- CITY GUIDE
- PODCAST
-
13°
Έρως μονόπτερος ο πλάνης
Μια ευχάριστη μουσικο-τραγουδιστική παράσταση, όχι μονόλογος αλλά με μία ηθοποιό, και με θέμα τον έρωτα.
«Έρως μονόπτερος ο πλάνης», η παράσταση της Μαρίας Φλωράτου και του Γεράσιμου Γεννατά.
Η Μαρία Φλωράτου κάνει τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα πάνω στη σκηνή: τραγουδάει, χορεύει, μιμείται (είκοσι διαφορετικές φωνές), χοροπηδάει, ερμηνεύει, απαγγέλει και ταχυδακτυλουργεί με επιτυχία. Όλα αυτά, ενώ παίζει και λίγο κοντραμπάσο, ενώ συνομιλεί με το κοινό και ενώ… δεν σταματάει ούτε λεπτό. Μετά από κάθε παράσταση η Φλωράτου πρέπει να είναι κομμάτια, αν και η ανταπόκριση του κοινού είναι τέτοια, ή τόση, που μπορεί να της δίνει επιπλέον ενέργεια, όλα να τα περιμένει κανείς από μία νέα, ζωηρή και κυρίως ταλαντούχα ηθοποιό.
Το έργο, «Έρως μονόπτερος ο πλάνης», ο Έρωτας που χτυπήθηκε από τον κορωνοϊό και τώρα παραπαίει, ή τέλος πάντων πλανάται, τα κάνει θάλασσα όλο και πιο συχνά, το έργο είναι συρραφή κειμένων από τον Πλούταρχο (όχι τον Γιάννη, όπως επισημαίνει η Φλωράτου από την αρχή, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις), τον Ευριπίδη, τον Επίκουρο, τον Πούσκιν, τον Γρυπάρη και άλλους. Ο Ιωάννης Γρυπάρης, από τους πιο σπουδαίους και παράλληλα ξεχασμένους Έλληνες λογοτέχνες, ποιητές, μεταφραστές και γενικά λόγιους, κάποτε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, πέθανε από την πείνα το 1942, την άνοιξη ευτυχώς, όπως το είχε ευχηθεί στο ποίημά του «Θάνατος» («Καλώς να ρθει σαν ερθή η στερνή ώρα»…) και ακούγεται λυπητερή η ιστορία του, αν και το συγκεκριμένο ποίημα, παρά το ζοφερό θέμα, έχει μια χαλαρή, σχεδόν ευτυχισμένη ατμόσφαιρα. Τέλος πάντων η ίδια χαλαρή σχεδόν ευτυχισμένη ατμόσφαιρα διακατέχει το έργο, τη Μαρία Φλωράτου και τον Γεράσιμο Γεννατά, που το σκηνοθέτησε με αγάπη και χιούμορ. Όλο και θα βρεθεί κάποιος να κριτικάρει κάποια επιμέρους, αλλά δεν είμαι καθόλου κριτικός πόσο μάλλον θεάτρου - στο σύνολό της η εμπειρία είναι ευχάριστη, «Βγαίνεις με χαμόγελο» όπως είπε άλλος θεατής, και μάλιστα όχι γνωστός μου.
INFO
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γεράσιμος Γεννατάς
- ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Μάρια Φλωράτου
- ΘΕΑΤΡΟ: H.ug (Human underground)
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ένα έργο για τη μνήμη που καλπάζει ερήμην. Τη μνήμη που ξεδιπλώνει αναμνήσεις, που όμως δεν είναι αληθινές, αλλά επινοημένες ιστορίες.
Κλασικά κείμενα, σύγχρονη ελληνική δραματουργία και διεθνείς συμπράξεις
Mια ιστορία ενηλικίωσης, μνήμης και εσωτερικής αναζήτησης
Ο Μιχάλης Σαράντης πρωταγωνιστεί ξανά στην παράσταση του Γιώργου Κουτλή
Η παράσταση των Θέμη Πάνου και Βίλιας Χατζοπούλου επιστρέφει στη σκηνή στο πλαίσιο της φθινοπωρινής δέσμης δράσεων «Απόηχοι» του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
30 και πλέον χρόνια που γράφω για θέατρο προβάλλω καλλιτέχνες του θεάτρου και παραστάσεις κυρίως μικρών χώρων
Η κορυφαία τραγωδός Λυδία Κονιόρδου επιστρέφει σε έναν από τους πιο απαιτητικούς ρόλους της καριέρας της
Το πρώτο σκηνοθετικό εγχείρημα της Κόρας Καρβούνη, με τους Μιχάλη Συριοπούλο, Βάσω Καβαλλιεράτου, Στάθη Κόικα επί σκηνής
Ο Γιώργος Καπουτζίδης στήνει έναν καθρέφτη απέναντι στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα
Ο σταρ του «Μπόρατ» συνεργάζεται με τον Αμερικανό σκηνοθέτη στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου
Ο Λάζαρος Βαρτάνης και ο Στέφανος Παπατρέχας ανεβάζουν ένα από τα πιο ποιητικά έργα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Η κριτικός θεάτρου απαντά στην ανάρτηση του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών για το άρθρο της στην Athens Voice
Μια διαδραστική, αλλοπρόσαλλη κωμωδία όπου το κοινό αποφασίζει ποιος είναι ο δολοφόνος
Η ηθοποιός μίλησε για τη θεατρική μεταφορά του έργου της νομπελίστριας Σβετλάνα Αλεξίεβιτς
Ο Οκτώβριος είναι ο μήνας που ξεκινούν οι περισσότερες θεατρικές παραστάσεις της σεζόν
Είναι ώριμη πλέον η εποχή να δούμε με σοβαρότητα τι σημαίνει υποκειμενικότητα στην καλλιτεχνική κριτική
Η ζωή μετά τη Λυρική, ο Μαζωνάκης, οι Dreamers και ο Μάης του ’68
Μιλήσαμε με τη σκηνοθέτρια της παράστασης «Χρόνος από δεύτερο χέρι» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Για άλλη μια χρονιά παρουσιάζονται σπουδαία έργα, διεθνείς συνεργασίες και οπτικές που καλύπτουν κάθε γούστο
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.