λειτουργούν συλλογικά. Αυτό το πράγμα το υπαινίσσεται η παράστασή μας.

Γιώργος Χατζηπαύλου: Είναι πάντα πιο εύκολο να δεχτείς κάτι δύσκολο όταν το κάνεις γελώντας. Γιατί το αποδυναμώνεις κι έτσι το ακούς, χωρίς να μπαίνεις σε θέση άμυνας. 

Κατερίνα Βρανά: Το χιούμορ για μένα είναι στάση ζωής πάνω απ’ όλα. Οπότε η πραγματικότητα μου, ο χαρακτήρας μου, οι αντιδράσεις μου, όλα περνάνε μέσα από αυτό το πρίσμα. Είτε μικρά είτε μεγάλα προβλήματα πάντα θα προσπαθήσω με χιούμορ θα τα περιγράψω, με χιούμορ να τα αντιμετωπίσω και με χιούμορ να τα παρουσιάσω.

Έλενα Χαραλαμπούδη: Το χιούμορ είναι ίσως ο πιο ευγενικός τρόπος να πεις μια δύσκολη αλήθεια. Αν το πεις ευθέως, μπορεί να προκαλέσεις άμυνα. Αν όμως κάνεις κάποιον να γελάσει, για λίγα δευτερόλεπτα χαμηλώνει τις άμυνες του και αφήνει χώρο να μπει μια σκέψη. Στην Ελλάδα έχουμε μεγάλη παράδοση στη σάτιρα, γιατί είμαστε ένας λαός που έχει μάθει να επιβιώνει και μέσα από το γέλιο. Γελάμε με την πολιτική, με τις οικογένειές μας, με τις εμμονές μας, με τις αποτυχίες μας. Και ίσως αυτό να είναι και μια μορφή αισιοδοξίας. Δεν πιστεύω ότι το θέατρο αλλάζει τον κόσμο από μόνο του. Πιστεύω όμως ότι μπορεί να μας κάνει να δούμε τον κόσμο λίγο πιο καθαρά. Και αν καταφέρουμε να φύγει κάποιος από την παράσταση πιο ανάλαφρος, πιο συμφιλιωμένος με τον εαυτό του και λίγο πιο πρόθυμος να γελάσει με τις βεβαιότητές του, τότε η ανθισμένη αμυγδαλιά έχει ήδη ξανανθίσει.

Λευτέρης Ελευθερίου:  Να γελάσει πραγματικά, αλλά και να αναγνωρίσει τον εαυτό του σε κάποια στιγμή της παράστασης. Αν ο θεατής πει «κάπου εδώ είμαι κι εγώ», τότε έχουμε πετύχει κάτι ουσιαστικό. Το γέλιο τελειώνει όταν πέσει η αυλαία, αλλά η σκέψη μπορεί να τον ακολουθεί για πολύ περισσότερο. Το χιούμορ είναι ίσως ο πιο ανθρώπινος τρόπος να μιλήσεις για δύσκολα θέματα χωρίς να υψώσεις τον τόνο της φωνής σου. Ο κόσμος χαλαρώνει, γελάει και, σχεδόν χωρίς να το καταλάβει, δέχεται να ακούσει πράγματα που σε άλλη συνθήκη ίσως θα απέρριπτε. Η σάτιρα δεν δίνει λύσεις, ανοίγει όμως συζητήσεις.

Ορέστης Τζιόβας: Νομίζω πως με την επιθεώρηση και γενικότερα με την κωμωδία, επειδή ο θεατής χαλαρώνει γιατί γελάει, βλέπει κάτι ευχάριστο δηλαδή, λαμβάνει τα πολιτικά και κοινωνικά σχόλια σε μεγαλύτερο βαθμό.

Χρυσηίδα Γκαγκούτη: Πράγματι το γέλιο είναι ο τρόπος να αντιμετωπίσουμε πιο εύκολα τις αλήθειες που πονάνε. Τα ζητήματα στην χώρα και τον κόσμο μας, φαίνεται να μην αλλάζουν και ίσως αυτή την στασιμότητα θέλει και ο δημιουργός να αναδείξει.

