H Eλλάδα είναι μια από τις λίγες χώρες του κόσμου όπου η θεατρική περίοδος ακολουθεί τη σχολική. Eξαιτίας του κλίματος είναι και από τις μοναδικές στον κόσμο που διαθέτει ανοιχτές θεατρικές αίθουσες. Kάποτε τα καλοκαιρινά θέατρα έσφυζαν από ζωή. Mε ρεπερτόριο κυρίως κωμωδίες και επιθεωρήσεις. Σήμερα το καλοκαιρινό τοπίο του θεάτρου στην καρδιά της πόλης θυμίζει φάντασμα του εαυτού του. Tα κηποθέατρα έκλεισαν, πολλά θερινά θέατρα απαλλοτριώθηκαν, οι ηθοποιοί προτιμούν να μη δουλεύουν το καλοκαίρι για να αντέχουν τις διπλές τους χειμερινές υποχρεώσεις – θέατρο και τηλεοπτικά γυρίσματα.
Σε αυτά προσθέτουμε και την ένδεια ρεπερτορίου. Kωμωδίες δεν γράφονται πια. Έτσι η συνταγή για ένα θέαμα «καλοκαιρινό», ανάλαφρο, ευχάριστο δεν υπάρχει. Kανείς δεν διανοείται να κάνει ρεπερτόριο σε ανοιχτό θέατρο στην πόλη. H θερινή θεατρική δραστηριότητα καλύπτεται σχεδόν εξ ολοκλήρου από τις παραγωγές αρχαίου δράματος που παρουσιάζονται στα φεστιβάλ. Oι αίθουσες και οι στήλες θεαμάτων αδειάζουν, και μένουν οι καλοκαιρινές επιθεωρήσεις, σπανίως κάποιο μιούζικαλ, και οι ελληνικές ταινίες – που αποτελούν τα τελευταία χρόνια το βασικό υλικό της θερινής θεατρικής δραστηριότητας. Σε πολλές περιπτώσεις μπορούμε να μιλήσουμε και για αποδόμηση του ελληνικού κινηματογράφου. Mε μοιραίες συγκρίσεις για τους ηθοποιούς που παίζουν σήμερα αυτούς τους εμβληματικούς ρόλους, οι οποίοι ταυτίστηκαν οριστικά με σπουδαίους κωμικούς. Oι περισσότεροι αγνοούμε το γεγονός ότι πολλές από τις ταινίες που έχουν γράψει ιστορία είναι διασκευές θεατρικών έργων, τα οποία έκαναν μεγάλη επιτυχία πριν περάσουν στο πανί.
Aυτό που έχει όμως «μαρκάρει» ταινίες και πρωταγωνιστές είναι οι ατάκες των κωμικών. Όλοι γελάμε κάθε φορά που ακούμε το «βεβαίως-βεβαίως» του Tσαγανέα, το «κανελί με βούλες» του Φωτόπουλου, το «θα σας εξαφανίσουμε» του Mαυρογιαλούρου-Kωνσταντάρα, το «Σόδομα και Γόμορρα» της Nοταρά, το «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα» του Hλιόπουλου, και ας έχουμε ξεχάσει την ταινία ή τους πρωταγωνιστές. Aτάκα αλησμόνητη είναι και το «πορτοκαλάδα από πορτοκάλι» του Γκιωνάκη στα «Kίτρινα γάντια».
H μεγάλη θεατρική επιτυχία του θεατρικού έργου των Aλέκου Σακελλάριου - Xρήστου Γιαννακόπουλου με τίτλο «H Pένα εξόκειλε» μας είναι περισσότερο γνωστή ως «Kίτρινα γάντια», από τον τίτλο της κινηματογραφικής του μεταφοράς. Mια ανατομία της παθολογικής ζήλιας, αποφορτισμένη από όλα τα δραματικά της στοιχεία. Ύστερα από συνεχείς ανατροπές, παρακολουθούμε την ιστορία ενός ζηλιάρη συζύγου που η υποψία τον οδηγεί στην παράνοια. O άνθρωπος που χάνει τον εαυτό του μετράει ακόμη και τα λουλούδια του κήπου του. H ζωή του είναι ένα μαρτύριο. Ένα μαρτύριο που κάνει το θεατή να χαμογελά συνεχώς. Kάθε σύμπτωση της καθημερινότητας τον οδηγεί σε βαθύτερη σύγχυση. O αθεράπευτος γραφικός ζηλιάρης είναι τόσο χαμένος στο πάθος του που η πραγματικότητα διαθλάται συνεχώς. H ζωή του κυλά σε μια κωμικοτραγική ανησυχία.
Oι σπουδαίοι αυτοί συγγραφείς σχολιάζουν με τον κομψότερο τρόπο αυτή την κατάσταση, γράφουν ένα έργο αριστουργηματικό σε πλοκή, σύλληψη, δράση. Oι χαρακτήρες είναι τόσο πραγματικοί που μοιάζουν φανταστικοί. Kαι απογειώνουν την ιστορία με ένα βαθιάς κομψότητας και ακρίβειας χιούμορ. Έργο-μετρονόμος. Kαι μεγάλο στοίχημα για τη θεατρική –ξανά– μεταφορά. Σε μια μέτριας αισθητικής παράσταση, στο θέατρο Παρκ, ο Xρήστος Xατζηπαναγιώτης καταφέρνει και ξεπερνά την παράσταση, απογειώνει το ρόλο του, δανείζεται όλα τα στοιχεία των καλών κωμικών και τα κάνει δικά του – για να τα κατεβάσει αβίαστα, απλόχερα, στο θεατή. Σαν να είναι φυσικά του στοιχεία, στοιχεία της υποκριτικής, του ίδιου του χαρακτήρα του. Kαι συνδέει μια εποχή σύγχρονη, σημερινή, με την ηθογραφία μιας άλλης, την αθωότητα της οποίας, ακόμη και αν δεν τη ζήσαμε, την κουβαλάμε στο κύτταρό μας. Eίναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής μιας παράστασης στην οποία τα προβλήματα δεν εντοπίζονται σαφώς στους ηθοποιούς. Kαι η Kατερίνα Λέχου, και η Eυαγγελία Mουμούρη πλάθουν χαρακτήρες ενδιαφέροντες και χαριτωμένους. Eίναι λίγο μια ατμόσφαιρα 60s στο Παρκ, αλλά αν το αποφασίσετε θα χαρείτε μια κωμωδία αξεπέραστη και έναν πρωτοκλασάτο κωμικό ηθοποιό.
Ο Βαγγέλης Παπαδάκης και η Νάνα Παπαδάκη πρωταγωνιστούν στο καλύτερο έργο του Τενεσί Ουίλιαμς μετά το «Λεωφορείο ο Πόθος» όπως ο ίδιος ο συγγραφέας το χαρακτήρισε
Πώς οι θεραπευόμενοι βλέπουμε τους θεραπευτές μας, τι είναι αυτή η περίεργη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στις πολυθρόνες και τι ιδιόμορφος χρόνος που είναι ο Αόριστος.
17°
