Η «Ελένη» σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη θα παρουσιαστεί στο The Tank στη Νέα Υόρκη στις 19, 20 και 21 Ιουνίου
Με την «Ελένη» του Ευριπίδη επιστρέφει η διεθνής Ελληνίδα σκηνοθέτις Ιόλη Ανδρεάδη για έκτη συνεχή χρονιά στη Νέα Υόρκη και στο κορυφαίο off-off θέατρο του Μανχάταν, The Tank.
Ιόλη Ανδρεάδη: H προσέγγισή της στην τραγωδία του Ευριπίδη
Με την Βασιλική Τρουφάκου να ενσαρκώνει όλους τους ρόλους επί σκηνής, η Ελένη του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία της Ιόλης Ανδρεάδη, επιστρέφει στο The Tank στο Μανχάταν για έκτη συνεχόμενη χρονιά. Μαζί της επί σκηνής ο κορυφαίος Έλληνας κρουστός Νίκος Τουλιάτος. Πρόκειται για μια διασκευή που υπογράφει η σκηνοθέτις μαζί με τον Άρη Ασπρούλη και δημιουργήθηκε στο Διεθνές Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος του Φεστιβάλ Φιλίππων, ενώ ήταν η πρώτη θεατρική παράσταση που ανέβηκε στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Βασιλικής Επισκοπής στη Φιλιππούπολη. Όπως αναφέρει η Ιόλη Ανδρεάδη στο σημείωμά της, πρόκειται για ένα έργο για το «εδώ και τώρα», ένα γυναικείο έργο, που μελετά τη θέση της γυναίκας στον κόσμο, τη δική της αθωότητα σε σχέση με τη βία των ανδρών, εν καιρώ πολέμου. Γι' αυτό και επιλέγει μια γυναίκα να ερμηνεύσει αποκλειστικά όλους τους ρόλους.
Μετά τη σπάνια διεθνή διάκριση που έλαβε για τη σκηνοθεσία τηςαπό το σημαντικότερο site στο κόσμο για το θέατρο «BroadwayWorld» το 2024, η Ιόλη Ανδρεάδη επιστρέφει και φέτος στη Νέα Υόρκη και στο κορυφαίοoff-off Broadway θέατρο του Μανχάταν THE TANK για να παρουσιάσει την «Ελένη» του Ευριπίδη και γίνεταιη πρώτη Ελληνίδα σκηνοθέτις που παρουσιάζει έξι σκηνοθεσίες μέσα σε έξι χρόνια στη σημαντικότερη θεατρική μητρόπολη του κόσμου.
Η «Ελένη» του Ευριπίδη δεν είναι μια ιλαροτραγωδία. Είναι ένα έργο τρομακτικά επίκαιρο και σπαρακτικό. Ένα έργο τραγικό που μιλά για το «εδώ και τώρα». Ένα έργο για τη γυναίκα. Και ένα έργο για τον πόλεμο. Για τη ριζική αθωότητα της γυναίκας και για τον τρόπο που η μοίρα της τόσο συχνά υφαίνεται αποκλειστικά μέσα από τις αποφάσεις και τη βία των ανδρών. Ένα έργο για την ανώφελη τρέλα του πολέμου και για τα αδειανά πουκάμισα που χαρίζει ως τρόπαια. Ένα έργο για τον παραλογισμό της μάχης και τις πληγές του έρωτα. Ένα έργο για την ομορφιά ως πηγή δυστυχίας.
Επιλέγω αυτό το «γυναικείο έργο» να το ερμηνεύσει ολόκληρο μια γυναίκα ηθοποιός, η Βασιλική Τρουφάκου, αντιμετωπίζοντας μέσα σε μια ώρα πολλαπλούς ρόλους της ιστορίας, αντρικούς και γυναικείους, νεότερης και μεγαλύτερης ηλικίας, γιατί θέλω να διερευνήσουμε, κόντρα στα ερμηνευτικά και σκηνοθετικά στερεότυπα, τη γυναικεία ταυτότητα και το γυναικείο σώμα ως πολύμορφο σκηνικό βίωμα και ως πηγή σύνδεσης με τη ρίζα του τραγικού.
Συνοδοιπόρος σε αυτή τη σκηνική διαδρομή ως πολύτιμος συνομιλητής είναι ο ρυθμός, μέσα από το τελετουργικό ηχητικό τοπίο των κρουστών του Νίκου Τουλιάτου.
Η σπουδαία ηθοποιός επιστρέφει, σχεδόν 40 χρόνια μετά, στον εμβληματικό ρόλο της Χαδούλας Φραγκογιαννούς, σε μια παράσταση που παραμένει ζωντανή μέσα της
16°