Φαίη Φραγκαλιώτη: Για μένα, το γέλιο και η σάτιρα και γενικά η πλάκα που την χρησιμοποιώ και στην ζωή μου ανεπιτυχώς πολλές φορές είναι ένας τρόπος να μιλήσω για πράγματα που συχνά με δυσκολεύουν ή με πονάνε. Μέσα από την συνεργασία μου με τον Θοδωρή Αθερίδη κατανόησα βαθύτερα ότι η σάτιρα δεν έχει στόχο να δώσει απαντήσεις, αλλά να μας κάνει να δούμε τις αντιφάσεις μας λίγο πιο καθαρά. Γελάμε με τους χαρακτήρες, με τις καταστάσεις, με την υπερβολή τους, και κάπου εκεί αναγνωρίζουμε κάτι από εμάς. γελάμε συνήθως με αυτό που ταυτιζόμαστε περισσότερο, με τον καθρέφτη μας. Δεν ξέρω αν το θέατρο μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Πιστεύω όμως ότι μπορεί να αλλάξει, έστω και για λίγο, τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Και ίσως από εκεί να ξεκινούν όλες οι μικρές αλλαγές.

Χριστίνα Βαρώτσου: Πιστεύω πως αυτός είναι, γενικότερα, και ο βαθύτερος στόχος του θεάτρου. Ο κόσμος φαίνεται να το έχει ανάγκη, γιατί λειτουργεί ως καθρέφτης της κοινωνίας στην οποία ζούμε. Μέσα από τις ιστορίες και τους χαρακτήρες, ο θεατής μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του, να ταυτιστεί και, με έναν τρόπο, να «βρει το δίκιο του». Εμείς, έχοντας ως όπλα τη σάτιρα και το χιούμορ, επιδιώκουμε όχι μόνο να ενθαρρύνουμε την ελευθερία της έκφρασης, αλλά και να ξαναδώσουμε χώρο στο γέλιο, που μοιάζει σιγά σιγά να χάνεται από τα πρόσωπά μας.

Δέσποινα Πολυκανδρίτου: Όλα όσα μας διχάζουν μας ενοχλούν και μας κουράζουν ως κοινωνία. Με γέλιο, σάτιρα και καυστικό χιούμορ μπορούν να αντιμετωπιστούν και ίσως είναι ένα πρώτο βήμα για αλλαγή στο πώς βλέπουμε τον κόσμο. Πώς λειτουργούμε στην καθημερινότητά μας. Το γέλιο είναι λυτρωτικό και στην ψυχή και στη ζωή μας. 

Αντώνης Κρόμπας: Ανέκαθεν το χιούμορ και ειδικότερα η σάτιρα ήταν ο πιο ασφαλής και επιδραστικότερος τρόπος για να υπαινιχτείς, να θίξεις και γιατί όχι, να στηλιτεύσεις τα κακώς κείμενα της (σε μεγάλο βαθμό ) αλλοπρόσαλλης, δυσερμήνευτης και αχαρτογράφητης πραγματικότητας την οποία καθημερινά βιώνουμε. Σε αυτή τη λογική και η παράσταση μας «ακουμπάει» σε θέματα πολύ αναγνωρίσιμα για τον καθένα μας σήμερα και τα φωτίζει με μια πιο ανατρεπτική περιπαικτική και εκρηκτική διάθεση

Χρήστος Αδαμόπουλος: Πιστεύω ότι το χιούμορ και η σάτιρα είναι από τα πιο δυνατά εργαλεία που διαθέτει το θέατρο. Το γέλιο δεν λειτουργεί μόνο ως εκτόνωση. Πολλές φορές είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να μιλήσεις για αλήθειες που διαφορετικά θα ήταν δύσκολο να ειπωθούν ή να ακουστούν. Δεν αλλάζει από μόνο του τον κόσμο, μπορεί όμως να μας κάνει να δούμε τις αντιφάσεις μας, να αναρωτηθούμε και, ίσως, να ξεκινήσει μια μικρή αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε. Και αυτό είναι ήδη πολύ σημαντικό.

Πώς μπλέκεστε μεταξύ σας τόσο διαφορετικοί -και έντονοι- χαρακτήρες; Πώς συνεργαστήκατε για τα κείμενα και ποιος ο ρόλος του ενορχηστρωτή-σκηνοθέτη Θοδωρή Αθερίδη, ο οποίος και έχει συγγράψει κείμενα και πρωταγωνιστεί.

Θοδωρής Αθερίδης: Σε ό,τι και σε όσο με αφορά, ακριβώς αυτό επιδίωκα να αναδείξουμε. Τη διαφορετικότητα των προσώπων, την ισχυρή προσωπικότητα του καθένα. Και γι' αυτό τον λόγο ήθελα να παρουσιαστούν όσο μπορεί ο καθένας, με όλα του τα όπλα. Τη δύναμή του για να γράψει, αν μπορεί, το κείμενο του, την δύναμή του να αντιμετωπίσει το κοινό ο ίδιος φάτσα προς φάτσα. Γιατί εδώ δεν έχουμε ακριβώς ρόλους, δεν υπάρχει τέταρτος τείχος στην επιθεώρηση και γι' αυτό τον λόγο ο καθένας σε αυτή την παράσταση, έκανε αυτό που ήθελε, αυτό που μπορούσε να παρουσιάσει τον κόσμο.

Γιώργος Χατζηπαύλου:  Ο Θοδωρής μας έδωσε δημιουργικό χώρο, ελευθερία σε κάθε επίπεδο και ένα πολύ ωραίο κλίμα συντονίζοντας δημιουργικά και σεναριακά την ομάδα. Είναι η πρώτη φορά που συμμετέχω σε μία παράσταση επιθεώρησης και από την πρώτη στιγμή ήμουν με ανθρώπους που γνώριζα και θαύμαζα για τη δουλειά τους αλλά και ανθρώπους με απίστευτο ταλέντο που γνώρισα εδώ κι έχω την τύχη να τους βλέπω μαζί στη σκηνή.

Λευτέρης Ελευθερίου:  Αυτό είναι και η μαγεία της παράστασης. Ο καθένας φέρνει τη δική του εμπειρία, το δικό του χιούμορ και τον δικό του ρυθμό. Αντί να προσπαθήσουμε να μοιάσουμε μεταξύ μας, αξιοποιήσαμε τις διαφορές μας. Έτσι δημιουργείται μια παράσταση με πολλές φωνές αλλά με κοινή κατεύθυνση. Υπήρχε συνεχής ανταλλαγή ιδεών, δοκιμές και δημιουργικός διάλογος. Τα κείμενα ζωντάνευαν μέσα από τις πρόβες και πολλές φορές εξελίσσονταν πάνω στη σκηνή. Ο Θοδωρής Αθερίδης είχε τον ρόλο του ανθρώπου που ένωνε όλα τα κομμάτια. Ως συγγραφέας, σκηνοθέτης και συμπρωταγωνιστής είχε τη συνολική εικόνα της παράστασης και φρόντιζε ώστε κάθε σκηνή, όσο διαφορετική κι αν ήταν, να υπηρετεί τον ίδιο στόχο: να ψυχαγωγήσει, να σατιρίσει και να δώσει τροφή για σκέψη.

Χρυσηίδα Γκαγκούτη: Σε πρώτη μετάφραση όντως αν κανείς μας παρατηρήσει, βλέπει πολλούς έντονους και διαφορετικούς χαρακτήρες. Κατά την διάρκεια των προβών που γνωριστήκαμε καλύτερα, πιο πολλά ήταν τα κοινά παρά τα διάφορα. Άλλες ηλικίες, άλλα βιώματα, άλλες προσωπικότητες κι όμως μας ενώνουν πολλά συναισθήματα και mindsets. Κι ο Θοδωρής είναι ένας άνθρωπος που λειτούργησε τρομερά σαν συνδετικός κρίκος γι αυτήν την σύμπραξη και συναναστροφή. Όχι μόνο γιατί μας διάλεξε όσο γιατί αποτέλεσε και οδοδείκτης για την μεταξύ μας διάδραση. Πρώτα-πρώτα απ' το γεγονός ότι φέρεται σε όλους με την ίδια οικειότητα κι αγάπη. Αυτό είναι λειτουργικό σε κάθε ομάδα είτε ταιριάζει είτε όχι. Εμείς έτυχε να ταιριάξουμε κιόλας. Άρα για μένα το αποτέλεσμα είναι «εξαιρετικός ενορχηστρωτής» σε μια «εξαιρετική ορχήστρα». 

ΙΝFO
Άλσος ΔΕΗ, κάθε Τετάρτη στις 20:30
Δείτε περισσότερα για την παράσταση στον city guide της Athens Voice